Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΨΕΥΔΟΘΕΟΛΟΓΟΥΝΤΩΝ ΚΑΙΡΟσκόπων

ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΨΕΥΔΟΘΕΟΛΟΓΟΥΝΤΩΝ ΚΑΙΡΟσκόπων

Συνεχίζεται ο κατήφορος του περιοδικού «Θεολογία»

Γεώργιος Μαρτζέλος
Πέτρος Βασιλειάδης
"παροικούντες την Ιερουσαλήμ"
Το νέο τεύχος του περιοδικού «Θεολογία» αποτελεί για μια ακόμη φορά «αποκάλυψη» της οικουμενιστικής μετάλλαξης του. Το τεύχος Απριλίου-Ιουνίου 2013 που μόλις κυκλοφόρησε φιλοξενεί αφιέρωμα με θέμα«Ορθόδοξη Θεολογία και διαθρησκειακός διάλογος-Μέρος Α΄». Το μεγαλύτερο μέρος του είναι γεμάτο από άρθρα γνωστών πρωταγωνιστών της οικουμενι(στι)κής κίνησης όπως οι Μητροπολίτες Περγάμου Ιωάννης και Μεσσηνίας Χρυσόστομος, οι καθηγητές Πέτρος Βασιλειάδης και Γεώργιος Μαρτζέλος και άλλοι πολλοί γνωστοί στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Χαρακτηριστικοί είναι και οι τίτλοι των άρθρων της Αγγελικής Ζιάκα
Αγγελική Ζιάκα
(«Για μια θεολογία των Θρησκειών. Γεννάδιος Σχολάριος και ο συμφιλιωτικός του λόγος με το Ισλάμ») και του π. Λάμπρου Καμπερίδη («Ησυχασμός και Σουφισμός») που επιχειρούν να ανακαλύψουν σημεία «συνάντησης» του ισλαμισμού με το χριστιανισμό!
Οι «θεολογικές» ακροβασίες θα προξενούσαν απλώς γέλιο αν τα πράγματα στην εποχή μας δεν ήταν τόσο σοβαρά.

Για τους γνωρίζοντες πατερική θεολογία ο οικουμενισμός αποτελεί αίρεση, και μάλιστα παναίρεση, και οι υπηρέτες του κινούνται προφανώς με τη θέλησή τους έξω από τα όρια που έθεσαν οι άγιοι Πατέρες. Αλλά και όσοι αγνοούν την πατερική θεολογία γνωρίζουν καλά από τα ΜΜΕ τις δολοφονικές επιθέσεις που εξαπολύουν στις μέρες μας οι ανά τον κόσμο ακραίοι ισλαμιστές εναντίον Χριστιανών αλλά και όλων όσων παραβιάζουν τις αρχές του Κορανίου εκτελώντας εν ψυχρώ μοναχούς και λαϊκούς χριστιανούς,
Με αποκεφαλισμένους τους Χριστιανούς πώς θα διαλεχθώμεν με το Ισλάμ κα.ΖΙΑΚΑ;
κόβοντας τα κεφάλια ή πυροβολώντας άνδρες, γυναίκες ακόμη και ανήλικα μικρά παιδιά. Τα σχετικά βίντεο κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Μέσα σε αυτό λοιπόν τον ανελέητο ισλαμικό διωγμό κατά πάντων των «απίστων», είναι τουλάχιστον προκλητικό ή μάλλον ανεπίτρεπτο οι οικουμενιστές να τείνουν χείρα φιλίας και αλληλοκατανόησης στους ισλαμιστές, να δωρίζουν κοράνια, να ανακαλύπτουν «συμφιλιωτικούς» λόγους Χριστιανών και Ισλαμιστών ή κοινά σημεία ορθόδοξης άσκησης και μουσουλμανικού σουφισμού.
Τι κάνει νιάου νιάου στο Παιδαγωγικό ;
Οικουμενιστής Μητροπολίτης Περγάμου
Και όλα τα παραπάνω να φιλοξενούνται όχι μόνο στις γνωστές Ακαδημίες και τα οικουμενιστικά συμπόσια και συνέδρια αλλά στο επιστημονικό περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος! Η ευθύνη ξεπερνά πλέον το πρόσωπο του Διευθυντή του περιοδικού που χαράζει τη δική του και των ομοφρόνων του γραμμή και πορεία μέσα στις σελίδες του περιοδικού. Η ευθύνη βαρύνει πλέον τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο αλλά και τα μέλη της Ιεραρχίας που θα πρέπει να λάβουν επιτέλους αποφάσεις για το μέλλον και την πορεία των επισήμων εντύπων της Εκκλησίας.
Ήδη κάποιοι Ιεράρχες έχουν εκφράσει τις αντιρρήσεις τους με τελευταίο ίσως τον Μητροπολίτη Φιλίπππων Προκόπιο ο οποίος σε κείμενο του για το μάθημα των Θρησκευτικών το οποίο ανέπτυξε μέσα στη Σύνοδο τον περασμένο Νοέμβριο μεταξύ άλλων σημείωνε: «Τώρα ἀνακάλυψεν την πολυπολιτισμικότητα καί τόν πολυθρησκειακόν χαρακτῆρα τῆς Χώρας μας ὁ ἐπί σειράν ἐτῶν Σύμβουλος τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου; Καί θά ἦσαν ἀνεκτά ὅσα ἀπό τήν ἐλευθέραν θρησκευτικήν συνείδησιν ὑπαγορεύονται, ἀλλά πῶς συμβιβάζονται μέ τήν διευθυντικήν θέσιν του εἰς τήν «Θεολογίαν», τήν ἐπίσημον ἔκδοσιν τῆς τριμηνιαίας ἐπιστημονικῆς ἐκδόσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Ἀσύμβατοι προσωπικαί ἀπόψεις πρός τήν ἀνατεθεῖσαν διακονίαν, τήν ὁποίαν σπουδαῖαι ἀκαδημαϊκαί προσωπικότητες ὑπηρέτησαν καί ἐκλέισαν».
"Σύμβουλος τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου;"
ΠΗΓΗ: http://thriskeftika.blogspot.gr/2013/09/blog-post_9054.html
 ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ: ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ!!!Τα είπε όλα,ΜΑ ΟΛΑ, το ποιό πάνω άρθρο του φίλιου Ιστολογίου ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ και το αμέσως επόμενο σχόλιο του κ.Λυκούργου Νάνη!!!Οι λεζάντες είναι μία δωρεά, "κλωστίτσες", εκ του Ιστολογίου μας.




"Η ευθύνη βαρύνει πλέον τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο αλλά και τα μέλη της Ιεραρχίας που θα πρέπει να λάβουν επιτέλους αποφάσεις για το μέλλον και την πορεία των επισήμων εντύπων της Εκκλησίας".
Λίαν ορθή η παρατήρηση, και επισήμανση συνάμα, απ την πλευρά σας, αγαπητέ ιστολόγε. Πολύ φοβούμαι, όμως, πως ο μεν αρχιεπίσκοπος Αθηνών, έχει βραχυκυκλωθεί απ τους

Καμαρώστε τους ΚΑΙΡΟΣκόπους γεννίτσαρους του Γιαγκάζογλου!!!

γνωστούς κύκλους του ΚΑΙΡΟΥ και της ΣΥΝΑΞΗΣ, με τους οποίους άλλωστε ιδεολογικά συμπλέει, ως τυγχάνει και τυφλώ δήλον , τα δε μέλη της ιεραρχίας, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, προτιμούν την "αγία σιωπή" όταν δε συμμετέχουν σε...συλλείτουργα. Ενθυμείσθε, αγαπητέ, ποία τύχη είχε η πρόταση-πρωτοβουλία του μητροπολίτου Πειραιώς για τη συνοδική αναγνώριση ως Οικουμενικών των Η και Θ Συνόδων όπως και η υπό του ιδίου επισκόπου αναληφθείσα, θεοφιλώς, πρωτοβουλία, προκειμένου ο θεοκατάρατος και δαιμονοκίνητος οικουμενισμός να καταδικασθεί, συνοδικώς, ως παναίρεση. Άλλωστε, αν εγκύψει κανείς ενδελεχώς στα ανακοινωθέντα-δελτία τύπου, που εκδίδονται άμα τω πέρατι των συνεδριών της λεγόμενης Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, έμπλεως κατ αρχήν εκπλήξεως, μετατρεπομένης ταχέως σε οργή και αγανάκτηση, θα διαπιστώσει ότι το έλασσον διοικητικό σώμα της κατ Ελλάδα Εκκλησίας, ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟ ΤΟΥ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΤΟΙΟΥΤΟΥ, τουτέστιν της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, ασχολείται, ως επί το πλείστον, με ζητήματα ήσσονος σημασίας, παραθεωρουμένων ζωτικοτάτων και φλεγόντων θεμάτων. Τοιουτοτρόπως δικαιώνεται, για μία εισέτι φορά, ο 
Ο ΆΓΙΟΣ  Αυγουστίνος ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Φλωρίνης!
μακαριστός Φλωρίνης Αυγουστίνος ο οποίος διηρωτάτο για ποιο σκοπό κατέλιπε την επισκοπή του προκειμένου νε κατέλθει στην πρωτεύουσα και να συμμετάσχει στις συνεδρίες της τότε ΔΙΣ! Έγραψε χαρακτηριστικά ο αοίδιμος ιεράρχης: "Είναι λυπηρόν, οι μητροπολίται που υπηρετούμεν εις τα σύνορα της πατρίδος και φυλάσσομεν όχι λεκτικώς αλλ ουσιαστικώς νεωτέρας Θερμοπύλας, να ερχώμεθα εις Αθήνας και να κάμωμεν τι; ΦΛΕΓΟΝΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΛΥΟΝΤΑΙ, ΑΛΛ ΕΠΟΥΣΙΩΔΗ ΤΙΝΑ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΙΝ".(βλέπε ΣΥΝΟΔΙΚΑ τόμος Β, σελ. 21). Και συνεχίζει:"Τέλος λέγομεν ότι, εάν η ΔΙΣ εξακολουθήση να λειτουργεί ως λειτουργεί σήμερον, διερωτάται τις, ΕΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΤΗ ΝΑ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΚΑΙ ΤΥΠΙΚΩΣ ΩΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΝ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΝ ΟΡΓΑΝΟΝ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣΑ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΙΝ ΟΤΙ ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΛΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΝΑΚΥΠΤΟΝΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ". Η Ιστορία, λοιπόν, επαναλαμβάνεται! Ας ελπίσουμε ότι, έστω και την ενδεκάτη, θα βρεθούν θαρραλέοι και πεπαρρησιασμένοι μητροπολίτες, συνεχόμενοι απ την επαινετέα αγωνία για την πορεία του σκάφους της Ελλαδικής Εκκλησίας, που θα στηλιτεύσουν, υπείκοντες στις επιταγές της αρχιερατικής τους συνειδήσεως, κατά χρέος, την "κατάληψη" και "νομή" του περιοδικού ΘΕΟΛΟΓΙΑ, από παράγοντες της γνωστής ομαδούλας. Η έκδοση και, κυρίως, το θεματολόγιο του παλαίμαχου περιοδικού, αποτελεί πολύ σοβαρή υπόθεση, ούτως ώστε να καταλείπεται στη διάθεση του καθενός επισκόπου Ιωάννη Ζηζιούλα και καθηγητή Μπέζγου.
Υ.Γ. 1. Αλήθεια, τι απέγινε η μήνυση, που κατατέθηκε, από ικανό αριθμό πιστών στη Σύνοδο με αιτία και αφορμή τις φρικαλέες ετεροδιδασκαλίες του γνωστού και μη εξαιρετέου μητροπολίτη Περγάμου; Ποια άραγε να ήταν η τύχη της; Μήπως "αναπαύεται" σε κανένα συνοδικό ερμάριο;
Υ.Γ.2. Οι λεγόμενοι "σοβαροί" και "πνευματικοί" μητροπολίτες, και ο γράφων κάθε άλλο αμφιβάλλει ότι κάποιοι από αυτούς δικαιώνουν αυτούς τους χαρακτηρισμούς, πότε σκέπτονται να επαναθέσουν στη σύνοδο το ζήτημα του απάρατου νεονικολαιτισμού;
Σεβαστέ μας, πατέρα Ανδρέα Κονάνο τελικά είναι ή δεν είναι αιρετικοί Νεονικολαϊτες;
Ψυχές απόλλυνται, σεβασμιώτατοι, και ο πατριάρχης της συγκεκριμένης κακοδοξίας ανενόχλητος μολύνει την ορθόδοξη πνευματική ατμόσφαιρα με τις αναθυμιάσεις της δυσώδους και διεστραμμένης ετεροδιδασκαλίας του! Και υμείς υπνώττετε και κοιμάσθε τον βαρούχειον!
Λ.Ν. 
 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΟΣ: Κυριακής μετά την Ύψωσιν π.Θεοδώρου ΖΗΣΗ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΟΣ: Κυριακής μετά την Ύψωσιν π.Θεοδώρου ΖΗΣΗ



Κήρυγμα π. Θεοδώρου Ζήση, Εκφων. (15/9/2013) Ηχητικό αρχείο MP3 - Διάρκεια 00:24:50- Μέγεθος 22.7 MB (15/9/2013) 
http://www.impantokratoros.gr 
 Κεντρικά βασικά σημεία του κηρύγματος: 1ον, Άν κανείς χάσει την ψυχή του υπάρχει κανένα αντάλαγμα να την αγοράσει;
2ον, Άν κανένας είναι βουτηγμένος στην αμαρτία και χάνεται,τι θα κάνει για να σώσει την ψυχή του;
3ον, Μπορούν οι πλούσιοι,οι Μασώνοι και οι Ροταριανοί με τις δωρεές και αγαθοεργίες τους, προς  Μητροπολίτες και Πατριάρχες,να σώζουν και να ωφελούν τις ψυχές τους;

H απόδημη οικογένεια του ποιητή Γιώργου Σαραντάρη*

H απόδημη οικογένεια του ποιητή Γιώργου Σαραντάρη*

Νέα στοιχεία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το Ζ' Τσακώνικο Συνέδριο τιμά τους απόδημους Τσάκωνες. Το εξώφυλλο του προγράμματος κοσμείται με δυο διαφορετικές αλλά σπουδαίες προσωπικότητες των γραμμάτων μας, τον Γιώργο Σαραντάρη και τον Κώστα Ουράνη.
 
Ο Ουράνης γεννήθηκε το 1890 στο Λεωνίδιο και απεβίωσε στην Αθήνα στις 12 Ιουλίου του 1953. Ήταν κοσμοπολίτης και σωστά χαρακτηρίστηκε "φιλαπόδημος". Του άρεσαν τα ταξίδια, η γνωριμία με τον κόσμο. Ο Γιώργος Σαραντάρης ήταν απόδημος Έλληνας τέταρτης γενιάς. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Απριλίου του 1908, μεγάλωσε στην Ιταλία, ήρθεαπό την ξενιτιά στην Ελλάδα για να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό και δεν ξανάφυγε, παρά μόνο για λίγες ημέρες στην Ιταλία, για να κηδέψει τον πατέρα του. Εκούσια θυσιάστηκε για την Ελλάδα. Ενώ ήταν φιλάσθενη και ασθενική φύση με αυξημένη μυωπία, πήγε και πολέμησε στην πρώτη γραμμή τους φασίστες ιταλούς στην Πίνδο, με αποτέλεσμα βαριά να ασθενήσει. Τον μετέφεραν στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε ειρηνικά στις 25 Φεβρουαρίου του 1941. Ο Ουράνης ήταν ρομαντικός, λυρικός ποιητής, ο Σαραντάρης περισσότερο με υπαρξιακές, φιλοσοφικές αναζητήσεις. Και οι δυο τιμάνε την Τσακωνιά και αξίζουν κι εμείς να τους τιμάμε. 
Στη σημερινή μου εισήγηση θα ασχοληθώ με τα νεότερα στοιχεία που προέκυψαν από την έρευνά μου, μετά την έκδοση του βιβλίου μου "Γιώργος Σαραντάρης: Ο άνθρωπος, ο ποιητής, ο διανοούμενος". Όπως σημείωσα ο ποιητής ήταν απόδημος τέταρτης γενιάς στην Ιταλία. Ο πρώτος πρόγονός του που έφυγε για την Ιταλία ήταν ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης. Έως τώρα οι βιογράφοι του Σαραντάρη γράφουν πως έφυγε από τον Πραστό περί το 1810. Από την έρευνά μου, για την οποία θα μιλήσω στη συνέχεια, καταλήγω ότι γεννήθηκε στον Πραστό περί το 1800 κι έφυγε από το Λεωνίδιο για την Ιταλία σε νεαρή ηλικία, πριν από τον αγώνα της αποτινάξεως του οθωμανικού ζυγού. Ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης ήταν το τρίτο στη σειρά αγόρι από τα πέντε του Γεωργίου Σαραντάρη. Ο πρωτότοκος αδελφός του, Νικόλαος Σαραντάρης, ήταν αγωνιστής του 1821. Ο "Πρόμαχος" καπετάν Γεωργάκης Μιχαλάκης του επέδωσε Πιστοποιητικό, στο οποίο αναφέρει: 
"Πιστοποιώ ότι ο κ. Νικόλαος Γεωργίου Σαραντάρης εκ της επαρχίας Πρασιών και κάτοικος του δήμου Λιμναίου υπηρέτησε την πατρίδα στρατιωτικώς υπό τας διαταγάς μου από το έτος 1821 μέχρι του 1828 επί κεφαλής τινών στρατιωτών. Παρευρέθη εις διαφόρους μάχας κατά των εχθρών, οίον εις την μονεμβασίας πολιορκίαν, εις την Τριπολιτζάν, εις τας του δράμαλη κατά την αργολίδα και κόρινθον, εις τρίκορφα και άλλα διάφορα μέρη κατά των αρράβων. Έδειξεν εις όλον αυτό το διάστημα υπακοήν εις τας διαταγάς μου προθυμίαν και τιμιότητα. Όθεν κατ' αίτησίν του και χάριν της αληθείας του δίδεται η απόδειξίς μου αύτη δια να του χρησιμεύση όπου ανήκει. Την 20 Μαρτίου 1836. Εν Λεωνιδίω. Ο πρόμαχος Γιοργάκης Μηχαλάκης". 
Από το πιστοποιητικό, που διέσωσε ο Παναγιώτης Σαραντάρης, πρώτος εξάδελφος του ποιητή, φαίνεται ότι ο Νικόλαος Σαραντάρης είχε γεννηθεί πριν το 1800. Οι πληροφορίες που επίσης κυριαρχούσαν ήταν πως ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης κατοίκησε στο Λιβόρνο και ότι εκεί ανέπτυξε εμπορική επιχείρηση και πλούτισε. Από την επιτόπια έρευνα μου στην εν λόγω πόλη της Τοσκάνης διαπίστωσα ότι δεν είχε καμία σχέση με αυτήν ο Κων. Σαραντάρης. Η θεωρία για το Λιβόρνο είχε καθιερωθεί στην οικογένεια γιατί διασώθηκε διαβατήριο της συζύγου του Κων. Σαραντάρη, Ελένης Φοσερό, που από το Λιβόρνο το 1844 είχε ταξιδέψει στην Ελλάδα και μέσω Νάπολης, Ζακύνθου και Πατρών είχε έρθει στο Λεωνίδιο. Για εμένα παρέμενε λογικά σχεδόν αδύνατο ο Κων. Σαραντάρης να ανέπτυξε εμπορικές σχέσεις με την Ελλάδα, την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη και να είχε την έδρα της επιχείρησης του στη Δυτική Ακτή της Ιταλίας. Το συμβόλαιο που υπέγραψε το 1844 στο Ελληνικό Προξενείο της Τεργέστης για την κατασκευή εμπορικού πλοίου στο Γαλαξείδι καθώς και μια δυσανάγνωστη αναγραφή του ονόματός του στα Αρχεία της Τεργέστης, που τότε ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο της Αυστρο - Ουγγαρίας, μου ενίσχυσε την πεποίθηση ότι θα έπρεπε να συνεχίσω την έρευνα μου στην Τεργέστη. Όμως κι εκεί δεν προέκυψαν περισσότερα στοιχεία και συνέχισα την έρευνά μου. 
Εξετάζοντας ζωγραφικό πίνακα που βρέθηκε κατά την επίσκεψή μου στο αρχοντικό της οικογένειας Σαραντάρη στο Μονταπόνε (κωμόπολη στην περιφέρεια της Ανκόνα, όπου είχαν εγκατασταθεί ο ποιητής και η οικογένειά του περί το τέλος της δεκαετίας του 1910) παρατήρησα ότι ο προπάππος του ποιητή Κων. Σαραντάρης κρατούσε στα χέρια του επιταγή, που έγραφε πόλη εκδόσεως της την Ανκόνα. Ανακάλυψα επίσης διαβατήριο που είχε εκδοθεί το 1853 στην Ανκόνα για τον Γιώργο Σαραντάρη ( παππού του ποιητή) για να ταξιδέψει στην Ελλάδα. Το πιο καθοριστικό όμως στοιχείο για το πού έζησε ο πρώτος Σαραντάρης στην Ιταλία ήταν το έγγραφο του Παραρτήματος στην Ανκόνα του Γενικού Αρχείου του Κράτους της Ιταλίας. Σύμφωνα με αυτό ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης ήταν μόνιμος κάτοικος της Ανκόνα. Στην πόλη αυτή της ανατολικής ακτής της Ιταλίας έγινε απογραφή του πληθυσμού το 1857 και σ' αυτήν είναι καταχωρημένη με αύξοντα αριθμό 636, η οικογενειακή μερίδα του Κων. Σαραντάρη, στην οποία μέλη της αναφέρονται τα εξής:
- Κωνσταντίνος Σαραντάρης, ετών 44, Έμπορος. 
- Ελενα Φοσερό, όνομα πατρός Γκουστάβο, ετών 44, σύζυγος. 
- Ιωάννης Σαραντάρης, όνομα πατρός Νικόλαος, ετών 19. 
- Μορέλλι Ανναμαρία, όνομα πατρός Αντόνιο, ετών 23, άγαμη, υπηρέτρια. 
- Παραντσίνι Σεραφίνα, όνομα πατρός Τζιοβακίνο, ετών 24, άγαμη, υπηρέτρια. 
Ο Ιωάννης Σαραντάρης, που αναφέρεται στην απογραφή, ήταν πρώτος ανεψιός του Κωνσταντίνου Σαραντάρη, υιός του πρωτότοκου αδελφού του Νικολάου. Ο Κων. Σαραντάρης το 1857 δήλωσε ηλικία 44 ετών, που σημαίνει πως είχε γεννηθεί το 1813. Λόγω ελλείψεως χαρτιού γεννήσεως από την Ελλάδα ασφαλώς έκρυψε μερικά χρόνια…
Ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης ήταν άτεκνος και κάλεσε από το Λεωνίδιο τα ανίψια του και μεταξύ τους αδέλφια Παναγιώτη και Ιωάννη Σαραντάρη για να τους αναθέσει τη συνέχεια της επιχείρησης. Αυτοί δημιούργησαν την επιχείρηση "Ανίψια Κωνσταντίνου Σαραντάρη", μετέφεραν την έδρα της επιχείρησης στη Μπολόνια, όπου και εγκαταστάθηκαν και συνέχισαν με επιτυχία τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της οικογένειας. Άτεκνοι και αυτοί, όπως ο θείος τους, κάλεσαν με τη σειρά τους τα ανίψια τους και μεταξύ τους αδέλφια Δημήτριο - πατέρα του ποιητή -, και Ιωάννη, -πατέρα του παρόντος στο Συνέδριο Παναγιώτη Σαραντάρη, αρχιτέκτονος, που ζει μόνιμα στο Λεωνίδιο -, για να συνεχίσουν την επιχείρηση. Ο ποιητής μεγάλωσε στην Μπολόνια και όταν άρχισαν τα οικονομικά προβλήματα στην επιχείρηση μετοίκησε, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας του, στο Μονταπόνε, από όπου ήρθε, το 1931, στην Ελλάδα. 
Συνοπτικά τα χαρακτηριστικά της οικογένειας Σαραντάρη, μεταναστών για τέσσερις γενιές στην Ιταλία, ήσαν: Πρώτον, δεν ξέχασαν ποτέ την Ελλάδα και την ιδιαίτερη πατρίδα τους, το Λεωνίδιον Κυνουρίας. Δεύτερον, στο σπίτι τους μιλούσαν πάντα τα ελληνικά και δεν διέκοψαν ποτέ τους δεσμούς τους με τις ρίζες τους. Τρίτον, όλα τα άρρενα μέλη της οικογένειας είχαν λάβει την ιταλική υπηκοότητα αλλά επέλεγαν να υπηρετήσουν στον ελληνικό στρατό. Και
Τέταρτον, τα μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη της οικογένειας ήθελαν οι νεότεροι τους να σπουδάσουν στην Ιταλία και προς τούτο τους παρείχαν τα οικονομικά μέσα και κάθε άλλη διευκόλυνση. Οι περισσότεροι όμως δεν τα κατάφεραν. Εξαίρεση αποτέλεσαν και τελείωσαν ανώτατη σχολή μόνο δύο: ο ποιητής, που τέλειωσε τα Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ματσεράτα και ο πρώτος του εξάδελφος και παρών σήμερα στο Συνέδριο αρχιτέκτων Παναγιώτης Σαραντάρης, που τελείωσε το Πολυτεχνείο της Φλωρεντίας. Σύμφωνα με τα αρχεία του Πανεπιστημίου της Μπολόνια από εκεί πέρασαν τα ακόλουθα μέλη της οικογένειας Σαραντάρη:
1. Ιωάννης Σαραντάρης, ο πατέρας του παρόντος Παναγιώτη Σαραντάρη. Τα έτη 1906-1907 φοίτησε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών, που προφανώς δεν του άρεσε και μετεγγράφηκε στη Γεωπονική Σχολή, όπου έκανε ένα έτος (1911-1912), αλλά πάλι δεν του πήγε και πήρε μετεγγραφή για τη Σχολή των Θετικών Επιστημών (Μαθηματικών, Φυσικής και Φυσιογνωσίας), όπου φοίτησε το έτος 1913-1914, χωρίς και αυτή να την τελειώσει.
2. Ανδρέας Σαραντάρης, που ήταν από τον κλάδο της οικογένειας Σαραντάρη, που κατοικούσε στο Γύθειο. Το έτος 1908-1909 παρακολούθησε ως ακροατής τα μαθήματα του πρώτου έτους στη Γεωπονική Σχολή και δεν συνέχισε. Ως ανέκδοτο και ως χαρακτηριστικό του χαρακτήρα του στην οικογένεια λεγόταν ο διάλογος του με τον καθηγητή της ζωολογίας από τον οποίο εξαρτιόταν η είσοδός του στο πανεπιστήμιο. Στην εξέταση ρωτήθηκε να αναφέρει ένα ιοβόλο ερπετό και είπε την οχιά. Ο καθηγητής του είπε "μπράβο" και του ζήτησε να του πει άλλο ένα. Τότε εκείνος με φυσικότητα απάντησε " άλλη μια οχιά…". Και φυσικά δεν πέρασε στις εξετάσεις.
3. Νικόλαος Σαραντάρης. Ήταν ο άτυχος της οικογένειας. Στο ακαδημαϊκό έτος 1879-1880 ενεγράφη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νάπολι και πέρασε με επιτυχία στο δεύτερο έτος. Για λόγους υγείας σταμάτησε την εκεί σπουδή του και στις 20 Φεβρουαρίου του 1902 ενεγράφη στο 2ο έτος της αντίστοιχης Σχολής του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, χωρίς να μπορέσει να συνεχίσει. Απεβίωσε στις 19 Αυγούστου του ιδίου έτους. 
4. Ο ποιητής Γιώργος Σαραντάρης τελείωσε κανονικά και χωρίς καθυστέρηση το Πανεπιστήμιο. Έως το 3ο έτος φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και όταν η οικογένεια μετακόμισε στο Μονταπόνε συνέχισε και τελείωσε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ματσεράτα. 
Εκτός από τους απόδημους στην Ιταλία, έχομε και τους απόδημους της οικογένειας Σαραντάρη στην Κωνσταντινούπολη. Να σημειώσουμε ότι ο πατέρας του ποιητή, Δημήτριος Σαραντάρης παντρεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη την Ματθίλδη Γούλελου, το γένος Σωτήρου, επίσης καταγόμενη από το Λεωνίδιο, της οποίας η οικογένεια είχε εγκατασταθεί στην Βασιλεύουσα. Σημειώνουμε επίσης ότι στην Κωνσταντινούπολη γεννήθηκε ο Γιώργος Σαραντάρης. Επίσης ο αδελφός του Δημητρίου και πατέρας του παρόντος Παναγιώτη παντρεύτηκε την επίσης Κωνσταντινουπολίτισσα Ιουλία Περσίδου, που καταγόταν από οικογένεια της Πόλης που οι ρίζες της εκεί χάνονται στον χρόνο. Ο παππούς των δύο πρώτων εξαδέλφων - του ποιητή Γιώργου και του παρόντος αρχιτέκτονα Παναγιώτη - είχε παντρευτεί την Ελένη Παπαδοπούλου, της οποίας ο πατέρας, Γεώργιος Παπαδόπουλος, ήταν επίσης Τσάκωνας - από τον Άγιο Ανδρέα Κυνουρίας -, είχε σπουδάσει ιατρός στην τότε περίφημη Ρωσική Ιατρική Σχολή του Χαρκόβου ( πόλη τώρα της Ουκρανίας) και κατείχε σημαντική θέση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έως την επικράτηση των Νεοτούρκων. Για τον Γεώργιο Παπαδόπουλο ο Παναγιώτης Σαραντάρης διασώζει οθωμανικά έγγραφα, των οποίων η μετάφραση ήταν δύσκολη, λόγω της πολυπλοκότητας της γραφής - ανάμιξη οθωμανικών με αραβικά και περσικά. Ο καθηγητής κ. Νίκος Ουζούνογλου, πρόεδρος της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών, μέσω γνωστών του καθηγητών της Κωνσταντινούπολης μας έδωσε συνοπτικά το περιεχόμενο των εγγράφων αυτών.
Το πρώτο έχει ημερομηνία 4 Ιουνίου 1866, επί της εποχής του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ. Απευθύνεται προς τον Νομάρχη Αδριανουπόλεως Χουρσίτ πασά και τον Υπονομάρχη Ραιδεστού Μεχμέτ Ρουστού πασά και τους αναφέρει ότι ο Γεώργιος Νικολάου Παπαδόπουλος (προ-παππούς του ποιητή και του Παναγιώτη Σαραντάρη) αναλαμβάνει Υποπρόξενος στο Ελληνικό Υποπροξενείο της Ραιδεστού (πόλεως της Θράκης στην Προποντίδα, με έντονο το ελληνικό στοιχείο), στη θέση του Δημήτρη Φλωσκινίδη. Στην αρχή του φιρμανίου υπάρχουν σε υπερβολικό βαθμό φιλοφονήσεις υπέρ των δύο Οθωμανών αξιωματούχων ( προσαγορεύσεις, παράσημα, τίτλοι κ.λ.π.). Στη συνέχεια αναφέρονται οι αρμοδιότητες του Υποπροξένου και πιο συγκεκριμένα ότι συμμετέχει εκ μέρους του Ελληνικού κράτους σε υποθέσεις διαφορών που εμπλέκονται Έλληνες υπήκοοι. Στην περίπτωση διένεξης μεταξύ Ελλήνων υπηκόων, όπως στην περίπτωση και των άλλων Ευρωπαϊκών κρατών, αυτές εκδικάζονται από τον ίδιο τον Υποπρόξενο της Ελλάδος στη Ραιδεστό. Επίσης αναγράφονται διαδικαστικά θέματα και οι αρμοδιότητες του Υποπροξένου στον εκτελωνισμό αγαθών από και προς την Ελλάδα.
Το δεύτερο έγγραφο έχει ημερομηνία 2 Νοεμβρίου 1865, προέρχεται από την Οθωμανική Κυβέρνηση, απευθύνεται στην Υπονομαρχία Ραιδεστού και αντίγραφο εστάλη στον Έλληνα Υποπρόξενο Γεώργιο Παπαδόπουλο. Αναφέρει ότι υπάρχουν πληροφορίες πως σε κάποιους Έλληνες κατοίκους της περιοχής Σερμετλί απαγορεύεται η συλλογή σταφυλιών, έως ότου εξοφλήσουν τις οφειλές τους προς το Οθωμανικό Θησαυροφυλάκιο και ότι στην Υψηλή Πύλη έφτασαν παράπονα των Ελλήνων της Ραιδεστού, ότι σαπίζουν τα σταφύλια τους και καταστρέφεται η παραγωγή τους και με σάπια σταφύλια αδυνατούν να εξοφλήσουν τις οφειλές τους. Με το έγγραφο δίδεται στην Υπονομαρχία Ραιδεστού η εντολή να επιτραπεί στους Έλληνες να μαζέψουν τα σταφύλια τους, για να μπορέσουν να ξοφλήσουν τα χρέη τους. Το τρίτο έγγραφο έχει ημερομηνία 7 Οκτωβρίου 1868 και απευθύνεται στον ίδιο τον Έλληνα Υπήκοο Γεώργιο Παπαδόπουλο, Υποπρόξενο της Ελλάδος στη Ραιδεστό. Γράφει:
"Αξιότιμε κύριε, μας έχει αναφερθεί ότι τρεις Έλληνες υπήκοοι, κάτοικοι και οικοπεδούχοι στο Σερμετλί της περιοχής Ραιδεστού μίλησαν προσβλητικά για το Υψηλό (Οθωμανικό) Κράτος λέγοντας ακατανόμαστες λέξεις. Πρέπει να προβείτε στις απαραίτητες ενέργειες κατ' αυτών, καθώς δεν γίνονται δεκτές τέτοιου τύπου συμπεριφορές". Τα τρία αυτά οθωμανικά έγγραφα δείχνουν με σαφήνεια τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι υπό τον οθωμανικό ζυγό οι Έλληνες και την περίτεχνη μετάθεση ευθυνών στην Ελλάδα, για τη συμπεριφορά των Ελλήνων έναντι των οθωμανών δυναστών. 
Ο κλάδος των Κωνσταντινουπολιτών της οικογένειας Σαραντάρη ήρθε στην Ελλάδα πριν από την καταστροφή, αλλά υπό πολύ δύσκολες περιστάσεις, αφού μέλος της υπηρετούσε ως αξιωματικός στον οθωμανικό στρατό και με την έναρξη των διωγμών των νεοτούρκων σε βάρος των Χριστιανών, Ελλήνων, Αρμενίων και Ρωμιών Ασσυρίων, πληροφορηθείς ότι θα συνελαμβάνοντο ο ίδιος και η οικογένειά του και θα εκτελούντο διέφυγαν στην Ελλάδα, κουβαλώντας μόνο την αρχοντιά της καταγωγής τους και τίποτε άλλο….
Όλοι οι απόδημοι Έλληνες της οικογένειας του ποιητή Γιώργου Σαραντάρη και ο κλάδος που έζησε στην Ιταλία και αυτός που έζησε στην Κωνσταντινούπολη αγαπούσαν την Πατρίδα και το απέδειξαν όχι στα λόγια, αλλά με τη ζωή τους. Θα καταλήξω το λόγο με λίγα ψήγματα από τα όσα έγραψε ο Γιώργος Σαραντάρης, ως δροσοσταλιά στον ζόφο που ζούμε. Πρώτα ένα ποίημα του: 
ΑΗΔΟΝΟΛΑΛΙΑ 

Η Ελλάδα 
Έχει λαλιά που όμορφα θα ταξιδέψει 

Αηδονολαλιά ωραία μου πατρίδα 
Πάνω σ’ εσένα πέταξα 
Και πήγα όπου πάει 
Η προσευχή σου 

Πήγα με τον αετό 
Και με το περιστέρι 
Με την πέρδικα 
Και με το χελιδόνι 

Και πήγα πιο μπροστά 
Να σηκώσω σημαία 
Να κεντήσω τ’ άλογο 
Που θα μας φέρει πέρα.
( Από την ποιητική συλλογή « Στους φίλους μιας άλλης χαράς» - 1940
Και μια σκέψη από φιλοσοφικό του δοκίμιο: 

«Νομίζω πως η σημερινή Ελλάδα μπορεί να κρίνει το λεγόμενο δυτικό πολιτισμό. Μπορεί και πρέπει να κρίνει τον τέτοιο πολιτισμό, αν θελήσει να σωθεί από την επιρροή που η ίδια Ευρώπη εξάσκησε πάνω μας έναν ολάκερο αιώνα, κ’ επιθυμήσει να βρει την καθαρότητα μιας παρθενικής θέας και το αυτούσιο κάλλος της δικής μας χώρας και των ανθρώπων της, κριτήριο αλήθειας για όλους τους ανθρώπους της γης». 
(Από τον πρόλογο του φιλοσοφικού δοκιμίου «Συμβολή σε μια φιλοσοφία της ύπαρξης» - 1937). 
Σας ευχαριστώ. - 
* Εισήγηση στο Ζ' Τσακώνικο Συνέδριο ( 26-27 Σεπτεμβρίου 2013)  

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

π.Δημήτριος Γκαγκαστάθης ( +29 Ιανουαρίου 1975 )

π.Δημήτριος Γκαγκαστάθης ( +29 Ιανουαρίου 1975 )

01 Ιου 2013

Χωρίς Σχόλια

gagastathis1.jpg

Γεννήθηκε στις αρχές του αιώνος μας, και συγκεκριμένα γεννήθηκε το 1902 στο χωριό Πλάτανος, όπου αργότερα, επί 42 συναπτά έτη, εχρημάτισε ο καλός ποιμήν των λογικών προβάτων. Εκοιμήθη το 1975, στις 29 Ιανουαρίου εν ειρήνη.Πρόκειται για μια οσιακή μορφή, καίτοι έζησε ως έγγαμος στον κόσμο. Υπήρξε προικισμένος με πολλά χαρίσματα, με πολλή επιμέλεια, καθαρότητα συνειδήσεως, άλαλο πίστη, βαθειά ταπείνωση και με πληρότητα αγάπης στο Θεό και τον πλησίον.
O Πλάτανος  είναι μια μικρή κωμόπολη, ένα μεγάλο χωριό, 15 χιλιόμετρα δεξιά από την πόλη των Τρικάλων, στη Θεσσαλία. Ο πατήρ Δημήτριος είχε σημεία θαυμαστά από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Κι αυτά που παρέλαβε από το Θεό τα καλλιέργησε με φιλότιμο, τα αύξησε και πάντοτε ταπεινά και για τη δόξα του Θεού και μόνον.
Όταν ο Θεός βρει τέτοια σκεύη τα αξιοποιεί, τα πλουτίζει και χαριτώνεται η ζωή τους και κοντά σ' αυτούς και όσοι πλησιάζουν σ' αυτές τις πνευματικές θερμάστρες, σ' αυτά τα λιμάνια.
gagastathis.jpg
Ο παπα-Δημήτρης δεν έτυχε σπουδών. Με δυσκολίες ετελείωσε το δημοτικό στο χωριό του. Ήταν βοσκός προβάτων. Όπου κι αν βρισκόταν είχε μνήμη Θεού, μνήμη θανάτου και έκλεινε τα πρόβατα στη στάνη και πήγαινε με δάκρυα και εκκλησιαζόταν. Όταν αυτό δεν μπορούσε να το κάνει, γονάτιζε εκεί που ήταν στα βουνά και έκλαιγε, ζητώντας το έλεος του Θεού, διότι βρισκόταν μακράν του οίκου του Θεού. Διάβαζε με πολλή κατάνυξη βίους αγίων και τους αισθανόταν φύλακες, ευεργέτες και προστάτες. Είχε αίσθηση ζώσα της παρουσίας των. Τους κρατούσε κοντά του η καθαρότης του βίου του. Και όπως ετόνιζε η εργασία φέρνει την αξία. Αισθανόταν πώς θα πρέπει να τον προστατεύουν οι άγιοι και δεν έκανε τίποτε εάν δεν ξεκινούσε από το Θεό κι εάν δεν κατέληγε στο Θεό. Δηλαδή, αν έφευγε το πρωί για να φυλάξει τα πρόβατα, θα περνούσε πρώτα από τους Ταξιάρχες, ένα ναό του 1600, κατανυκτικό, με τοιχογραφίες, που βρισκόταν κοντά στο σπίτι του. Εκεί, έμαθε για το Θεό και από την ευλαβέστατη γιαγιά του και τους ευσεβείς γονείς του τα ιερά γράμματα και του Θεού τα πράγματα. Έλεγε: «να με προστατεύετε, να με φυλάξετε, να γυρίσω και πάλιν στον οίκο σας, να σας πω το ευχαριστώ». Πρώτα στον οίκο του Θεού και μετά στις δουλειές και πάλιν στον οίκο του Θεού και μετά στο σπίτι. Αυτό ήταν το πρόγραμμα της ζωής του.
Η ζωή του ήταν Ευχαριστιακή. Όπου κι αν ήταν είχε αναφορά στο Θεό. Στο χωράφι και παντού, στο βουνό, έψαλλε και ευχαριστούσε αδιαλείπτως. Εύρισκε το απερίγραπτο, τη χαρά του Θεού, την ευλογία Κυρίου. Ερχόταν, δηλαδή, στην μακαριά κατάνυξη, στο χαροποιό πένθος, για το οποίο ομιλούν οι Πατέρες. Φυσικά, ο Γέροντας είχε δικό του τρόπο με τον οποίο βίωνε τα του Θεού. Εμείς είμαστε αμέτοχοι αυτών των καταστάσεων και πολλές φορές ούτε καν τα πιάνουμε, σαν νάναι μια ξένη γλώσσα. Θ' αναφέρω ένα περιστατικό που δείχνει ότι τον είχε κατά κάποιο τρόπο εκλέξει ο Θεός για την ιερή του πορεία και την ευλογημένη αποστολή του. Με συνέπεια ευαρέστησε το Θεό. Και τούτο με την άμεμπτο και καθαρή κατά Χριστό πολιτεία του.Ένα βράδυ ενώ αναπαυόταν στο φτωχό σπίτι του ήρθε ένας γέροντας και τον ξύπνησε, λέγοντας του: «σήκω παιδί μου γρήγορα, το σπίτι θα πέσει». Ξανά, δεύτερη φορά, τον ξύπνησε. Και στο τέλος, τον ξύπνησε κανονικά. Βγαίνουν από το σπίτι και αμέσως το σπίτι έπεσε! Ο γέροντας ήταν ο άγιος Νικόλαος. Είχαν στο χωριό ναό αφιερωμένο στον άγιο Νικόλαο. Αυτός ήρθε και τον προστάτευσε.Μόλις βγήκε ο παπα-Δημήτρης, αμέσως το σπίτι κατέρρευσε.
Ούτε τρίχα δεν πέφτει από τον άνθρωπο που τον προστατεύει ο Θεός. Κι' όταν επιτρέψει κάτι για να φανεί η πίστη του, η υπομονή του, το μεγαλείο της αρετής του, θα του δώσει και τα μέσα να το ξεπεράσει: την υπομονή, την μακροθυμία, την αγάπη, τα πνευματικά όπλα, που οι Γέροντες έχουν σε πλεονασμό και έτσι ξεπερνούν και την μεγαλύτερα δοκιμασία και θλίψη. Παρέλειψα να πω ότι ο παπα-Δημήτρης νυμφεύθηκε την Ελισάβετ και απέκτησε εννέα θυγατέρες.

Κι όταν ήρθε η ώρα να πάει στο στρατό επήγε στους Ταξιάρχες, προσκύνησε και έκανε συμφωνητικό λέγοντας: «σας ζητώ μια χάρη. Εγώ σας υπηρετώ από μικρό παιδί. Καθαρίζω καντήλια, κάνω ό,τι μπορώ. Θέλω να με φέρετε πίσω χωρίς να με αγγίξει κανένα κακό. Είστε υποχρεωμένοι. Ζητώ κι' εγώ ένα ρουσφέτι».
Επήγε στη Μικρά Ασία. Σε όλους τους κινδύνους που αντιμετώπιζε, τον έσωζαν. Έλεγε: «στη Σμύρνη σφάζουν, κάνουν, εμένα έρχονται, μου δίνουν ένα άλογο και μου λένε: φύγε στον Τζεσμέ. Βρίσκομαι στο τάδε μέρος με τρεις άλλους" σκοτώνονται δύο από 150 ιππείς. Εμένα μου λένε, μη φοβάσαι, εμείς είμαστε μαζί σου. Θα πας εννιά παρά τέταρτο στο τάδε μέρος να προλάβεις το τελευταίο πλοίο για να πας για τη Χίο. Κι όπως είπαν, ούτε ένα μπάτσο από πουθενά».
Αργότερα πέρασε ισχυρές δοκιμασίες, στην εποχή του εμφυλίου πολέμου, επειδή αυτός μιλούσε για Χριστό, πατρίδα, οικογένεια, τον έβαλαν στο στόχαστρο, τον απείλησαν, τον αποκήρυξαν και πολλές φορές αποπειράθηκαν να τον σκοτώσουν και όλο σωζόταν.
Αναφέρω, μια από τις πολλές θαυμαστές περιπτώσεις. Είναι όλα καταγραμμένα στο ημερολόγιο που κρατούσε από μικρό παιδί, το οποίο μας έδωσε σε χειρόγραφα χαριτωμένα, απέριττα, αλλά με μεγαλείο ψυχής και ηρωικό φρόνημα: «Ήρθα, λέει, Κυριακή πρωί. Μόλις πρόλαβα και βγήκα από την εκκλησία. Ήταν 10 ιππείς και μαζί με τον αρχηγό τους 11 και με κυνηγούσαν στον κάμπο. Οι χωρικοί από την μια πλευρά έβλεπαν το θέαμα και οι απέναντι, από το άλλο χωριό, βγήκαν από την εκκλησία, κι' έβλεπαν επίσης το θέαμα.Με έβριζαν ελεεινά και τρισάθλια. Δεν μπορώ να πω. Τραγόπαπα και άλλα ελεεινά κλπ., και πυροβολούσαν με τα στην συνέχεια. Οι σφαίρες με τρυπάνε τα ράσα, δεν με τσίμπαγε καμιά. Σαν με φτάσαν στα 50 μέτρα και με περικύκλωσαν, τότε γονάτισα. Σήκωσα τα χέρια στον ουρανό και φώναξα από το βάθος της ψυχής μου. Μιχαήλ αρχιστράτηγε, κινδυνεύω, βοηθήσατε με. Αυτοστιγμεί και οι 11 έγιναν κόκκαλο και άγαλμα. Ο αρχηγός πέφτει από το ζώο κάτω, σπάζει η σπονδυλική του στήλη και αφού είδα εγώ ότι είναι ακίνητοι, ευχαρίστησα το Θεό, τους Ταξιάρχας και τους είπα: να μετανοήσετε, να γίνετε καλοί άνθρωποι, να λέγετε την αλήθεια, νάχετε το Θεό βοήθεια και αφού τους ευλόγησα -χωρίς να με πειράξουν- πήγα απέναντι, όπου περίμενε το χωριό και μπήκα με όλο το λαό μέσα στην εκκλησία και δώσαμε δόξα στο Θεό που έκανε σήμερα θαύμα».
Όλη η ζωή του ήταν μέσα σε τέτοια γεγονότα χωρίς να έχει καθόλου ιδέα για τον εαυτό του. Υπέγραφε ο τελευταίος, ο μικρός παπαδάκος, το σκύβαλο της γης. Το πίστευε, το αισθανόταν. Σε κάθε δυσκολία δεν τάχανε. Όταν του έλεγε η πρεσβυτέρα:
«Δεν νοιάζεσαι; τι θα γίνουν αυτά τα κορίτσια; οι άλλοι κάνουν αυτό».
«Θα πεθάνω παπάς, όχι μασκαράς. Για το Χριστό θυσιάζομαι, υπέρ των προβάτων. Τί σήμερα, τί αύριο. Μια ψυχή έχουμε. Θα την παραδώσω στα χέρια του Δημιουργού μου». 
vizantina.jpg
Είχε συνέπεια. Τον καλούσαν να τον πάνε στη Μέση Ανατολή. «Εσείς δεν με σώσατε. Οι Ταξιάρχες με σώσαν και θα αφήσω τους προστάτες μου και το λαό μου για να πάω στη Μέση Ανατολή και στην Αθήνα; Όχι εκεί».
Και πράγματι τον σκέπαζε ο Θεός και τον φύλαγε: «Εγώ έχω τον Χριστό κυβερνήτη στη ζωή μου. Δεν τον βαλαν οι άνθρωποι καλά στην καρδιά τους για να νιώσουν το μεγαλείο του. Είναι γλυκύς. Δεν τον αλλάζω με τίποτα. Μια ζωή τον παρακαλώ να με αξιώσει κι' εγώ να χύσω το αίμα μου γι' Αυτόν. Κοιμάμαι τόσο αμέριμνα, όπως το πουλί στο αγκάθι και τα ρυθμίζει όλα Αυτός' καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο».
Είχε εξ' ολοκλήρου εμπιστοσύνη στο Θεό, όπως ένα μικρό παιδί. Εξομολογείτο δε με τέτοια καθαρότητα και ειλικρίνεια, που δεν την συναντάμε ούτε και στα μικρά παιδάκια. Όταν επήγαμε μια φορά να συναντήσουμε τον πατέρα Φιλόθεο Ζερβάκο (με τον πατέρα Δημήτριο) (πήγαμε 2 φορές και ήρθε ο πατήρ Φιλόθεος 2 φορές στο χωριό και συλλειτούργησαν), του λέει ο πατήρ Φιλόθεος. «Είσαι ασθενής. Γιατί έκανες τόσο κόπο και ήρθες μέχρις εδώ;(στην Πάρο)»
«Εγώ είμαι ο τελευταίος και ο αμαρτωλός» είπε ο πατήρ Φιλόθεος. «Τα Τρίκαλα έχουν καλούς πατέρες και άξιους».
«Ήρθα όχι μόνος μου. Με έφερε ο Θεός. Ήρθα να ξεπλύνω και να ξεκαθαρίσω την ψυχή μου».
Όταν δε εξομολογείτο ήταν σαν άγγελος. Η χαρά ήταν ζωγραφισμένη και έκδηλος στο πρόσωπο του.
«Τέτοια καθαρή και τελεία εξομολόγηση δεν συνήντησα στα 70 χρόνια που εξομολογώ», είπε ο π. Ζερβάκος. Υπήρξε ένας ζων άγιος.
Εις δε το βιβλίο του πατρός Δημητρίου Γκαγκαστάθη, το οποίον προλογίζει ο πατήρ Φιλόθεος (στο τέλος γράφει και ο καθηγούμενος της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας, πατήρ Αιμιλιανός), ο οποίος τον έζησε από κοντά και ξέρει πολλές εμπειρίες θαυμαστές τον αποκαλεί «ο άγιος παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης».
Όταν τον ρωτήσαμε, «γιατί Γέροντα αρχίζετε έτσι τον πρόλογο;» απάντησε.

«Διότι, παιδί μου, είναι άγιος. Όταν μου είπαν για την κοίμηση του, άρχισα να προσεύχομαι και να νηστεύω και να ζητώ απ' τον Θεό να με πληροφορήσει είς ποίαν κατάσταση βρίσκεται. Και κατόπιν από ημέρες μου έδειξε τη δόξα στην οποία ευρίσκεται. Πρόκειται περί αγίου».
Και κάτι για τον π. Φιλόθεο, μια και μιλάμε γι' αυτόν.Στην κοίμηση του πατρός Φιλόθεου μια οικογένεια δικαστικών, είπε στον πατέρα Πορφύριο: «εκοιμήθη ο πατήρ Φιλόθεος». Εκείνος τους είπε: «να πάτε, κι' εγώ απ' εδώ θα παρακολουθήσω τη νεκρώσιμο ακολουθία. Η Εκκλησία μας απέκτησε ακόμα ένα άγιο λείψανο».
Γυρίζοντας εμείς από την κηδεία, μεσάνυκτα, πήγαμε στον πατέρα Πορφύριο. Ήταν η ώρα 2 μετά τα μεσάνυκτα. Μόλις πήγαμε είπε: «ο παπα-Δημήτρης είναι άγιος άνθρωπος κι' ας μην πέρασαν πολλά χρόνια. Δεν έχει σχέση. Η αγιότης δεν γίνεται από τα πολλά χρόνια. Για μας τους αδυνάτους αργεί η Εκκλησία. Να φροντίσετε να γίνει επίσημα πλέον, για όλη την Ορθοδοξία η ανακομιδή των λειψάνων του».
Οι άνθρωποι του Θεού που γνώρισαν τον π. Δημήτριο τον θεωρούσαν ως σύγχρονο ζώντα άγιο. Μεταξύ αυτών των προσωπικοτήτων που σήμερα λάμπουν στο χώρο της Ορθοδοξίας με την ακτινοβόλο κατά Θεόν πολιτεία τους υπήρξε και ο π. Αμφιλόχιος της Πάτμου, που είχε και αλληλογραφία με τον παπα-Δημήτρη.
Θεωρούσαν άγιο τον π. Γκαγκαστάθη οι: πατήρ Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο πατήρ Γεώργιος Καψάνης της Ι.Μ. οσίου Γρηγορίου ο ηγούμενος, ο ηγούμενος επίσης Αιμιλιανός και άλλοι σεβαστοί της Ορθοδοξίας σύγχρονοι πατέρες.
.Ο παπα-Δημήτρης είχε το χάρισμα της ζώσης πίστεως, το χάρισμα της υπομονής, της ταπεινώσεως, της αγάπης και έφερνε αποτελέσματα. Όταν πάρεις την αγάπη του Χριστού μέσα σου είναι σαν να παίρνεις την μητέρα όλων των αρετών, γεγονός που δεν το είχαν οι μεγαλύτεροι όλου του κόσμου σοφοί. Να σας πω ένα περιστατικό, απ' τα πολλά. Δεν θα αναφέρω δικά μου περιστατικά, γιατί θα πρέπει να αναφέρω κάποιων άλλων προσώπων, σεβαστών και γνωστών, που έχω σύνδεσμο μαζί τους. Ο ένας εκοιμήθη, ήτο διευθυντής τελωνείου, ευλαβέστατος, σοφότατος, πνευματικοπαίδι του παπα-Δημήτρη και του πατρός Φιλόθεου, ονόματι Αθανάσιος Μουρμούρης. Περνούσε μια σκληρή δοκιμασία, δηλαδή μια συκοφαντία, που αν μπορούσε να βγει θα βρισκόταν στις φυλακές. Έπεσε στο Θεό και τους δύο αυτούς ανθρώπους.
«Μη στενοχωριέσαι, του είπε ο π. Δημήτριος. Ησύχασε, έχει ο Θεός τρόπους. Εμείς το καθήκον μας. Διά της προσευχής, θα δοθεί απάντηση». Η απάντηση θα διδόταν μετά από ένα μήνα στο δικαστήριο. Ο παπα-Δημήτρης έπεσε σε προσευχή. Ήξερε το αποτέλεσμα εκ των προτέρων. Κι' έγινε, όπως το είπε ο παπα-Δημήτρης.
Ένα άλλο πρόσωπο που ζει ακόμη, ήταν έπαρχος στο Σιδηρόκαστρο, ονόματι Γεώργιος Σαϊδίνης. Εχρημάτισε διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών. Επέρασε μια μεγάλη δοκιμασία επί στρατιωτικής κυβερνήσεως. Πήρε δυσμενή μετάθεση στα Χανιά και στη Σπάρτη. Πήγε δεξιά-αριστερά και δεν πήρε τις προαγωγές του. Έκανε προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας. Ο παπα-Δημήτρης βρισκόταν στο τελευταίο στάδιο της ζωής του. Δοκιμάσθηκε με τον καρκίνο. Στέλνει γράμμα στο Γέροντα και του λέει: «αυτό το πρόβλημα έχω, τί να κάνω». Πέφτει στην προσευχή ο Γέροντας. Είχε δικό του τρόπο. Μόλις είχε κατάνυξη, έπαιρνε την απάντηση. Ήταν αυτό σίγουρο. Δεν άλλαζε με τίποτα. Ήταν σαν να το προϋπέγραφε ο Θεός και του το φανέρωνε. Του λέει: «θα τα πάρεις όλα μαζεμένα. Θα πέσουν στο κενό οι μέχρι τώρα διαβολές και θα σου πει ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου αυτά και αυτά τα πράγματα».
Ο παπα-Δημήτρης ήταν με πυρετό και βαρειά άρρωστος. Έγινε η προσφυγή και είδε ο κύριος Σαϊδίνης τον π. Δημήτριο πίσω από τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου να του λέει τα λόγια αυτά που είχε γράψει στο γράμμα.Και κατόπιν τον προήγαγαν και τον έκαναν Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών.
.Η γνωριμία μας υπήρξε όντως δάκτυλος Θεού. Βγάζαμε ένα περιοδικό τότε, τον Άγιο Νεκτάριο, και ο παπα-Δημήτρης είχε πάει στη Μητρόπολη. Εκεί στη Μητρόπολη του λέει ένας κληρικός: «Εσύ αγαπάς τον άγιο Νεκτάριο, δεν το παίρνεις; Έχει καλά πράγματα».
«Μόλις το πήρα», λέει, «κατάλαβα ότι έχετε αγώνα και έχετε δυσκολίες και είπα: παπα-Δημήτρη, να κηρύξεις δεν ξέρεις, να γράψεις δεν ξέρεις, γιατί είσαι αγράμματος και πέφτεις όξω. Να προσευχηθείς δεν ξέρεις». Και μας γράφει ένα γράμμα και μας λέει: «παιδιά μου να με συγχωράτε. Θέλω κι' εγώ μια χάρη. Να μου δώκετε τα ονόματα σας, γιατί εγώ θα τα μνημονεύω, και αισθάνομαι χαρά Θεού, ευλογία Κυρίου, κάτι που δεν περιγράφεται. Μεγάλη υπόθεση».

b_1886_1058.jpg
.Κάποτε πήγαμε με ένα πούλμαν από τη Θεσσαλονίκη σε διάφορα προσκυνήματα αλλά και στον Άγιο Νεκτάριο. Έκανε την ακολουθία του με πολλή κατάνυξη. Τότε του είπαμε: δεν φεύγουμε εάν δεν μας πεις λόγο Θεού. Αντέδρασε ως εξής:
«Είμαι αγράμματος, δυσκολεύομαι, δεν ξέρω». Εκοκκίνησε. «Άμα θέλεις διώξε μας». Ανοιξε το στόμα του και πέρασαν ώρες και μιλούσε. Κανείς δεν είπε, φτάνει. Μία ώρα; δύο ώρες; τρεις ώρες; κουραστήκαμε; Όλοι ήμασταν αποσβολωμένοι. Κι' αυτός μέσα στην κατάνυξη, μέσα στο δάκρυ. «Ζωντανή η θρησκεία μας παιδιά μου. Την βλέπετε αυτή την άγια Τράπεζα; Όταν λειτουργώ γεμίζει άρωμα. Ούτε το εκκλησίασμα το αισθάνεται. Έφερα εδώ τον πατέρα Φιλόθεο, έφερα τον τάδε και μου είπαν: «τούτο είναι ειδικό χάρισμα για τους διωγμούς που πέρασες για το όνομα του Χριστού, για να σε παρηγορεί. Και όντας έρχομαι εδώ, μεθάω παιδιά μου. Δεν ξέρω τί γίνεται. Ούτε ξέρω εάν έκανα τη λειτουργία. Γι' αυτό με συγχωρνάτε. Δεν περιγράφεται. Ό,τι αντικείμενο βάζω στην Αγία Τράπεζα, όχι αλλού, γεμίζει άρωμα. Ξέρετε, παιδιά μου, το αισθάνομαι στο «τά Σά εκ των Σών» ή «στό "Αξιον εστί». Τότε κατέρχεται η χάρις. Ούλλο τον κόσμο να σου δώσουν δεν τον θεωρείς τίποτας».
«Μια άλλη φορά ήμουν μέσα στα βουνά διωγμένος; ταλαιπωρημένος. Με κυνηγούσανε για να με σκοτώσουν. Με πήρε ο Ζέρβας. Με εγκατέλειψαν. Παπά άνθρωπο, δεν τον θέλανε. Αλλά ο Θεός δεν με εγκατέλειψε και βρέθηκα σε ένα μέρος, γεμάτο ομίχλη, κι' ο ποταμός πλημμυρισμένος. Δεν μπορούσα να περάσω απέναντι, έκλαιγα σαν μικρό παιδί και έλεγα: «Θεέ μου ή βγάλε με ή πάρε με. Κινδυνεύω, πείνα, ψείρα.» «Εκεί που προσευχόμουν έρχεται ένας νεαρός μ' ένα άλογο και σαν συνήλθα είδα ότι ήμουν στην απέναντι πλευρά του ποταμού. Λέω, τί συνέβηκε σε μένα τον αμαρτωλό; Δοξολόγησα τον Κύριο, κι' έψαχνα τον ευεργέτη. Ένα βράδυ παρουσιάζεται ένας νέος και μου λέει: «παπα-Δημήτρη, με ξέχασες». «Όχι παιδί μου, εγώ ψάχνω τον ευεργέτη μου». «Είμαι ο Γεώργιος. Θυμάσαι το 19. τάδε, στο τάδε μέρος που έκλαιγες κλπ. Ποιος σε έσωσε; Δεν ξέρω. Ψάχνω. Εγώ σε έσωσα και δεν ήρθες ούτε μια φορά να λειτουργήσεις το εξωκκλήσι. Ξυπνάω, κτυπώ την καμπάνα του χωριού, μαζεύω το χωριό, νηστεύουμε και πάμε στο μέρος αυτό. Αυτό το μέρος είχε θαύμα. Ένα δέντρο είχε, ένα κλωνάρι ξερό και στη γιορτή του έτρεχε νερό. Μόνο στη γιορτή του. Και το παίρναμε για αγιασμό. Μετά, επειδή ο κόσμος ήταν αμαρτωλός σταμάτησε το θαύμα. Διότι το θαύμα θέλει πίστη.
Όντας επήγα εγώ κι' έκαμα την Ακολουθία, δηλαδή, το πρωί στη Λειτουργία, είπα στους χωρικούς: «τί λέτε, είναι ο άγιος Γεώργιος εδώ ή δεν είναι; Ζει ο Θεός και βασιλεύει και τον κόσμο προστατεύει; Ελάτε όλοι εδώ. Μαζεύτηκαν. Άη Γιώργη, δεν το κάνω από απιστία, ούτε από περιέργεια, το κάνω για να δυναμώσω την πίστη. Θέλω ναρθείς να παρουσιαστείς, δηλαδή, να κινήσεις το ξερό ξύλο για να ρίξεις τον αγιασμό όπως παλιά. Εκεί, λοιπόν, που προσευχόμουν, άρχισε να τρέχει λίγο λίγο το νερό. Δεν ευχαριστιόμουν, ήθελα περισσότερο, κι' έγινα ενοχλητικός. Θέλω πιο πολύ' και έπεσε, όπως γέμιζαν τα μπουκάλια, βραχήκαν. Αυτή είναι η πίστη μας. Ζωντανή».
 (Στυλιανού Κεμεντζετζίδη -Θεολόγου-Συγγραφέα)

Ζαλιστήκαμε σ’ αυτή τη ζωή, χάσαμε το νόημά της

Ζαλιστήκαμε σ’ αυτή τη ζωή, χάσαμε το νόημά της

19 Μαρ 2011

Χωρίς Σχόλια

arsanas-constamonitou2.jpg
Ο  Άγιος Δημήτριος υπήρξε μάρτυς του Χριστού και μάρτυς της πίστεως. Μάρτυς είναι εκείνος που δίνει την μαρτυρία. Και αυτό που ζήτησε ο Θεός από μας είναι το να είμαστε μάρτυρές του. Τι θα πει μάρτυρες. Να δίνετε τη μαρτυρία τη δική μου.
Τη μαρτυρία της ζωής που νικά το θάνατο. Τη μαρτυρία της αληθείας που θεραπεύει την πλάνη. Και όλοι, και οι Απόστολοι πρώτα, και οι Άγιοι μετά, υπήρξαν μάρτυρες Ιησού Χριστού.
Δηλαδή, με τη ζωή τους, με την αναστροφή τους, με το λόγο τους, έδιναν τη μαρτυρία της ελπίδος που υπήρχε μέσα τους. Και η ελπίδα τους ήταν ο Ιησούς Χριστός. Αυτός, που για μας τους ανθρώπους και για τη δική μας σωτηρία, Θεός ων γίνεται άνθρωπος.
Αυτός που εισέρχεται στη ζωή μας ευεργετώντας και ιώμενος πάντας, αυτός ο οποίος τελικά θα πάρει τη δική μας θέση πάνω στο Σταυρό και θα χαρίσει σε μας τη ζωή που νίκησε το θάνατο για να δώσει νόημα στη ζωή μας και να μας ελευθερώσει από το άσκοπο και το παράλογο.
Γιατί, αν ο θάνατος είναι το τέρμα της ζωής του ανθρώπου, τότε ότι κάνει ο άνθρωπος είναι μάταιο, είναι ανόητο, είναι άσκοπο, είναι παράλογο. Πολύ περισσότερο όταν τα δικά του έργα, τα κτίσματά του, μένουν στον αιώνα και αυτός πέφτει και χάνεται χωρίς μάλιστα να ξέρει το που και το πότε.
Έτσι λοιπόν, ο Άγιος Δημήτριος, με τη ζωή του, με την αναστροφή του έδινε τη μαρτυρία του Χριστού. Και αυτή τη μαρτυρία ο καθένας μπορεί να τη δίνει όπου κι αν βρίσκεται. Όποιο επάγγελμα κι αν έχει. Οσοδήποτε μεγάλος ή μικρός άνθρωπος είναι μπορεί να τη δίνει ακριβώς αυτή τη μαρτυρία και αυτή η μαρτυρία είναι η ελπίδα και η αλήθεια του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος βρίσκεται πρώτα και κύρια σε εσωτερικά αδιέξοδα. Σε πνευματικά αδιέξοδα. Είπα και χθες, το είπα στην ιεραρχία, το λέω και σήμερα: «η κρίση που περνάμε έχει αίτια πνευματικά».
Ζαλιστήκαμε σ' αυτή τη ζωή, χάσαμε το νόημά της, ξεχάσαμε ότι υπάρχει ο θάνατος, αγκυροβολήσαμε πάνω στη δύναμη, στο χρήμα, στην εξουσία, στην ηδονή και μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται.
Και αν ο άνθρωπος, την ώρα αυτής της ροπής, δεν έχει τη δυνατότητα να απαντήσει σ' αυτόν το θάνατο που έρχεται να τον νικήσει, είναι ένας άνθρωπος τίποτα, ένας άνθρωπος μηδέν, ένας άνθρωπος που τελικά είναι σκουπίδι, γιατί αν είναι μόνο σώμα σκουπίδι θα γίνει.
Όμως αυτή είναι η ελπίδα που ο Άγιος Δημήτριος ενέπνευσε, αφού πρώτα γεύτηκε στη δική του τη ζωή. Και για αυτό έκανε τους στρατιώτες του να τον λατρεύουν σαν πατέρα. Και είχε κάποια στιγμή που κλίθηκε αυτή τη μαρτυρία της ζωής του, να τη σφραγίσει με το μαρτύριό του. Και δε δίστασε να το κάνει.
Γιατί ο Άγιος ήξερε καλά ανάμεσα σε τι είχε να διαλέξει. Ήξερε ότι είχε να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Ήξερε ότι όλα όσα του υποσχόντουσαν για να αρνηθεί το Χριστό ήτανε σκουπίδια, όσο σπουδαία και αν φαινόντουσαν σε κάποια στιγμή. Και ο Άγιος προτίμησε τι; Τη ζωή που νικά το θάνατο και όχι τη ζωή που οδηγεί στο θάνατο. Γι αυτό ακριβώς έγινε μάρτυς της αληθείας, μάρτυς της πίστεως. Προτίμησε να μαρτυρήσει, να χάσει τη ζωή του, αλλά όχι να αρνηθεί τη ζωή του.
Και τη ζωή τη χάνει αυτός που αρνείται εκείνον που είναι η ζωή. Και εκείνος που είναι η ζωή είναι εκείνος που νίκησε το θάνατο. Γι αυτό αντιλαμβάνεστε, μέσα στο διάβα των χρόνων, ότι η Ανάσταση του Χριστού είναι το γεγονός που δέχτηκε τη μεγαλύτερη επίθεση απ' όλους τους αρνητές. Γιατί η Ανάσταση του Χριστού είναι το λυτάριο που σπάζουν το κεφάλι τους όλοι εκείνοι με τις απόψεις, με τις θεωρίες, με τις ιδέες.
Όταν μια ιδέα σου δεν μπορεί να νικήσει το θάνατο είναι για πέταμα όσο σπουδαία κι αν φαίνεται, όσο κι αν λάμπει σε κάποια στιγμή. Ο άνθρωπος στο βάθος του θέλει να ζήσει. Και ο Άγιος Δημήτριος μαρτύρησε για να ζήσει.
Και η συνέχεια δείχνει πόσο καλά έκανε. Γιατί αυτός ο άγιος που μαρτύρησε, αυτός ο Άγιος που πέθανε κάπου εκεί στο 300 κοντά συνέχισε και συνεχίζει να ζει μέχρι σήμερα. Σ' αυτόν καταφεύγουμε. Είδαμε την πορεία του μέσα στη ζωή μας ενώ εκείνος έχει φύγει απ' τη ζωή. Είδαμε τα θαύματά του. Είδαμε την κοντινή μας πόλη τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνον να δέχεται την προστασία και τη σωτηρία του. Τον είδαν οι άνθρωποι να προστατεύει την πόλη και να την οδηγεί στην νίκη.
Έτσι ακριβώς λοιπόν, η πίστη και η σχέση του ανθρώπου σ' αυτόν τον τόπο με την Εκκλησία, το είπα και χθες και το ξαναλέω, δεν γράφτηκε σε κανένα καταστατικό δεν αποτελεί καμία ιδέα.
Είναι πίστη ζυμωμένη με τη ζωή. Οι άνθρωποι έζησαν τους Αγίους. Έζησαν τον Άγιο Δημήτριο. Τον είδαν μπροστά τους. Απευθύνθηκαν σ' αυτόν απ' όλα τα χρόνια μέσα απ' τους αιώνες. Απ' τη εποχή που ο Μακρυγιάννης θα σταθεί στον Αι Γιάννη τον Πρόδρομο και θα του πει: δώσε μου όπλα και εγώ θα σου φέρω ένα ασημένιο καντήλι. Κι όταν βρήκε τα όπλα πήγε το καντήλι στον Άγιο ...;
Αυτός ο λαός λοιπόν που έζησε έτσι τους Αγίους του ξέρει τι πιστεύει. Ξέρει γιατί ζει. Ξέρει γιατί τρέχει. Ποιοι είναι εκείνοι που αυτή την πίστη του την αρνούνται; Αυτοί που δεν αγάπησαν ποτέ το λαό. Δεν το λέω εγώ. Το λέει ο μεγάλος ρώσος συγγραφέας ο Ντοστογιέφσκι. Είπε, αυτοί οι άνθρωποι δεν πίστευσαν ποτέ στο λαό. Δεν σεβάστηκαν ποτέ το λαό.
Το μόνο που έκαναν να εκμεταλλεύονται το λαό. Για αυτό, ρώτησαν; Εάν δείγματα δείχνουν, ότι θέλουμε να γίνουμε ένα κράτος άθεο, που δεν θέλουν τα παιδιά μας να βλέπουν στα σχολεία τις εικόνες του Θεού και της Παναγίας, ποιον ρώτησαν εκείνοι που αποφάσισαν; Ρώτησαν το λαό, που υποτίθεται ότι τον εκπροσωπούν; Ή υποτάσσονται σε δυνάμεις σκοτεινές;
Ο Άγιος Δημήτριος μαρτύρησε, όχι γιατί έκανε κάτι κακό αλλά γιατί ήτανε πιστός. Και μάθαμε πρόσφατα, ότι δεν είναι μόνο ένας αλλά και άλλοι. Μέχρι στιγμής γνωρίζω το αστυνομικό σώμα, που αρνήθηκαν να παραλάβουν την ταυτότητα που δεν τους εκφράζει και απολύθησαν. Ξαναγυρίσαμε στους διωγμούς; Δεν τους φοβήθηκε η Εκκλησία.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θα πει: Πού οι πολεμήσαντες την Εκκλησία; Αυτοί απώλλοντο η δε Εκκλησία υπέρ τον ουρανόν αναβέβηκε. Γι αυτό λοιπόν οι μνήμες των Αγίων μας, που ο καθένας έχει τη δική του προσωπικότητα, έχει τη δική του χάρη, έχει τη δική του ευλογία, έχει το δικό του τρόπο που στάθηκε στη ζωή του δίπλα στους ανθρώπους, άλλοτε με το μαρτύριο, άλλοτε με την άσκηση, άλλοτε με τον αγιασμό, όμως όλα αυτά συνθέτουν αυτήν την καινή κτίση που είναι η Εκκλησία του Χριστού.
Είναι η μόνη που αναδεικνύει Αγίους δηλαδή ζωντανούς ανθρώπους που μπορούν να ενεργούν και μετά το θάνατό τους.
Έτσι λοιπόν οι γιορτές των Αγίων μας και η γιορτή του Αγίου Δημητρίου σήμερα με ότι συμβολίζει με ότι σηματοδοτεί μέσα στο στερέωμα της Εκκλησίας αλλά και μέσα στο δρόμο του Ελληνικού κράτους είναι ολόφωτα φώτα που φωτίζουν σε σύγχρονα σκοτάδια την πορεία της ζωής και του ανθρώπινου προσώπου και του τόπου μας και της ζωής μας.
Γι αυτό λοιπόν οι γιορτές των Αγίων μας, είναι αφορμές προβληματισμού, αφορμές εμβάθυνσης. Το μαρτύριό τους εμπνέει τη δική μας αγωνιστικότητα. Την αγωνιστικότητα της Εκκλησίας σε κάθε καιρό, και στο δικό μας τον καιρό. Αυτά ήταν τα πρότυπα της Εκκλησίας. Οι Άγιοι και οι Μάρτυρες. Απ' αυτά παίρνανε δύναμη, απ' αυτά έχουνε έμπνευση απ' αυτά συνέχιζε τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού μέσα στο σημερινό κόσμο.
Να ευχαριστήσουμε λοιπόν τον Άγιο Δημήτριο για ότι έγινε και για ότι είναι για την Εκκλησία του Χριστού. Για το φως που μας δίνει, για την αγάπη που μας προσφέρει, για τα θαύματα που έκανε και κάνει.
Για το μύρο που ανέβλυσε, που είναι το μύρο του Αγίου Πνεύματος, το οποίο πλούσια κατώκησε μέσα στη δική του την ψυχή, και να καταλάβουμε και μεις που ζούμε μέσα σ' αυτά τα δύσκολα και μπερδεμένα χρόνια ότι αν δεν ανάψουμε αυτό το φως της πίστεως, το φως της γνώσεως του Θεού και το φως της αγάπης του, θα περπατάμε σε σκοτάδια και θα γεννάμε αδιέξοδα.
Η Εκκλησία γνωρίζει την Ιστορία πριν έρθει. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψή του μας βεβαιώνει για τους διωγμούς των πιστών ανθρώπων, αλλά και μας βεβαιώνει για το ότι ο Χριστός είναι εκείνος που εξήλθε νικών και ίνα νικήσει.
Γνωρίζοντας λοιπόν από την αρχή το τέλος της Ιστορίας δεν φοβόμαστε τις ενδιάμεσες καταστάσεις, αλλά θα αγωνιζόμαστε, γιατί η παρουσία του Χριστού στη ζωή του κόσμου είναι η ελπίδα, είναι το φως, είναι ακριβώς αυτό που θα δώσει νόημα στη ζωή των ανθρώπων.
Ας ευχηθούμε λοιπόν η μνήμη του Αγίου Δημητρίου να λειτουργήσει για όλους μας και αφυπνιστικά και παρηγορητικά μέσα στην πορεία της ζωής μας.
+ Σιατίστης Παύλος

Η Σαμαρείτιδα και το νερό της Ζωής το αλλόμενον εις ζωήν την αιώνιον...

Η Σαμαρείτιδα και το νερό της Ζωής το αλλόμενον εις ζωήν την αιώνιον...

02 Ιου 2013

Χωρίς Σχόλια

samareitis
 
Α.Σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες, το 70% της επιφανείας της γης είναι γεμάτο νερό, αλλά και το σώμα μας συγχρόνως αποτελείται κατά 70-90% από νερό. 
Άλλωστε κι εμείς, που ζούμε στον όμορφο και ξεχωριστό τόπο της Ελλάδος, συχνά πυκνά βλέπουν τα μάτια μας τον υδάτινο αυτό όγκο, που περιβάλλει την πολύπαθη αυτή περιοχή του πλανήτη μας, πώς, αυτό το υγρό στοιχείο, υπάρχει παντού, στον ουρανό, στα βουνά, στις θάλασσες, στα ποτάμια και τις λίμνες και είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τη ζωή του ανθρώπου.
Δεν υπάρχει σχεδόν καμία βιολογική λειτουργία, όπως τονίζει ο Διδάκτωρ της φυσικής επιστήμης Βασίλειος Πετρουλέας, στην οποία να μην συμμετέχει το νερό. Αυτό δίνει ζωή σε ολόκληρη τη δημιουργία. Γι' αυτό έχει τονιστεί πάρα πολύ σωστά: «το νερό περιβάλλει τη ζωή και περιβάλλεται από τη ζωή. Χωρίς νερό ζωή δεν μπορεί να υπάρξει».
Β.Πόση σημασία, ακόμη, παίζει στη ζωή του πλανήτη μας η παρουσία της βροχής! Γι' αυτό και όταν δεν υπάρχει το φαινόμενο αυτό, η Εκκλησία μας με τις δεήσεις και τις προσευχές της, αφού επικαλείται και τη μεσιτεία του ενδόξου Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου, παρακαλεί το Θεό να χαρίσει στη γη «όμβρους ειρηνικούς» για την καρποφορία της και για τη συντήρηση του ανθρωπίνου γένους. (Αλλά και κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, πάλι η Εκκλησία εύχεται «υπέρ ευκρασίας αέρων, όμβρων ειρηνικών, δρόσων αγαθών, καρπών ευφορίας, τελείας ευετηρίας και του στεφάνου του ενιαυτού της χρηστότητός σου». (Θεία Λειτουργία Αγίου Ιακώβου).
Tο αυτό συναντάμε και σε ένα άλλο λειτουργικό κείμενο, που αποδίδεται στον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο: «μνήσθητι Κύριε, των υετών και των σπορίμων της γης, εύφρανον πάλιν και ανακαίνισον το πρόσωπον της γης, τους αύλακας αυτής μέθυσον, πλήθυνον τα γεννήματα αυτής, παράστησον ημίν αυτά εις σπέρμα και εις θερισμόν, και νυν ευλογών ευλόγησον, της ζωήν ημών οικονόμησον». 
Το νερό ξεκουράζει το βλέμμα μας, μάς τρομάζει κάποιες φορές με τη δύναμή του, μας γοητεύει κατά την περίοδο του χειμώνα, μας συγκινεί η ομορφιά των δημιουργημάτων που υπάρχουν στο βυθό του και θα πρέπει να μας προκαλεί το θαυμασμό και τη δοξολογία του Αγίου Τριαδικού Θεού, μπροστά σ'αυτό το κάλλος της δημιουργίας. Θυμάμαι το Γέροντα Παΐσιο που έλεγε χαρακτηριστικά: «όταν βλέπεις τη βροχή και το χιόνι και όλα όσα πλούσια μας παρέχει ο Θεός, τότε θα πρέπει να αισθάνεσαι ιδιαίτερα την ανάγκη να Τον ευχαριστήσεις και να Τον δοξολογήσεις». 
Το νερό το χρησιμοποιεί ανέκαθεν και η Εκκλησία μας στα Ιερά Μυστήριά της, όπως είναι το Μυστήριο του Βαπτίσματος, μέσα από το οποίο αναγεννάται κανείς «εξ' ύδατος και πνεύματος», σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου μας, και πολιτογραφείται στη Βασιλεία των Ουρανών. Με το αίμα και το ύδωρ, τα οποία βγήκαν από την αιμορροούσα πλευρά του Κυρίου μας και τα οποία συνιστούν τα δύο βασικά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, θεραπεύτηκε «το μέγα τραύμα, ο άνθρωπος».
Γράφει ο εκλεκτός επιστήμονας Βασίλειος Πετρουλέας: «Το νερό αλλάζει τις καταστάσεις, αλλά δεν χάνεται. Οι σταγόνες από τον ιδρώτα του Κυρίου μας και το πανάγιο αίμα και νερό, που κύλησαν απ' την πανάχραντη πλευρά Του, έπεσαν στη γη και μετά η βροχή τις παρέσυρε στα ποτάμια και στις θάλασσες και αγιάστηκαν τα νερά. Και μετά, τα νερά έγιναν σύννεφα και βροχή και αγιάστηκε ο ουρανός, τα βουνά, η βλάστηση, τα ζώα κι εμείς. Και η Εκκλησία με τον αγιασμό των υδάτων αγιάζει σύμπασα την κτίση».
Γ.Πέρα απ' αυτή την ευλογία του Θεού υπάρχει και μια άλλη, ιδιαίτερη και πιο μεγάλη. Είναι το νερό το οποίο υποσχέθηκε ο Χριστός να χαρίσει στη Σαμαρείτιδα γυναίκα που έφθασε στο «φρέαρ του Ιακώβ» για να αντλήσει φυσικό νερό και, αντί γι' αυτό, άντλησε το ύδωρ της σωτηρίας. Μας το βεβαιώνει ο λόγος του Χριστού:«Το ύδωρ ο εγώ δώσω, αυτό γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον».

pithari samaritidas.JPG
Ποιο είναι αυτό το νερό, το οποίο θα αναβλύζει σαν μια πηγή αστείρευτος μέσα από εκείνους που θα έχουν κοινωνία μαζί Του; Είναι η ζωοποιός χάρις του Αγίου Πνεύματος, μας απαντά ο Άγιος Κύριλλος Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, θα την ονομάσει θεία και υπερφυά ενέργεια, άκτιστη ενέργεια με την οποία γίνεται η ένωση του Θεού με τον άνθρωπο. Είναι η έλευση του Χριστού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι η ένθεος ζωή, την οποία βιώνει ο άνθρωπος με την παρουσία του Χριστού μέσα του. 
Είναι αυτό που μας τονίζει ιδιαίτερα ο Απόστολος Παύλος: «ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός». Και έχουμε ανάγκη αυτή τη χάρη του Θεού, που «θεραπεύει τα ασθενή και αναπληροί τα ελλείποντα», γιατί μας βοηθάει στην κάθαρση του κατ' εικόνα και στην πραγμάτωση του καθ'ομοίωσιν. 
Μας καθαρίζει, με άλλα λόγια, από την αμαρτία και μας λαμπρύνει και μας καθιστά φωτός μετόχους.Η χάρη του Θεού, μέσα από τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, χαρίζει σε μας τον αρραβώνα του μέλλοντος αιώνος απ' αυτή τη ζωή και μας καθιστά πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών.
Την συναντούμε στα πρόσωπα των Αγίων μας. Την δεχόμαστε πλούσια στα Ιερά Μυστήρια, στις Ιερές Ακολουθίες, στη λατρεία της Εκκλησίας και στα χαριστόβρυτα λείψανα των Αγίων μας. Αυτή τη χάρη του Θεού την αισθανόμαστε σαν μια ζεστασιά, παράκληση, παρηγορία, δύναμη και ενίσχυση στη ζοφώδη θάλασσα της παρούσης ζωής, προκειμένου να μην κλονιστούμε από τις αντίθετες δυνάμεις, αλλά και να ζήσουμε από τώρα τη Βασιλεία των Ουρανών. 
Τι φταίει, λοιπόν, σήμερα και βρισκόμαστε σ'αυτό αδιέξοδο; Απλούστατα απουσιάζει από τη ζωή μας «το ύδωρ το ζων το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον». 
Η ίδια η Σαμαρείτιδα το δέχτηκε, ξεδίψασε μ' αυτό και το μετέδωσε σε όλη την οικογένειά της αλλά και στην πατρίδα της.
Έγινε από σκοτεινή, φωτεινή. Έγινε Ισαπόστολος και Μεγαλομάρτυς. Έγινε Αγία της Εκκλησίας μας, η Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτις.
Αν δεν πιει κανείς αυτό το νερό, δεν μπορεί να ξεδιψάσει, πολύ δε περισσότερο και να το μεταδώσει στους άλλους.
Καιρός για μετάνοια, ξεδίψασμα απ' αυτό το αθάνατο νερό. Καιρός να το μεταδώσουμε στον κουρασμένο άνθρωπο της εποχής μας.
Καιρός να ζήσουμε μέσα στην καινούργια κοινωνία των τέκνων του Θεού και να φτάσουμε στην αληθινή θεογνωσία.

Του Μητροπολίτη Καστορίας κ. Σεραφείμ

Πηγή
Ρομφαία

                                                                                                     frear2.JPG