Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Θα Κάνω Να Επαληθευτούν Οι Προφητείες Του Ησαΐα


Βασούλα, άφησέ Με να σου τραγουδήσω το υπόλοιπο του Ύμνου της Αγάπης Μου, να εξαπλώσω τον Ύμνο της Αγάπης Μου για χάρη εκείνων που δεν ήταν έτοιμοι ν' ακούσουν.
Ναι, Κύριε!
Έλα να λιώσεις τις καρδιές μας,
δείξε μας, Βασιλιά μου, Θεέ μου,
τα Πλούτη της Ιερής Σου Καρδιάς.
Δείξε μας το Φως του Προσώπου Σου.
Κάνε μας να καταλάβουμε ότι Εσύ, Θεέ μου,
προσβλέπεις από τον ουρανό να δεις
αν έμεινε κανείς με πίστη, με αγάπη
και αν Σε αναζητάει κανείς.
Ευλογημένο το Όνομά Σου,
ευλογημένος ο Κύριος μας,
ο Λυτρωτής μας, ο Εμμανουήλ,
γιατί μας ψάλλει τον Ύμνο της Αγάπης Του.
Όπως διακήρυξε με το στόμα των προφητών Του
ότι θα επέστρεφε, μας προετοιμάζει τώρα
γι' αυτή τη συνάντηση.
Κι Εσύ, ευλογημένη Μητέρα,
Εσύ που μας έδωσες τον Λυτρωτή μας,
είσαι πάλι μαζί μας για να προετοιμάσεις
το δρόμο για τον Κύριο και
να μας προετοιμάσεις να Τον συναντήσουμε.
Και ο Κύριος, από το Άπειρο Έλεός Του,
θα μας επισκεφθεί για να δώσει φως
στο σκοτάδι μας και να οδηγήσει τα βήματα μας
στο δρόμο της Ειρήνης, της Αγάπης και της Ενότητας.
"Δόξα εν υψίστοις Θεώ και
επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία."
(Λουκάς 2:14)
Βασούλα Μου, θα έρθω σ' ένα λαό που δεν Με σκέφθηκε ποτέ, ούτε ένα βλέμμα για ό,τι έκανα για τη λύτρωσή τους και θα κάνω να επαληθευτούν οι προφητείες του Ησαΐα: "Βρέθηκα από εκείνους που δεν Με ζήτησαν και φανερώθηκα σ' εκείνους που δεν Με ρώτησαν"1 Και η κοιλάδα του θανάτου με τους νεκρούς της και τις στάχτες της θα αφιερωθεί στις δύο Καρδιές Μας. Έχε Ειρήνη.
Έλα και επανάλαβε μετά από Μένα αυτά τα λόγια:
Ιησού, γίνε το στήριγμά μου,
χωρίς Εσένα δεν είμαι τίποτα,
χωρίς Εσένα το τραπέζι μου είναι άδειο,
χωρίς Εσένα είμαι νικημένη.
Γίνε η Έμπνευσή μου και πλημμύρισέ με.
Γίνε το Καταφύγιό μου και η Δύναμή μου,
σε αγαπώ και η θέλησή μου είναι δική Σου.
Γένοιτο. Αμήν.

Ο Αγώνας Σου Δεν Τελείωσε Αποφάσισα Να Επισπεύσω Την Επιστροφή Μου




Oita - Ιαπωνία

Όταν ήμουν φυλακισμένη στο σκοτάδι
και δέσμια στη φυλακή της αμαρτίας,
όπου φαντάσματα με βλοσυρή όψη
βασάνιζαν την ψυχή μου,
κι ενώ πίστευα ότι θα έμενα εκεί,
ξεχασμένη κι εξόριστη από το Αιώνιο Φως Σου,
Εσύ, σαν χίλιοι εκθαμβωτικοί ήλιοι μαζί,
κατέβηκες από τη Δόξα Σου φωτίζοντας
την φοβερή μου νύχτα.
Ξαφνικά, κάποιος στάθηκε εκεί και
η καρδιά μου σκίρτησε γεμάτη ελπίδα.
Μια ανάσα γλίστρησε στο πρόσωπό μου
και μου άνοιξε τα μάτια και
ο Αόρατος Θεός έγινε Ορατός.
Κι ενώ στεκόμουν αντιμέτωπη με την Καθαρότητα,
τη Λαμπρότητα και την Κυριαρχία, ήρθα στην ύπαρξη.
Η πνοή της Παντοδυναμίας με σήκωσε
και η αναρχία μου έπαψε να υπάρχει.
Χώμα και στάχτη - σου έχω δώσει τώρα μια σάρκινη καρδιά και έχω εμφυσήσει μέσα σου ένα ζωντανό πνεύμα. Παρόλο που ο νους σου είχε βυθιστεί σε βαθιά λήθη, το Έλεός Μου ήρθε σε βοήθειά σου και σε έσωσε, γιατρεύοντάς σε. Είπα: "θα γίνω ο νυμφίος της, ο δάσκαλός της και ο προστάτης της και θα είναι η νύφη Μου, η μαθήτριά Μου και το παιδί Μου, και θα την οδηγήσω από ένα δρόμο θαυμαστό. Τα πόδια της θα πατούν πάνω σε ζαφείρια. Θα είμαι το φως που φέγγει στο σκοτάδι όταν διασχίζει σκοτεινές κοιλάδες και το ραβδί και στήριγμά της όταν τη διώκουν και την κυνηγούν. Αν και θα διασχίζει ερημιές και κοιλάδες, δεν θα διψάσει και δεν θα πεινάσει ποτέ. Θα είμαι το Ποτήρι της και το Σώμα Μου η τροφή της. Θα είμαι το θέμα των ύμνων της και το Άσμα της στις συγκεντρώσεις Μου."
Και τώρα, διαλεχτό Μου παιδί, θάρρος, ο αγώνας σου δεν τελείωσε αλλά θα τον τελειώσουμε μαζί, το Χέρι Μου πάνω στο χέρι σου.1 Έχε Ειρήνη και επίτρεψέ Μου να σε διδάσκω καθημερινά! Εγώ δίδαξα τους μαθητές Μου και τους διέπλασα και όπως τους έθρεψα με το Λόγο Μου, έτσι κι Αυτός που σε ανέθρεψε θα σε θρέψει. Με το Άγιο Πνεύμα Μου, θα σε μάθω να αποφεύγεις κάθε τι κακό. Θέλεις πάντα να διδαχθείς από Μένα;
Ναι, Κύριε.
Ωραία. Τότε θα μάθεις. Ο Πατέρας και Εγώ θα συνεχίσουμε να σκορπίζουμε πάνω σου Διδασκαλίες σαν προφητεία. Η χαρά Μου είναι να διδάσκω, ιδιαίτερα ψυχές όπως τη δική σου που πρέπει να εξαρτώνται αποκλειστικά από Μένα, και είναι καλοπροαίρετες, ανυπόμονες σαν παιδιά που θέλουν να ευχαριστήσουν το δάσκαλό τους! Με ευχαριστούν πολύ τέτοιες ψυχές. Τέλος, θέλω να προσθέσω κάτι ακόμη σχετικά με τα Μηνύματά Μου: Αποφάσισα να επισπεύσω την Επιστροφή Μου. Δεν θα περιμένω πολύ για να επιστρέψω κοντά σας. Παρόλο που πολλοί αρνούνται να πιστέψουν, όταν θα γίνει, θα πιστέψουν, τότε όμως η καρδιά τους δεν θα είναι έτοιμη για να Με δεχθεί. Η επιστροφή Μου επίκειται, γι' αυτό κόρη, ήμουν ανυπόμονος να βιαστείς και να φέρεις εις πέρας το έργο που ο Πατέρας Μου κι Εγώ σου δώσαμε με τη βοήθεια του Αγίου Μου Πνεύματος. Θησαυρέ Μου, επίτρεψέ Μου να συνεχίσω την υπαγόρευσή Μου χωρίς καμιά από μέρους σου καθυστέρηση. Η στοργή Μου για σένα είναι μεγάλη και θα σε βοηθήσω να διορθώσεις την καρδιά σου κι έτσι να Με ευχαριστήσεις .
Βλέπεις; Βλέπεις πώς σε απάλλαξα από τη διαδικαστική εργασία; Τώρα θα σε έχω μόνο για Μένα. Θα σε καλώκαι θα είσαι διαθέσιμη. Τα υπόλοιπα Μηνύματά Μου θα σου δοθούν τώρα, πριν από τη μέρα που θα εμφανιστεί ο Αντίχριστος.
Πώς θα συνεχίσουμε όταν θα εμφανιστεί;
Για λίγο παραπάνω από τρεις μέρες και τρεις νύχτες2 δεν θα μπορείς να συνεχίσεις όπως θέλεις. Αλλά τούτη η σιωπή θα διακοπεί από το ίδιο Μου το Χέρι με το άνοιγμα της έκτης σφραγίδας.3 Χαίρε, γιατί σύντομα θα είμαι μαζί σας! Η Φωνή Μου θα ακουστεί και οι εχθροί Μου θα τρέμουν και θα χτυπούν το στήθος.4 Υποφέρω σήμερα μαζί σου, όπως αγωνιούσα στη Γεσθημανή. Έλα, Βασούλα, σε ευλογώ γιατί Μου έδωσες τιμή και δόξα και γιατί Μου έδωσες το χρόνο σου για να γράψω με το χέρι σου.

Σημειώσεις για να καταλάβει ο αναγνώστης.
"Για λίγο παραπάνω από τρεις μέρες" Αποκ.11:11: "Και μετά τις τρεις και μισή ημέρες πνοή ζωής από τον Θεό μπήκε μέσα τους και στάθηκαν στα πόδια τους." Αναφορά στους δύο μάρτυρες, τους δύο προφήτες, τον Ηλία και το Μωυσή. Σήμερα οι δύο Καρδιές, η Άμωμη Καρδιά της Αειπαρθένου Μαρίας και η Ιερή Καρδιά του Χριστού προφητεύουν σε μας, εκτελώντας παράλληλη υπηρεσία μ' εκείνη του Ηλία και του Μωυσή. Ο Ηλίας συμβολίζει την προφητεία και την προετοιμασία της ελεύσεως του Κυρίου, όπως ο Βαπτιστής που είχε έρθει με το ίδιο πνεύμα με εκείνο του Ηλία. Ο Μωυσής συμβολίζει το Νόμο. Στις τρεισήμισι μέρες, κάθε ουράνια προφητεία θα σιγήσει. Θα είναι ο καιρός της βασιλείας του Αντιχρίστου. "Σε καιρό, καιρούς και μισό καιρού. Και όταν συντελεστεί ο διασκορπισμός της δύναμης του άγιου λαού, όλ' αυτά θα εκπληρωθούν." (Δαν.12:7).
"Το θηρίο που ανεβαίνει από την άβυσσο θα κάνει πόλεμο εναντίον τους και θα τους νικήσει και θα τους σκοτώσει." (Αποκ.11:7).
"Και οι άνθρωποι από τους λαούς, τις φυλές, τις γλώσσες και τα έθνη, θα βλέπουν τα πτώματά τους επί τρεις και μισή ημέρες και δεν θα επιτρέψουν να ταφούν. Οι κάτοικοι της γης θα χαρούν για το θάνατό τους και θα ευφρανθούν και θα στείλουν ο ένας στον άλλο δώρα, γιατί οι δύο αυτοί προφήτες βασάνισαν τους κατοίκους της γης." (Αποκ.11:9-10).
"Αλλά αυτή η σιωπή θα διακοπεί από το ίδιο Μου το Χέρι με το άνοιγμα της έκτης σφραγίδας." Αυτό θα είναι το τέλος των τρεισήμισι χρόνων της δύναμης του Αντιχρίστου.
"Και μετά τας τρεις και μισή ημέρες πνοή ζωής από το Θεό μπήκε μέσα τους και στάθηκαν στα πόδια τους και φόβος μεγάλος κατέλαβε εκείνους που τους έβλεπαν. Τότε άκουσα φωνή δυνατή από τον ουρανό που τους έλεγε, "Ανεβείτε εδώ." Και ανέβηκαν στον ουρανό, μέσα σε σύννεφο, ενώ οι εχθροί τους τους έβλεπαν. Αμέσως έγινε μεγάλος σεισμός και το ένα δέκατο της πόλης γκρεμίστηκε και σκοτώθηκαν από το σεισμό εφτά χιλιάδες άνθρωποι. Οι υπόλοιποι φοβήθηκαν και δόξασαν τον επουράνιο Θεό." (Αποκ.11:11-13).
"Ύστερα κοίταξα και όταν άνοιξε την έκτη σφραγίδα, έγινε μεγάλος σεισμός. Ο ήλιος έγινε μαύρος σαν τρίχινος σάκος και ολόκληρη η σελήνη έγινε σαν αίμα ..." (Αποκ.6:12).
"Η φωνή Μου θα ακουστεί και οι εχθροί Μου θα τρέμουν και θα χτυπούν τα στήθη τους."
"'Ελεγαν εις τα βουνά και εις τους βράχους : "πέστε πάνω μας και κρύψτε μας από το πρόσωπο εκείνου που κάθεται στον θρόνο και από την οργή του Αρνίου."" (Αποκ.6:16).

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Τί είναι και τί περιέχει η ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» ;

Τί είναι και τί περιέχει η ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» ;

«Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» είναι και προσευχή και ευχή και ομολογία πίστεως. 
- Είναι προσευχή, διότι μ’ αυτήν ζητούμε παρακλητικά το θείο έλεος. 
- Είναι ευχή επειδή παραδίδουμε τους εαυτούς μας στο Χριστό με το να Τον επικαλούμεθα. 
- Είναι ομολογία, διότι μακαρίστηκε ο Πέτρος επειδή ομολόγησε αυτό το όνομα.
- Παρέχει το Πνεύμα διότι «κανένας δεν λέει τον Ιησού Κύριο, παρά με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος». 
- Χορηγεί θείες δωρεές διότι γι’ αυτήν λέει ο Χριστός στον Πέτρο «θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών». 
- Είναι κάθαρση καρδιάς διότι βλέπει το Θεό και Τον καλεί και καθαρίζει αυτόν που βλέπει.
- Διώχνει τους δαίμονες, διότι με το Όνομα του Ιησού Χριστού διώχθηκαν και διώκονται όλοι οι δαίμονες. 
- Είναι και κατοίκηση Χριστού μέσα μας διότι με το να Τον φέρουμε στη μνήμη μας – - Είναι μέσα μας και με την ενθύμηση κατοικεί και μας γεμίζει ευφροσύνη, όπως λέει, «θυμήθηκα το Θεό και γέμισα ευφροσύνη» . 
- Είναι πηγή πνευματικών σκέψεων και λογισμών, διότι ο Χριστός είναι ο θησαυρός κάθε σοφίας και γνώσεως, και αυτά τα χορηγεί σ’ εκείνους που μέσα τους κατοικεί. 
- Είναι απολύτρωση των αμαρτιών, επειδή λέει γι’ αυτήν «Όσα λύσεις, θα είναι λυμένα στον ουρανό». 
- Είναι θεραπευτήριο ψυχών και σωμάτων, επειδή λέει «στο όνομα του Ιησού Χριστού, σήκω και περπάτα» και «Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός». 
- Χορηγεί το θείο φωτισμό, διότι ο Χριστός είναι το αληθινό φως και μεταδίδει σ’ αυτούς που Τον επικαλούνται από τη λαμπρότητα και τη χάρη Του. «Ας είναι, λέει, η λαμπρότητα του Κυρίου και Θεού μας σ’ εμάς», και «όποιος με ακολουθεί θα έχει το φως της ζωής». 
- Είναι πηγή του θείου ελέους διότι ζητούμε το έλεος. Και ο Κύριος είναι ελεήμων και ελεεί όλους όσοι τον επικαλούνται, και κάνει γρήγορη εκδίκηση εκείνων που βοούν προς Αυτόν. 
- Είναι η μόνη σωτηρία διότι, λέει ο Απόστολος «με κανέναν άλλο δεν μπορούμε να σωθούμε», και «Αυτός είναι ο σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός». Γι’ αυτό και κατά την εσχάτη ημέρα «κάθε γλώσσα θα ομολογήσει» και θα ανυμνήσει, θέλοντας και μη θέλοντας «ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός, για να δοξάζεται ο Θεός Πατέρας». 
Αυτό είναι το σημάδι της πίστεως μας, ότι είμαστε και ονομαζόμαστε Χριστιανοί και δίνουμε μαρτυρία ότι είμαστε εκ Θεού. «Όποιος ομολογεί πως ο Ιησούς είναι ο Χριστός που ήλθε και έγινε άνθρωπος, αυτός είναι εκ του Θεού» λέει όπως είπαμε και πριν, και όποιος δεν ομολογεί δεν είναι εκ του Θεού. Και αυτός που δεν ομολογεί τον Ιησού Χριστό είναι από τον Αντίχριστο.
(Αγίου Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Η Προσευχή του Ιησού, Εκδ. Επέκταση)
Πηγή: orthodoxanswers

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ


ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ
του Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

ΚΑΠΟΙΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΟΤΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΥΠΗΡΞΕ ΟΧΙ ΥΠΑΡΚΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΛΛΑ ΣΥΝΘΕΣΗ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΥΘΩΝ.Κανείς σπουδαίος και επαγγελματίας ιστορικός όμως δεν δέχεται κάτι τέτοιο. Απλοί και καθημερινοί ψαράδες όπως οι απόστολοι, ή προσγειωμένοι φοροεισπράκτορες όπως άλλοτε ο Ματθαίος, δεν είχαν τις προϋποθέσεις ή την αχαλίνωτη φαντασία να κατασκευάσουν προσωπικότητα τέτοιου μεγαλείου, όπως ο Χριστός, τον  οποίο εξάλλου θεωρούν Θεό επί της γης, σκέψη που ήταν βλάσφημη για Εβραίο να την κάνει. Μήπως δεν είχαν δουλειά να κάνουν οι απόστολοι και έψαχναν για υψηλές φιλοσοφικές και μυθολογικές αναζητήσεις, ερευνούσαν για ηλιακές θεότητες, και έβλεπαν οπτασίες και αλληγορικά οράματα; Αντίθετα, όπως φαίνεται από τη θαυμαστή διδασκαλία τους και τη συμπεριφορά τους, δεν ήσαν ονειροπαρμένοι, ούτε νευρολογικά πειραγμένοι, αλλά καλά προσανατολισμένοι στα πρακτικά προβλήματα, των οποίων καθημερινών αναγκών και ο Χριστός υπήρξε ιατρός και θεραπευτής. Θα μπορούσε τέτοιος μύθος, εντελώς διαφορετικός από το περιβάλλον των Γραμματέων και Φαρισαίων να ευδοκιμήσει στα εδάφη τους; Και να ξεσηκώσει ανθρώπους -οι οποίοι εξάλλου γνώριζαν από πρώτο χέρι τα όσα συνέβαιναν- να δώσουν τη ζωή τους για ένα ψέμα, να μην φοβηθούν βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες και θάνατο, όπως οι πρώτοι χριστιανοί; Αυτά είναι αστεία όταν λέγονται σήμερα.          
ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΦΤΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟ ΕΠΗΡΕΑΣΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΥ 1ουΑΙΩΝΑ.Από λάθη δυστυχώς στη έρευνα ανακαλύπτουν κάποιοι μια σύνδεση που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Το συνηθισμένο λάθος ορισμένων ερευνητών είναι να μελετούν τα μυστηριακά θρησκεύματα μεταγενέστερων αιώνων (από τον 3οαιώνα και μετά, οπότε έχουμε και πληροφορίες γι’ αυτά) και να υποθέτουν ότι τα όσα περιγράφουν θα πρέπει να ίσχυαν και στην εκκλησιαστική ζωή του 1ουαιώνα. Οι Μυστηριακές Θρησκείες, που ονομάστηκαν έτσι λόγω των μυστικών δρώμενων που συνέβαιναν στους κόλπους τους, ήταν διάσπαρτες στον μεσογειακό χώρο και περιελάμβαναν κυρίως λατρείες της Δήμητρας και του Διόνυσου, των Ελευσίνιων και Ορφικών Μυστηρίων, της Κυβέλης και του Άττι, της Ίσιδας και του Όσιρι, του Άδωνη και του Μίθρα. Απ’ όποιον χώρο και αν προέρχονταν όμως, δηλαδή από τη Μικρασία, την Συρία, την Περσία κ.λπ., είχαν ορισμένα χαρακτηριστικά που δεν θα μπορούσαν να ταιριάξουν με την χριστιανική Εκκλησία, οπότε αδύνατος υπήρξε και η μετάδοση στοιχείων από τις διάφορες ειδωλολατρικές θρησκείες προς τον Χριστιανισμό και την Καινή Διαθήκη. Δηλαδή: Το βασικό μοτίβο στις θρησκείες αυτές ήταν ο μαρασμός και η αναγέννηση της βλάστησης, ανάλογα με τις παρατηρούμενες εποχές. Οι ήρωες-θεοί των διαφόρων αυτών θρησκειών ενσαρκώνουν τη σπορά και τη συγκομιδή, τον θάνατο της φύσης και την “ανάστασή” της κατά το θέρος και τον χειμώνα αντίστοιχα. Δεν είναι υπαρκτά δηλαδή πρόσωπα, αλλά ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ τη φυσική φορά των πραγμάτων και την αλληλουχία των διαφόρων εποχών, την νέκρωση της φύσης και την ανόρθωσή της, διαδοχικά και επαναλαμβανόμενα, όπως παρατηρείται στον γεωργικό και κτηνοτροφικό τομέα.
Καμία σχέση επομένως με τον Χριστό, ΠΟΥ ΥΠΗΡΞΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, γεννήθηκε επί αυτοκράτορος Οκταβιανού Αυγούστου, σταυρώθηκε και απέθανε άπαξ δια παντός επί Ποντίου Πιλάτου και Καίσαρος Τιβερίου, στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή της Ιερουσαλήμ. Έπειτα, στην Καινή Διαθήκη δεν διαβάζουμε για μυστικά συνθήματα και λέξεις, για μύθους–γνωστικές δοξασίες, που γνώριζαν μόνο οι οπαδοί των παγανιστικών θρησκειών και απαγορευόταν να διαδώσουν στους έξω, στους αμύητους και βέβηλους υποτίθεται κύκλους, ούτε διαβάσαμε ποτέ στην Βίβλο για μυστικά δρώμενα και συγκινησιακές εκστατικές τελετές με εξαγνισμούς και νηστείες και ματοδέματα και αυτοτραυματισμούς και έντονη στο τέλος φωτολουσία, που οδηγούσαν τους μυούμενους στην κατ’ αυτούς λύτρωση. Ακόμη, ενώ ο Χριστιανισμός είχε συγκεκριμένη και σταθερή διδασκαλία και λάτρευε ένα και μόνο πρόσωπο, τον Θεάνθρωπο Χριστό, οι προαναφερόμενες θρησκείες δεν είχαν σταθερή πάντα διδασκαλία ή και καθόλου, δεν είχαν δόγματα και ηθική, αλλά ούτε και απαγόρευαν στους πιστούς τους να συμμετέχουν σε περισσότερα από ένα τοιούτου είδους θρησκεύματα. Επιπλέον: Οι φανταστικοί θεοί των ειδωλολατρικών θρησκειών, δεν πεθαίνουν και δεν θυσιάζονται όπως ο Χριστός υπέρ της ζωής του κόσμου, δεν σταυρώθηκαν μια για πάντα, δεν θέλησαν εκούσια να πεθάνουν όπως ο Ιησούς –άλλοι τους υπέβαλαν σε μαρτύρια- και σε κανένα τέτοιο θρήσκευμα δεν ανευρίσκουμε την πίστη των χριστιανών ότι ο Χριστός με τον εθελούσιο θάνατό Του εσκύλευσε και εκμηδένισε τον Άδη και εγκαινίασε την δική μας ανάσταση. Που σημαίνει χαρά και ελπίδα και παρηγοριά και κατάφαση προς τη ζωή και όχι θρήνο και απαισιοδοξία που παρατηρούμε στους λάτρεις μυστηριακών θρησκειών.
Προσπάθησαν κάποιοι, χρησιμοποιώντας σύγχρονη σκέψη και γλώσσα, ΝΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΟΥΝ ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥ ΟΣΙΡΙ, ΤΟΥ ΜΙΘΡΑ, ΤΟΥ ΑΤΤΙ κ.α.  Έφτασαν ορισμένοι να εισάγουν στα ανατολικά θρησκεύματα έννοιες χριστιανικές, που δεν υπάρχουν, για να πουν ότι τα έκλεψε η Εκκλησία. Όπως π.χ. ότι ο Ώρος στην αρχαία Αίγυπτο, ο Μίθρας από την Περσία, ο Άτις στην Φρυγία και ο Διόνυσος στην αρχαία Ελλάδα γεννήθηκαν όλοι στις 25 Δεκεμβρίου και από παρθένο μάλιστα. Ότι έκαναν θαύματα και θεραπείες, δίδαξαν, είχαν μαθητές, πέθαναν και αναστήθηκαν. Αυτά δεν θα τα βρείτε να γράφονται από έγκυρους ιστορικούς και θρησκειολόγους, αλλά είναι σύγχρονες, ψευδείς εννοείται εφευρέσεις και παραποιημένες μυθολογικές έννοιες για να πλήξουν την χριστιανική διδασκαλία. Παραδείγματα παραποίησης μπορούμε να δώσουμε μέσα από διάφορες εκδοχές του μύθου του Διόνυσου, του οποίου κομματιάζονται τα μέλη, πεθαίνει και ανασταίνεται, συμβολικά όμως και φυσιοκρατικά, αφού ενσαρκώνει την άμπελο που συνθλίβεται για να δώσει το κρασί, κλαδεύεται και πάλι ζωντανεύει για να δώσει νέο καρπό. Η ημερομηνία 25 Δεκεμβρίου, που δήθεν αφορά στη γέννησή του, είναι πολύ μεταγενέστερη και επηρεασμένη από τον Χριστιανισμό. Η γέννησή του εκ παρθένου είναι φανταστική επινόηση, αφού γεννήθηκε από μοιχεία του Δία με την Σεμέλη ή την Περσεφόνη. Το ότι τοποθετήθηκε ως βρέφος σε φάτνη δεν απαντάται σε καμία πηγή. Στις ‘Βάκχες’ φαίνεται ότι περιοδεύοντας οδηγούσε τους οπαδούς του όχι στην εσωτερική γνωριμία με το Θεό, όπως ο Χριστός, αλλά στην τρέλα. Κλαδιά από κισσό να ανεμίζουν και θριαμβευτική είσοδο στις πόλεις ‘επί πώλου όνου’ έχουμε πράγματι στον Διόνυσο, όπως έχουμε όμως και σε κάθε θριαμβευτική είσοδο βασιλέα ή θρησκευτικού ηγέτη σε διάφορες πόλεις. Η συνήθεια αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη (Μακκ. Α’, 13,51) και δεν είναι ξενόφερτο έθιμο στην Καινή Διαθήκη.
Η κυριότερη εκδοχή για την ανανέωση της ζωής του Διονύσου αφορά όχι σταυρικό θάνατο και ανάσταση, αλλά ξέσχισμα και κομμάτιασμά του από τους Τιτάνες, μαγείρεμα και βρώση των τμημάτων του σώματός του, πλην της καρδιάς του, από την οποία και μακροπρόθεσμα επανήλθε στη ζωή. Υπάρχουν τόσες πολλές παραλλαγές αυτής της ιστορίας, που σε κάποια, ΚΑΙ ΜΕ ΛΙΓΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΚΟΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ με την ανάσταση του Χριστού. Στο γάμο της Κανά, ο Χριστός θαυματουργικά μετέτρεψε το νερό σε κρασί. Ψάχνοντας στην αρχαία ιστορία, ανευρίσκουν κάποιοι παρόμοια περιστατικά θαυματουργικής ανάβλυσης οίνου από πηγές ή από τη δύναμη ιερέων του Διονύσου. Πουθενά όμως δεν θα διαβάσουμε για κρασί που να προήλθε από νερό, όπως έκανε ο Χριστός. Είναι εύκολο να εξηγηθεί επίσης αποσπασματικά η φράση «είμαστε σωσμένοι» των ακολούθων του Βάκχου στην ομώνυμη τραγωδία, αλλά προχωρώντας την ανάγνωση αντιλαμβάνεται κανείς ότι αναφέρεται σωτηρία από την οργή του Πενθέα, ενός ήρωα της ίδιας τραγωδίας, και όχι σωτηρία ως λύτρωση και αποκατάσταση σχέσεων με το Θεό, ως αγιασμό και θέωση, στην οποία οδηγεί τους πιστούς ο Θεάνθρωπος Ιησούς. Αναφέρεται στις Βάκχες πως ο Διόνυσος παρουσιάστηκε στη γη με ανθρώπινη μορφή; Ναι, αλλά γιατί; Όχι για να σώσει τον κόσμο, αλλά για να τιμωρήσει τους κατοίκους της Θήβας και τις τρελαμένες γυναίκες της (που ο ίδιος αποτρέλανε) επειδή αρνήθηκαν να τον τιμήσουν, κ.ο.κ. Τέλος, η λατρεία του είχε έντονα οργιαστικό και βίαιο χαρακτήρα, περιείχε τη μέθη και την τρέλα μέχρι σημείου παραφροσύνης, πράγμα που φαίνεται στην τελετουργική εκστατική ωμοφαγία στην οποία επιδίδονταν οι ‘μαινάδες’, ιέρειες του Διονύσου, αλλά και στους τελετουργικούς επί ανθρώπων κανιβαλισμούς της λατρείας του Διονύσου. Τι σημεία επαφής μπορεί λοιπόν να  έχουν Χριστιανισμός και Διονυσιασμός; (βλ. άρθρο ‘«Αραιώνοντας» τον θεό του οίνου Διόνυσο, Ποια η επίδραση του Έλληνα "θεού" του Οίνου στα Χριστιανικά Πιστεύω;’, του J. P. Holding, Πηγή:  http:// www. tektonics.org/ copycat/ dionysus.html, παρμένο από Ιστοσελίδα Ορθόδοξης Ομάδας Δογματικής Έρευνας,www. oodegr. com/ neopaganismos/ pseftotheoi/ xristos_ dionysos1. htmκαι-Decharme, Ελληνική Μυθολογία, εκδ. Μέρμηγκα-Κων/νου Τσοπάνη, ‘Η ωμοφαγία, στα Ορφικό-διονυσιακά μυστήρια’, απόwww.archive.gr/modules.php? name=News &file= article&sid=18).  
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ; ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ; ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΝ ΛΟΓΩ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ;Βρισκόμαστε και πάλι δυστυχώς στον χώρο του φτηνού ερασιτεχνισμού ή της αντιχριστιανικής προπαγάνδας. Στον Χριστιανισμό δεν έχουμε μαγικές πράξεις εξαγνισμού και καθαρμού εξωτερικού, όπως πίστευαν στις θρησκείες αυτές, αλλά εσωτερική οντολογική αλλοίωση και πορεία προς τη θέωση μέσα από τα εκκλησιαστικά μυστήρια. Ίσως να υπάρχουν ορισμένες αποσπασματικές εξωτερικές ομοιότητες, όπως στα τελετουργικά του Μίθρα, αλλά καμία σχέση με το περιεχόμενό τους. Άλλωστε για τις τελετές του Μίθρα μαθαίνουμε από το τέλος του 1ουαιώνα και εξής και δεν γνωρίζουμε τι γινόταν πριν. Αντίθετα γνωρίζουμε τι γινόταν κατά την τέλεση του Πάσχα από τους Εβραίους, που ταιριάζει περισσότερο με την όλη σκέψη και ζωή του Ιησού. Υπενθυμίζουμε ότι ο βασιλιάς Μελχισεδέκ, αρχιερέας επίσης Σαλήμ (Ιερουσαλήμ) στην Παλαιά Διαθήκη, προσέφερε κάποτε στον πατριάρχη Αβραάμ μετά από μια νικηφόρα εκστρατεία του τελευταίου, άρτο και οίνο και τον ευλόγησε, που σημαίνει ότι τα αρχέγονα δώρα τούτα είναι πολύ παλαιότερα από τον Μιθραϊσμό και τις άλλες παγανιστικές θρησκείες. Μην ξεχνάμε ακόμη πως πίσω από τα χριστιανικά μυστήρια στέκεται ένα ιστορικό πρόσωπο, για το οποίο μιλάει και γράφει ο Παύλος και οι άλλοι απόστολοι, που τα παρέχει και τα εγκαινιάζει, κι αυτό είναι ο Ιησούς Χριστός. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, ότι ο Παύλος αναφέρεται στον συγκρητισμό που επικρατούσε τότε ως πολύ επικίνδυνο φαινόμενο και με τις εκφράσεις «ψευδώνυμος γνώσις» και «γραώδεις μύθοι» προσπαθεί ακριβώς να διαφυλάξει τις τοπικές Εκκλησίες από τόσο αρνητικά για τον Χριστιανισμό γνωστικά και “νεοεποχίτικα” για την εποχή του θρησκευτικά φαινόμενα. Αποκλείεται ως εκ τούτου η πρώτη Εκκλησία να είχε επηρεασθεί από παρόμοια θρησκευτικά, φιλοσοφικά ή τελετουργικά περιβάλλοντα (βλ. και άρθρο του Ronald Nash, “Εχει η Καινή Διαθήκη επηρεαστεί από τις Ειδωλολατρικές θρησκείες;”, σύνοψη στο ‘www. diakrisis.gr/ articles. php?lng= gr&pg=232’, ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ, Χριστιανική Ιστοσελίδα Απολογητικής, Διάκρισης και Αναζήτησης).
Για πολλούς ακόμη λόγους ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΘΡΑ, αφού ο Μιθραϊσμός: Υπήρξε μια θρησκεία που πήρε πολλές μορφές στο διάβα των αιώνων, περιείχε πολλά αποκρυφιστικά και αστρολογικά στοιχεία, επρόκειτο για κλειστή ‘λέσχη’ θα λέγαμε μυημένων, δεν επιτρεπόταν να συμμετέχουν στα μυστήρια οι γυναίκες, συνδέθηκε με τις μορφές του ταύρου και του ήλιου, ονόμαζαν τους ιερείς τους “Πατέρες” δεχόμενοι γι’ αυτούς ανώτερο βαθμό μύησης, συντηρούσαν το πυρ ως ιερό, δεχόντουσαν επτά πλανήτες ως θεούς και είχαν επτά ανάλογες μυήσεις, εξόρκιζαν με μαγικό τρόπο τα πονηρά πνεύματα, εμιμούντο τα ζώα και έκραζαν με διάφορους ήχους όπως οι αρχαίες παγανιστικές θρησκείες, πίστευαν στην μετεμψύχωση, ήταν καθαρά φυσιοκρατική θρησκεία και θυσίαζαν συνεχώς κάθε είδους ζώο, θεωρούσαν τον ταύρο ως πηγή της ζωής από τον οποίο προήλθαν όλες οι υπάρξεις (στοιχείο και Τοτεμισμού), και προσέφεραν στις λειτουργίες τους ψωμί και νερό, που συμβόλιζε εσωτεριστικά τον ‘μυστικό’ ταύρο. Τέλος στους λάτρεις δεν υπήρχε η πίστη ότι ο Μίθρας πέθανε σταυρικά και αναστήθηκε όπως ο Χριστός. Όπως βλέπουμε οι πολύ σημαντικές αυτές διαφορές καθιστούν αδύνατη την υποτιθέμενη διάδοση ιδιοτήτων της μιθραϊκής θρησκείας μέσα στον Χριστιανισμό (βλ. και ‘Τα μυστήρια του Μίθρα’, Κων/νου Τσοπάνη, Δρ. Ιστορίας και Φιλοσοφίας Θρησκευμάτων,  απόwww. archive.gr/ modules. php? Name = News&file =article& sid= 33).
ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ μιλούν για τη γέννηση, τα πάθη και την ανάσταση του Μεσσία αρκετούς αιώνες πριν εμφανισθούν οι μυστικιστικές τελετές του Μίθρα. Και είναι βέβαιο ότι οι μιθραϊκές δοξασίες και τα δρώμενά τους εξελίσσονταν διαρκώς μέσα στο χρόνο, αφομοιώνοντας διάφορα στοιχεία άλλων θρησκειών, ώστε η μορφή τους τελικά να προσαρμόζεται και να συγκλίνει προς τη μορφή συγκεκριμένων θρησκειών. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μίθρας υπήρξε θεός στη αρχαία Περσία και Ινδία και άγγελος στο Ζωροαστρισμό και θεός του πολέμου στην αρχαία Ρώμη. Τα δε μυστήρια του Μίθρα ακολούθησαν την ίδια εξέλιξη και υιοθέτησαν και χριστιανικά στοιχεία με την πάροδο των χρόνων. Τόσο λοιπόν ο απ. Παύλος, όσο και γενικά οι πρώτες εκκλησιαστικές κοινότητες, αντιτάχθηκαν στην ψευδώνυμη γνώση, που ως ξενόφερτη και ανατολικο-αιγυπτιο-ασιατικής ιδεολογίας καθώς ήταν, καμία σχέση δεν μπορούσε να έχει με τη διδασκαλία του Χριστού (Α΄ Τιμ. 6,20) (βλ. Erwin W. Lutzer, DA VINCI Η ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ, εκδ. Πέργαμος, Αθ. 2005, σελ. 115-117).

Εικόνα από: aitoloakarnaniablogs.gr
 Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον     www.egolpion.com
31  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ  2012


Read more:http://www.egolpion.com/xristianismos_muthologia.el.aspx#ixzz2kmfk8yeS

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ;

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ;



ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ ΠΛΕΟΝ
Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ;
Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

   Αρκετές φορές διαβάζουμε στο διαδίκτυο ή σε βιβλία και άρθρα «μορφωμένων» ερευνητών ότι ο Ιησούς Χριστός στην πραγματικότητα δεν υπήρξε, αλλά ήταν το δημιούργημα Ιουδαϊκών θρησκευτικών ομάδων ή προήλθε από συνθέσεις εθνικών μύθων και διάφορες άλλες ανιστόρητες εικασίες. Σε επίπεδο πανεπιστημιακών καθηγητών κανείς σοβαρός ειδικός στα πρωτοχριστιανικά χρόνια δεν μπορεί να αγνοήσει πλέον την μοναδικά σημαντική ιστορική προσωπικότητα του Ιησού από την Ναζαρέτ, που χώρισε τα ημερολόγια του κόσμου στα χρόνια πριν και μετά Χριστόν. Ούτε η διδασκαλία, ούτε τα θαύματα του Ιησού, ούτε η ανάστασή του έχει κάτι το αντίστοιχο με την γενικότερη θρησκευτική ιστορία των Εβραίων ή τη φιλοσοφία του εθνικού κόσμου, για να ισχυριστεί κάποιος ότι προήλθε τάχα από μια παρόμοια σύνθεση. 
Και δεν μπορούμε φυσικά να μιλάμε για μύθους στην εποχή των αυτοκρατόρων Αυγούστου και Τιβέριου! Οι χρόνοι της Καινής Διαθήκης (Κ.Δ.) είναι φωτισμένοι και φιλοσοφημένοι, όχι μυθικοί. Άλλωστε οι Ιουδαίοι και οι χριστιανοί δεν ήσαν ευκολόπιστοι και αφελείς, αλλά άνθρωποι του μόχθου και έξυπνοι βιοπαλαιστές. Οι συνθέσεις μύθων πάνω σε παλαιοδιαθηκικά ή εθνικά καθοδηγητικά μοτίβα δεν ανήκαν στην πρωτοχριστιανική ψυχοσύνθεση. Απόδειξη είναι ότι η Εκκλησία απέρριψε τα λεγόμενα ‘απόκρυφα ευαγγέλια’, που ήταν μερικές δεκάδες, γιατί αλλοίωναν την γνήσια εικόνα του Χριστού και εισήγαγαν μύθους περί της ζωής και διδασκαλίας του. Και κράτησε τέσσερα μόνο Ευαγγέλια, που περιέσωζαν την αυθεντική εικόνα και την αποστολή του Μεσσία πάνω στη γη. Πότε εξάλλου να προλάβουν να φτιαχτούν οι υποτιθέμενοι θρύλοι αυτοί στην νεοσύστατη Εκκλησία, αφού το Ευαγγέλιο του Μάρκου γράφτηκε 35 περίπου χρόνια μετά το γεγονός της ανάστασης του Ιησού, οι επιστολές του Παύλου 20 μόλις χρόνια μετά (στις οποίες ολοκάθαρα αναφέρεται και στην ανάσταση του Κυρίου) και η μεταστροφή του στον Χριστιανισμό έγινε 2-5 χρόνια μετά το θάνατο του Χριστού; Μήπως ακόμη οι απόστολοι και οι μαθητές του Ιησού δεν πρόσφεραν τα πάντα για το όνομά του και μαρτύρησαν με την ίδια τους τη ζωή για το πρόσωπό του και τη διδασκαλία του; Πρόσφεραν πράγματι το αίμα τους για τον Χριστό, σύμφωνα με όσα είδαν και έζησαν οι ίδιοι, και όχι επειδή άκουσαν και έμαθαν γι’ Αυτόν από δεύτερα και τρίτα χείλη: «Τον είδαμε από κοντά και τα χέρια μας τον ψηλάφησαν. Όταν η ζωή φανερώθηκε τον είδαμε με τα μάτια μας. Καταθέτουμε λοιπόν τη μαρτυρία μας και σας μιλάμε για την αιώνια ζωή (τον Θεάνθρωπο Ιησού) που ήταν με τον Πατέρα, φανερώθηκε όμως σε μας. Αυτό που είδαμε και ακούσαμε το αναγγέλλουμε ….. και αυτά σας τα γράφουμε για να είναι ολοκληρωμένη η χαρά σας» (Α΄ Ιω. 1,1-4). Γνώριζαν δηλαδή από πρώτο χέρι ποιος ήταν, όπως τα παιδιά σε μια οικογένεια γνωρίζουν καλύτερα από όλους ποιος είναι ο πατέρας τους και δεν χρειάζεται να ρωτήσουν τους γείτονες και ακόμα χειρότερα άγνωστους συμπολίτες τους γι’ αυτόν. Οι Ιουδαίοι και οι πρώτοι χριστιανοί δεν ήσαν λοιπόν μυθομανείς και αφελείς τύποι, αλλά έξυπνοι και ρεαλιστές ψαράδες, έμποροι, (πονηροί στην αρχή και μεταμελημένοι αργότερα) τελώνες κ.λπ., που ένοιωθαν την ανάγκη να διαπιστώσουν (και διαπίστωσαν) ιδίοις όμασι τα γεγονότα γύρω από την ανάσταση, να πιάσουν με τα χέρια τους τα σημάδια των καρφιών στο σώμα του αναστημένου Ιησού (απόστολος Θωμάς), αφού πρώτα έτρεξαν στον κενό τάφο οι ίδιοι (αρχικά Πέτρος και Ιωάννης), μη πιστεύοντες ακουστικά και μόνο τις ανακοινώσεις περί αναστάσεως των Μυροφόρων.
Απλοί και καθημερινοί ψαράδες όπως ήσαν οι απόστολοι, ή προσγειωμένοι στην καθημερινότητα φοροεισπράκτορες όπως άλλοτε ο Ματθαίος, δεν είχαν τις προϋποθέσεις ή την αχαλίνωτη φαντασία, όπως προαναφέραμε, να κατασκευάσουν προσωπικότητα τέτοιου μεγαλείου όπως ο Χριστός, τον  οποίο εξάλλου θεωρούν Θεό επί της γης, σκέψη που ήταν βλάσφημη για Εβραίο να την κάνει και να την υιοθετήσει στη ζωή του. Μήπως δεν είχαν δουλειά να κάνουν οι απόστολοι και έψαχναν για υψηλές φιλοσοφικές και μυθολογικές αναζητήσεις, ερευνούσαν για ηλιακές θεότητες, και έβλεπαν οπτασίες και αλληγορικά οράματα; Αντίθετα, όπως φαίνεται από τη θαυμαστή διδασκαλία τους και τη συμπεριφορά τους δεν ήσαν ονειροπαρμένοι, ούτε νευρολογικά πειραγμένοι, αλλά καλά προσανατολισμένοι στα πρακτικά προβλήματα, των οποίων καθημερινών αναγκών και ο Χριστός υπήρξε ιατρός και θεραπευτής. Θα μπορούσε τέτοιος μύθος, εντελώς διαφορετικός από το περιβάλλον των Γραμματέων και Φαρισαίων να ευδοκιμήσει στα εδάφη τους; Και να ξεσηκώσει ανθρώπους οι οποίοι γνώριζαν από πρώτο χέρι τα όσα συνέβαιναν ώστε να δώσουν τη ζωή τους για ένα ψέμα, να μην φοβηθούν βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες και θάνατο, όπως οι πρώτοι χριστιανοί; Όχι βέβαια!            
Όλα αυτά, και το πόσο θρησκευτικά ορθολογιστές υπήρξαν οι Ιουδαίοι, φαίνεται σε ορισμένες περιπτώσεις στα Ευαγγέλια όταν προσπάθησαν να λιθοβολήσουν και φονεύσουν τον Χριστό επειδή ισχυριζόταν ότι είναι Υιός του Θεού (π.χ. Ιω. 5,16-18/ 7,1/ 7,25/ 8,58-59) και όταν οι Ναζαρηνοί, οι συγχωριανοί του, δεν δέχτηκαν τον αυτοχαρακτηρισμό Του και την αποστολή Του (13,58). Ο λαός μάλιστα ήταν διχασμένος (7,40-44) και αναρωτιόντουσαν αν είναι αυτός ο υιός της Μαρίας και του Ιωσήφ. Πως παρουσιάζεται τώρα, έλεγαν, ως μέγας προφήτης; Διότι ήξεραν από πού κατάγεται και πίστευαν ότι από Ναζαρέτ τίποτε καλό δεν μπορεί να βγει (Ιω. 1,47). Μάλιστα, ακόμη και τα αδέλφια Του αρχικά δεν πίστευαν σ’ αυτόν (Ιω. 7,5). Δεν κρύβει λοιπόν τίποτα η Κ.Δ., ούτε προσπαθεί να παρουσιάσει παραμύθια σαν αληθινές ιστορίες. Δεν εξωραΐζει το κακό, αλλά παρουσιάζει τον Ιησού Χριστό όπως πραγματικά είναι. Ακόμη, τόσο τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας που ανακαλύφθηκαν το 1947, όσο και οι σύγχρονες αρχαιολογικές, πολιτιστικές και ανθρωπιστικές έρευνες στην αρχαία Παλαιστίνη, αποκαλύπτουν ότι η ζωή του Χριστού και το περιβάλλον στο οποίο έζησε, όπως περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη, είναι αυθεντικά (βλ. και Ιωάννη Δ. Καραβιδόπουλου, άρθρο: ‘H μεταμοντέρνα «γέννηση» του Ιησού’, ΤΟ ΒΗΜΑ γνώμες, www. tovima.gr/ opinions/article/? aid=163219).
Άλλωστε τα τέσσερα Ευαγγέλια και οι επιστολές του αποστόλου Παύλου θεωρούνται βάσιμα πλέον ιστορικά κείμενα, όσο κι αν προσπάθησαν να τα μειώσουν κάποτε ορισμένοι ερευνητές. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι την εποχή που κήρυξε και έδρασε και θαυματούργησε ο Χριστός, τους ανθρώπους ενδιέφεραν τα προβλήματα καθημερινής βιοπάλης και όχι τα θεωρητικά και βιογραφικά. Υπήρχαν βέβαια αρκετοί ιστορικοί, που καταπιάνονταν όμως με πολιτικά και κοινωνικά κυρίως θέματα και όχι τόσο θρησκευτικά και μάλιστα ιουδαϊκά. Οι Ρωμαίοι ιστορικοί, διανοούμενοι, στρατιωτικοί αλλά και πολιτικοί, έβλεπαν στον Χριστό έναν ακόμη Ιουδαίο προφήτη ή ταραχοποιό και δεν τους κίνησε στην αρχή την περιέργεια. Ήταν εποχή καταπίεσης και ξεσπούσαν εύκολα τα μεσσιανικά και επαναστατικά κινήματα. Γνωρίζουμε μάλιστα ότι ιστορικοί της εποχής δεν αναφέρουν ούτε προηγούμενους από τον Χριστό επαναστάτες ψευτομεσσίες, όπως τον Θευδά, τον Ιούδα τον Γαυλωνίτη και τον Μπαρ-Κοχέμπα, των οποίων τα κινήματα καταπνίγηκαν στο αίμα από τις ρωμαϊκές δυνάμεις. Μην ξεχνάμε ακόμη πως, όταν άρχισε να κηρύττει για πρώτη φορά δημόσια ο απ. Πέτρος μετά την Πεντηκοστή, οι χριστιανοί ήσαν γύρω στις 3.000 ενώ οι Εβραίοι στο Ρωμαϊκό κράτος πολλές χιλιάδες ψυχές. Πώς να φανταστούν οι συγγραφείς της εποχής ότι κάτι πολύ σπουδαίο εκκολαπτόταν στη φάση εκείνη, που θα επηρέαζε τις κατοπινές γενεές; Επιπρόσθετα, το βέβαιο είναι ότι μισούσαν οι περισσότεροι τους Εβραίους και θα προτιμούσαν να μην τους αναφέρουν καθόλου στα γραπτά τους. Ένοιωθαν γι’ αυτούς αποστροφή και περιφρόνηση. Την δε χριστιανική πίστη έβλεπαν σαν μια ακόμη δεισιδαιμονία.  
Ο Ιησούς εξάλλου εμφανίζεται στα Ευαγγέλια ως εκπληκτική προσωπικότητα, με στάση θρησκευτικής αναρχίας θα λέγαμε απέναντι στο κατεστημένο της εποχής Του, ανένταχτος στους καταδυναστευτικούς τύπους της πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας, ενώ μιλάει με αυθεντία και εκπληρώνει στο πρόσωπό Του το Νόμο του Μωυσή και τις προφητείες. Ένα τέτοιο πρόσωπο δεν το δημιουργείς από το τίποτε, αλλά είναι γενικά παραδεκτό πως οπωσδήποτε υπήρξε. Φαίνεται να εξορκίζει με μοναδική δύναμη, να ξεπερνά πάνω στην αγαθοεργία του τους φραγμούς του Σαββάτου, να θεωρεί τους συνανθρώπους του αδελφούς και αδελφές και όχι μόνο τούς κατά φύσιν συγγενείς Του, να αντιμετωπίζεται από όλους με δέος και θαυμασμό, να διχάζει με την αποστολή του τους Ιουδαίους, να θεραπεύεται γυναίκα που τον αγγίζει, να συγκρούεται με τους Φαρισαίους και να τους διδάσκει. Άλλοτε να μην δέχεται να πράξει θαύματα για το θεαθήναι, να κατηγορεί τον ίδιο τον μαθητή του (τον Πέτρο) ότι είναι ‘σατανάς’ (αφού δεν σκεπτόταν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού), να ζητάει από τους μαθητές Του να σηκώσουν τον σταυρό τους και να μην ντρέπονται γι’ Αυτόν. Να ζώνεται ποδιά και να πλένει τα πόδια των αποστόλων, να θεωρεί τα παιδιά πρώτα στη βασιλεία των ουρανών, να καταφέρεται με τις παραβολές Του εναντίον της ψεύτικης και συμφεροντολογικής διδασκαλίας των αρχιερέων και πρεσβυτέρων, να θεωρεί τον εαυτόν του Κύριο και Μεσσία, και τέλος να δέχεται να συζητεί και να συντρώει με πόρνες και αμαρτωλούς. Μοναδική προσωπικότητα ο Ιησούς, που και μόνο ως άνθρωπο αν τον δούμε, ξεπερνά κατά πολύ την εποχή Του. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να είναι πλαστό το πρόσωπό Του. 
Μπορούσαν οι απόστολοι να είχαν επινοήσει τέτοιες θαυματουργικές ιστορίες τη στιγμή που απευθύνονταν σε Ιουδαίους, που ήσαν γνώστες όλων των, στην Ιερουσαλήμ διαδραματιζόμενων, γεγονότων σχετικά με τον Ιησού; Δεν θα είχαν οι συμπατριώτες τους αλλά και οι θρησκευτικές Αρχές σταματήσει εξαρχής κιόλας το κήρυγμά τους, παρουσιάζοντας αποδείξεις περί των αληθινά γεγενημένων; Μπορείς να ορθώσεις ανάστημα σε ακροατήριο που σε θεωρεί ανόητο; Λέγοντας οι απόστολοι επίπλαστες διηγήσεις θα είχε διαδοθεί το μήνυμα του Χριστιανισμού σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις χρονικές περιόδους; Να ήσαν τόσο ανόητοι οι ακροατές, και οι δια των ιδίων οφθαλμών παρακολουθούντες συνάνθρωποί τους τα θαυμαστά σημεία τους, ώστε να πείθονται χωρίς να χρησιμοποιήσουν καμία κριτική τους ικανότητα; Έχουν καμία σχέση οι ανατολικοί μύθοι, οι γεμάτοι από τέρατα, παθιασμένους θεούς και πολέμους θεοτήτων μεταξύ τους, με τον ένα και γεμάτο αγάπη Θεό της Καινής Διαθήκης, που πεθαίνει για να λυτρώσει τον άνθρωπο; Συμβολικοί μύθοι και θρύλοι ελληνικοί μπορούν να συγκριθούν με το ασύγκριτο, πρακτικό, στα σωστά όρια λογικής και συναισθήματος, αλλά και τόσο λιτά περιγραφόμενο (χωρίς εξάρσεις και ωραιοποιήσεις ηρώων) μήνυμα αλήθειας, αγάπης και ζωής του Θεανθρώπου; Σαφώς και κατηγορηματικά όχι! Ο ειδικός και λόγιος της φιλολογίας, καθηγητής μεσαιωνικής και αναγεννησιακής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, C.S. LEWIS, και συγγραφέας των «Χρονικών της Νάρνια», αναφέρει σχετικά: «Όλη μου τη ζωή διαβάζω ποιήματα, μυθιστορήματα, θρύλους και μύθους. Ξέρω πώς είναι. Ξέρω πως κανένα τους δεν είναι σαν το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο» («Ζητώ Αποδείξεις»,  εκδ. ‘Ο Λόγος’, 2005, σελ. 39-41).
Αν δεν υπήρχε  η ιστορική προσωπικότητα του Ιησού, δεν θα μπορούσαν να συλλάβουν τις μεγαλειώδεις διδασκαλίες του Χριστιανισμού μικρές ομάδες απλοϊκών ανθρώπων, με δάνεια και συνθέσεις εθνικών ηρώων ή θρησκειολογικών δοξασιών. Και πόσο ανόητη θα έπρεπε να ήταν η πρώτη χριστιανική κοινότητα για να δεχθεί κάθε φανταστική επινόηση ως αληθινή; Ή πόσο μωροπίστευτοι θα πρέπει να ήσαν οι πρώτοι πιστοί για να λατρεύσουν κάποιον που πέθανε προδίδοντας τις ελπίδες τους; Πόσο μπορούσε να επεκταθεί μια θρησκεία που την μισούσαν εθνικοί, Ιουδαίοι και Ρωμαίοι και όμως κατάφερε να κερδίσει τον κόσμο όλο, αν δεν είχε την αρχή της και δεν βασιζόταν σε μια ισχυρή προσωπικότητα σαν τον Ιησού και τους άμεσους μαθητές Του; Πώς κυριάρχησε ο Χριστιανισμός μέσα από τόσο πόνο, μαρτύρια, δάκρυα και φόνους; Ήταν τόσο μικροπρεπής ο Παύλος, που εγκατέλειψε τη σταδιοδρομία του και υπέφερε τόσα και τόσα για χάρη ενός φαντάσματος, που δεν είχε ακούσει ούτε δει ποτέ; Θα άφηναν τις περιουσίες τους οι μαθητές Εκείνου, θα σύρονταν στα δικαστήρια, θα εξουθενώνονταν τόσο πολύ, θα μαστιγώνονταν και θα θανατώνονταν για ένα μύθο και μια εικασία; Θα έδειχναν τόσο ζήλο στη διάδοση του Ευαγγελίου και τέτοιο θάρρος έμπροσθεν τοιούτου μεγέθους απειλών; Αλλά και μια αντικειμενική ματιά αν ρίξει κάποιος στις ευαγγελικές διηγήσεις θα διαπιστώσει ότι όχι μόνο είναι ανεπιτήδευτες, φυσικές, δεν περιέχουν συναισθηματικές εξάρσεις, δεν ηρωοποιούν τον Χριστό, δεν τον εκθειάζουν με ωραιολογίες και βερμπαλισμούς και δεν επιθυμούν να συγκινήσουν, αλλά ταυτόχρονα δεν κατηγορούν ούτε τον Ιούδα, ούτε τους σταυρωτές του Χριστού.
Ακόμη, δεν διστάζουν οι ευαγγελιστές να αποκαλύψουν την αλήθεια για την προδοσία του Χριστού από ένα στενό μαθητή Του, αλλά και την τριπλή άρνηση του κορυφαίου αποστόλου Πέτρου. Δεν φοβούνται να δείξουν την ανωριμότητα των μαθητών όταν ζητούσαν πρωτοκαθεδρίες στην βασιλεία Του, την σύγχυσή τους όταν δεν δίστασαν κάποτε να ζητήσουν τιμωρία εξ ουρανού για όσους δεν δέχονταν το κήρυγμά τους και τη συχνή τους αδυναμία να κατανοήσουν το βάθος της διδασκαλίας του Θεανθρώπου. Αν ήθελαν εξάλλου οι ευαγγελιστές να παρουσιάσουν κάτι ψεύτικο ως αληθινό, δεν θα περιόριζαν τα λόγια του Χριστού ώστε να αρκούν 6 ώρες στην Κ.Δ. για να ειπωθούν, ούτε θα συμπύκνωναν το σύνολο της ιεραποστολικής ζωής Του μέσα σε 40 ημέρες και ούτε θα αλληλοσυμπληρώνονταν οι 4 ευαγγελιστές στις αλήθειες που παρουσιάζουν. Θα ήσαν συνεννοημένοι εξαρχής για το τι θα πουν και το πώς θα το «σερβίρουν». Επίσης, τα θαύματα του Ιησού όχι μόνο περιγράφονται και από εξωχριστιανικές πηγές, αλλά και δεν διαψεύδονται από κανέναν που ζούσε στα χρόνια εκείνα. Σημάδι αληθείας και αυθεντικότητας τόσο του ιδρυτή του Χριστιανισμού, όσο και της πρώτης Εκκλησίας που γεννήθηκε από το αίμα Του ως νέα Εύα (βλ. και Παν. Ν. Τρεμπέλα, «Απολογητικαί Μελέται Ε’», εκδ. ‘Ο Σωτήρ’, Αθ. 1994). 
Τέλος, ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε, σύμφωνα και με τον μεγάλο ιστορικό και γιατρό της Πρώτης Εκκλησίας Λουκά, στα χρόνια του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου (31 π.Χ. – 14 μ.Χ.). Στον Χριστό αναφέρονται οι τέσσερις ευαγγελιστές: Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς και Ιωάννης. Με ακράδαντη πίστη για την ενσάρκωση, ανάσταση και θεότητά Του γράφτηκαν οι Πράξεις των αποστόλων, οι 7 Καθολικές επιστολές, οι 14 επιστολές του αποστόλου Παύλου και η Αποκάλυψη του Ιωάννου. Στον Ιησού ως ιστορική προσωπικότητα αναφέρονται ακόμη οι ιστορικοί: Ιώσηπος (Ιουδαίος), Τάκιτος και Σουετώνιος (Ρωμαίοι), Πλίνιος ο νεώτερος (110 μ.Χ.), διοικητής της Βιθυνίας, το εβραϊκό Ταλμούδ -δέχεται χωρίς ενδοιασμούς την ιστορική Του ύπαρξη, ενώ περιγράφει και την θαυματουργική δράση του Ιησού- ο ειδωλολάτρης Θαλλός (55 μ.Χ.), καθώς και οι αιρετικές πρωτοχριστιανικές ομάδες. Ο Πλίνιος αναφέρει μάλιστα σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Τραϊανό ότι οι χριστιανοί λάτρευαν τον Χριστό ως Θεό. Και αυτή η πληροφορία έρχεται 10 μόλις χρόνια μετά τη συγγραφή του 4ουΕυαγγελίου. Ακόμη και ο Κέλσος, ο πλατωνικός φιλόσοφος του β’ μισού του 2ουαιώνα, δεν αμφέβαλε για την ιστορικότητα του Χριστού, αν και επιτίθεται στο έργο του «Αληθής Λόγος» κατά της διδασκαλίας της Εκκλησίας και εναντίον των θαυμάτων του Κυρίου. ΟΛουκιανός, από τα Σαμόσατα της Συρίας (125-195 μ.Χ.), σοφιστής του 2ου μ.Χ. αιώνα, αναφέρει ότι ο«πρώτος νομοθέτης»των χριστιανών,«ο ανεσκολοπισμένος εκείνος σοφιστής», σταυρώθηκε στην Παλαιστίνη επειδή δίδαξε μια νέα θρησκεία στον κόσμο (στο έργο του ‘Περί της Περεγρίνου τελευτής’). Ολόκληρη δε σειρά αιρετικών των πρωτοχριστιανικών χρόνων δεν αμφισβήτησαν ποτέ την ιστορικότητα του Ιησού Χριστού, όπως οι Γνωστικοί (Βασιλείδης, Σατουρνείλος, Βαλεντίνος) ο Μαρκίωνας, ο Μάνης, ο Μοντανός κ.α.   (βλ. και Λεωνίδου Κ. Διαμαντόπουλου: «Ιησούς ο Χριστός, ως ιστορική προσωπικότης», εκδ. ‘Ο Σωτήρ’, Αθ. 1996). 

ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:
  • Αντωνόπουλου Ιωάννου, πρωτοπρ.: “Ιστορική Ύπαρξη και Θεότητα του Ιησού Χριστού”, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθ. 2001
  • Bruce F.F.: “Τα Κείμενα της Καινής Διαθήκης, Είναι Άραγε Αξιόπιστα;”, εκδ. Πέργαμος, Αθ. 2000
  • Διαμαντόπουλου Κ. Λεωνίδου: “Ιησούς ο Χριστός, ως Ιστορική Προσωπικότης”, εκδ. ‘Ο Σωτήρ’, Αθ. 1996) 
  • Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου: “Ελληνοκεντρικός Πολυθεϊσμός ή Ελληνοχριστιανισμός;”, Μιχαήλ Χούλη, Ερμούπολη 2003
  • Καραβιδόπουλου Ιωάννη: άρθρο: “H Μεταμοντέρνα «Γέννηση» του Ιησού”, ΤΟ ΒΗΜΑ γνώμες, www. tovima.gr/ opinions/article/? aid=163219
  • Mcdowell Josh: “Ζητώ Αποδείξεις”, εκδ. ‘Ο Λόγος’, 2005 Πειραιάς
  • Ορθόδοξης Ομάδας Δογματικής Έρευνας: www.oodegr.com/oode/grafi/kd /exwxr.pig1.htm
  • Παπανικολάου Γ.Λ.: “Ο Ιστορικός Ιησούς & οι Αποδείξεις της Ανάστασής Του”, εκδ. ‘Ο Λόγος’, 2007
  • Στράτου Θεοδοσίου-Μάνου Δανέζη: “Στα ίχνη του Ι.Χ.Θ.Υ.Σ.”, εκδ. ‘Δίαυλος’, Αθ. 2000
  • Τρεμπέλα Π.: “Απολογητικαί Μελέται Ε’”, εκδ. ‘Ο Σωτήρ’, Αθ. 1994 
  • Χριστιανικής Φοιτητικής Ένωσης Θεσσαλονίκης: “Προβληματισμοί”, 1979,
 Εικόνα: orthodox-watch.blogspot.com


Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον       www.egolpion.com
24   ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ  2012


Read more:http://www.egolpion.com/istorikotita_ihsou.el.aspx#ixzz2kmfCvrHW

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΙΟΥΔΑΪΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΙΟΥΔΑΪΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ



 
Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
F.F. Bruce
Καθηγητής Πανεπιστημίου
Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΙΟΥΔΑΪΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ



    Ραββινικά κείμενα

     Όταν το 70 μ.Χ. έπεσε η Ιερουσαλήμ, μαζί με τον Ναό, και την κυριαρχία των ιερατικών οικογενειών, έπεσε και το ανώτατο δικαστήριο, το Συνέδριο. Το μόνο τμήμα του Ιουδαϊσμού που μπορούσε ν' αναλάβει την ανοικοδόμηση ήσαν οι Φαρισαίοι. Και πράγματι αυτό έκαναν, σε μια πνευματική κι όχι πολιτική βάση. Με την καθοδήγηση του Γιωχανάν, γιου του Ζακκά, κατασκεύασαν τα κεντρικά γραφεία τους στη Γιαβνέθ ή Γιάμνια, στα νοτιοδυτικά της Παλαιστίνης. Εδώ, λοιπόν, αναδιοργάνωσαν το Συνέδριο σαν ανώτατο δικαστήριο για την οργάνωση όλου του θρησκευτικού νόμου, πρώτος πρόεδρος του οποίου, στη νέα του μορφή, ήταν ο Yohanan. Ένας μεγάλος αριθμός νομοθετημάτων, «η παράδοση των πρεσβυτέρων», όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, είχε παραδοθεί από γενιά σε γενιά, προφορικά, κι αυξανόταν με το πέρασμα του χρόνου. Έγινε έτσι το πρώτο βήμα για την κωδικοποίηση όλου αυτού του υλικού. Το δεύτερο βήμα έγινε απ' τον μεγάλο Ραββίνο Ακίμπα, που πρώτος κατέταξε το υλικό, σύμφωνα με τα θέματα. Μετά τον ηρωικό του θάνατο, το 135 μ.Χ., στη διάρκεια της ήττας που υπέστη ο επαναστάτης κατά της Ρώμης Βαρ - Κοχεμπά, το έργο του αναθεωρήθηκε και συνεχίστηκε απ΄ τον μαθητή του, Ραββίνο Μέιρ. Το έργο της κωδικοποίησης ολοκληρώθηκε γύρω στο 200 μ.Χ απ' τον Ραββίνο Ιούδα, πρόεδρο του Συνεδρίου, απ' το 170 έως το 217. Ο όλος κώδικας του θρησκευτικού νομικού συστήματος, που συλλέχθηκε μ' αυτό τον τρόπο είναι γνωστός ως Μισνά.

Αυτός ο κώδικας Μισνά έγινε αντικείμενο μελέτης, και πολλά σχόλια εκφράσθηκαν μ' αυτόν από τις Ραββινικές σχολές τόσο της Παλαιστίνης όσο και της Βαβυλωνίας. Τα σχόλια αυτά ή Γκεμάρα αποτέλεσαν ένα είδος συμπληρώματος της Μισνά και η Γκεμάρα αποτέλεσαν το γνωστό Ταλμούδ. Το «Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ», που αποτελείται από τη Μισνά, μαζί με την ογκώδη Γκεμάρα των Παλαιστινιακών σχολών, συμπληρώθηκε το 300 μ.Χ. περίπου. Το κατά πολύ μεγαλύτερο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ συνέχισε ν' αυξάνει για δυο ακόμη αιώνες, πριν να καταγραφεί, γύρω στο 500 μ.Χ.
Καθώς η Μισνά είναι ένας νομικός κώδικας και το Ταλμούδ βιβλία με σχόλια πάνω σ' αυτό τον κώδικα, δεν υπάρχει περίπτωση αναφοράς στον Χριστιανισμό, κι όπου υπάρχουν αναφορές είναι εχθρικές. Όπως και νάναι όμως αυτές οι αναφορές δείχνουν τουλάχιστον πως δεν υπήρχε ούτε η παραμικρή αμφιβολία για τον ιστορικό χαρακτήρα του Ιησού.
     
        Σύμφωνα με τις γνώμες των πρώτων Ραββίνων που καταγράφονται σ' αυτά τα έργα, ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ ήταν ένας αμαρτωλός στο Ισραήλ, που ασχολήθηκε με τη μαγεία, περιφρόνησε τα λόγια των σοφών, παραπλάνησε τον κόσμο και είπε πως δεν ήρθε να καταστρέψει τον νόμο, αλλά να τον συμπληρώσει. Κρεμάσθηκε την παραμονή του Πάσχα, με την κατηγορία της αίρεσης και παραπλάνησης του λαού. Οι μαθητές του, πέντε απ΄ τους οποίους αναφέρονται με τα ονόματα τους, γιάτρευαν αρρώστους στ' όνομά του.

Είναι ολοφάνερο πως πρόκειται για ένα πορτραίτο του Κυρίου μας όπως ακριβώς θα το περιμέναμε από ένα έργο γραμμένο απ' τους Φαρισαίους, που ήσαν αντίπαλοί Του. Μερικά από τα ονόματα με τα οποία Αυτός αναφέρεται γίνονταν άμεσες ή έμμεσες μαρτυρίες για τις διηγήσεις των Ευαγγελίων. Η ονομασία Ha-Taluy («Ο κρεμασμένος») αναφέρεται ξεκάθαρα στον τρόπο με τον οποίο πέθανε. Ένα άλλο όνομα που Του δίνεται, Ben-Pantera («Γιος Παντέρα»), κατά πάσα πιθανότητα αναφέρεται, όχι (όπως υπονόησαν μερικοί) σ' έναν Ρωμαίο στρατιώτη, που ονομαζόταν Παντέρας, αλλά στη Χριστιανική πίστη για τη γέννηση του Κυρίου μας από παρθένο. Είναι δηλαδή η λέξη «παρθένος» . Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως όλοι όσοι τον ονόμαζαν έτσι πίστευαν στη γέννηση Του από παρθένο.
Στα τέλη περίπου του πρώτου αιώνα μ.Χ. και στις αρχές του δεύτερου, υπήρχε όπως φαίνεται κάποια διαφωνία στους Ιουδαϊκούς κύκλους, για το κατά πόσο μερικά Χριστιανικά έργα έπρεπε ν' αναγνωρισθούν ως κανονικά ή όχι. Αυτά τα έργα, όποια κι αν ήσαν, πήραν το Ελληνικό όνομα Ευαγγέλιο. Το αμφισβητούμενο Ευαγγέλιο ήταν κατά πάσα πιθανότητα μια Αραμαϊκή μορφή του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, του Ευαγγελίου που προτιμούσαν οι Ιουδαίοι Χριστιανοί της Παλαιστίνης και των γύρω περιοχών.
Λέγεται πως οι Ραββίνοι Γιωχανάν και Μέιρ έκαναν δυσμενή λογοπαίγνια με τη λέξη Ευαγγέλιο, υψώνοντας τα φωνήεντα της λέξης έτσι, ώστε να διαβάζεται Awen-gillayon ή Awon-gillayon, που σήμαιναν «Αμαρτία του Περιθωρίου» ή «Αμαρτία της Πλάκας του γραψίματος». Αυτές οι δυσνόητες αναφορές δείχνουν πως υπήρχε κάποια επαφή ανάμεσα στους ορθόδοξους Φαρισαίους και τους Ιουδαίους Χριστιανούς, που δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αν σκεφθούμε ως η πρώτη Παλαιστινιακή εκκλησία περιλάμβανε πιστά μέλη, που προέρχονταν απ' την παράταξη των Φαρισαίων και πολλές χιλιάδες Ιουδαίων, που ήσαν «ζηλωτές του νόμου» (Πρξ. 15/5, 21/20). Μετά το 70 μ.Χ., πράγματι, μπορεί αυτοί οι Ιουδαίοι Χριστιανοί να είχαν περισσότερη επαφή με άλλους Ιουδαίου, παρά με τα μέλη των Εθνικών εκκλησιών, που ολοένα κι έκλιναν στο χαρακτηρισμό των Ιουδαίων Χριστιανών ως αιρετικών και ημι - Χριστιανών. Υπάρχουν βάσιμες πληροφορίες για να σκεφθούμε ότι αυτοί οι φυγάδες από την εκκλησία της Ιερουσαλήμ, που εγκαταστάθηκαν στην Υπεριορδανία, γύρω στο 70 μ.Χ., συνεργάστηκαν με ορισμένες ομάδες Εσσαίων, που πιθανώς περιλάμβαναν και τ' απομεινάρια της κοινότητας του Κουμράν.


    Ο Ιώσηπος

     Όμως, έχουμε και αρχαιότερη και πιο σπουδαία για μας Ιουδαϊκή φιλολογία απ' αυτή που βρίσκουμε στα Ταλμούδ. Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος γεννήθηκε από ιερατική οικογένεια το 37 μ.Χ. Στην ηλικία των δεκαεννιά χρόνων προσχώρησε στην Φαρισαϊκή παράταξη. Σε μια επίσκεψή του στη Ρώμη, το 63 μ.Χ., μπόρεσε να εκτιμήσει την ισχύ της Αυτοκρατορία. Όταν ξέσπασε ο Ιουδαϊκός Πόλεμος, το 66 μ.Χ., διορίστηκε διοικητής των Ιουδαϊκών δυνάμεων στη Γαλιλαία και υπερασπίστηκε τη στρατηγική θέση Jotapata εναντίον των Ρωμαίων μέχρις ότου η περαιτέρω αντίσταση ήταν ανώφελη. Διέφυγε τότε σε μια σπηλιά, μαζί μ' άλλους σαράντα, κι όταν αντιλήφθηκαν πως το καταφύγιό τους είχε κυκλωθεί σχεδίασαν μια ομαδική αυτοκτονία.
Ίσως, πιο πολύ από καλό χειρισμό του θέματος παρά από τύχη, ο Ιώσηπος ήταν ένας απ' τους δυο που επέζησαν. Έπεισε τον σύντροφο του να παραδοθούν στους Ρωμαίους κι όταν έγινε κι αυτό, κατάφερε να κερδήσει την εύνοια του Βεσπασιανού, του Ρωμαίου διοικητή, προλέγοντας την άνοδο του στον αυτοκρατορικό θρόνο, μια πρόβλεψη που εκπληρώθηκε το 69 μ.Χ. Ο Ιώσηπος προσλήφθηκε στο γενικό Ρωμαϊκό διοικητήριο, στη διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ, ενεργώντας μάλιστα σαν διερμηνέας του Τίτου, γιου του Βεσπασιανού και διαδόχου του στη διοίκηση της Παλαιστίνης, όταν θέλησε να κάνει εξαγγελίες στους πολιορκούμενους κατοίκους. Μετά την πτώση της πόλης και την καταστολή της επανάστασης, ο Ιώσηπος εγκαταστάθηκε κανονικά στη Ρώμη, σαν δικηγόρος και συνταξιούχος του αυτοκράτορα παίρνοντας το οικογενειακό του όνομα, Φλάβιος, κι έτσι έγινε γνωστός, ως Φλάβιος Ιώσηπος.

Όπως είναι φυσικό, αυτή η ποικιλόμορφη καριέρα δεν ήταν δυνατό να τον κάνει δημοφιλή ανάμεσα στους συμπατριώτες του, πολλοί απ' τους οποίους τον θεωρούσαν - και τον θεωρούν ακόμα - έναν δις εις θάνατον προδότη. Παρόλα αυτά. Χρησιμοποίησε τα χρόνια που αναπαυόταν στη Ρώμη έτσι που να μπορεί ν' απαιτήσει την ευγνωμοσύνη τους, γράφοντας την ιστορία του έθνους τους. Το λογοτεχνικό του έργο περιλαμβάνει μια Ιστορία περί του Ιουδαϊκού Πολέμου, από το 170 π.Χ. μέχρι το 73 μ.Χ., που γράφτηκε πρώτα στ' Αραμαϊκά, προς όφελος των Ιουδαίων, που ζούσαν μέσα στην Αυτοκρατορία, κι έπειτα δημοσιεύτηκε μια Ελληνική μετάφραση. Επίσης, μια Αυτοβιογραφία στην οποία υπερασπίζεται τον εαυτό του εναντίον ενός άλλου Ιουδαίου ιστορικού, του Ιούστου, από την Τιβεριάδα, ο οποίος αναφερόμενος στον Πόλεμο εκφράστηκε δυσμενώς για τον ρόλο που είχε παίξει ο Ιώσηπος.
Ακόμα, δυο βιβλία Κατ' Απίωνος, στα οποία υπερασπίζεται το έθνος του εναντίον στις αντι-Σημιτικές συκοφαντίες (μερικές απ' τις οποίες υπάρχουν και σήμερα) του Απίωνα, ενός Αλεξανδρινού γυμνασιάρχη, και άλλων συγγραφέων. Τέλος, είκοσι βιβλία με τις Αρχαιότητες των Ιουδαίων,* όπου περιγράφεται η ιστορία του έθνους του απ' την αρχή της Γένεσης μέχρι την εποχή του. Όσο και να μη του άξιζε να διασώσει την ιστορία της πτώσης του έθνους του, πρέπει να είμαστε χαρούμενοι που το έκανε, γιατί, χωρίς τα ιστορικά του έργα, παρ' ότι έχουν πολλές ατέλειες, οι πηγές των πληροφοριών μας, σχετικά με την ιστορία της Παλαιστίνης την εποχή της Καινής Διαθήκης, θα ήσαν απίστευτα φτωχότερες.

        Στις σελίδες του Ιώσηπου συναντάμε πολλά πρόσωπα που μας είναι γνωστά απ' την Καινή Διαθήκη: Την ποικιλόμορφη οικογένεια του Ηρώδη, τους Ρωμαίους αυτοκράτορες Αύγουστο, Τιβέριο, Κλαύδιο και Νέρωνα, τον Κυρήνιο, κυβερνήτη της Συρίας∙ τον Πιλάτο, τον Φήλικα, τον Φήστο προκουράτορες της Ιουδαίας∙ τις οικογένειες του ανώτατου ιερατείου - Άννα, Καϊάφα, Ανανία και τους λοιπούς του Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους και ούτω καθεξής. Μπορούμε να διαβάσουμε την Καινή Διαθήκη συγκρίνοντάς την με το πλαίσιο που μας προσφέρει ο Ιώσηπος, πράγμα που την κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και μας βοηθάει να την κατανοήσουμε καλύτερα.

      Όταν ο Γαμαλιήλ (στις Πράξεις 5/37), μιλάει για τον Ιούδα απ' τη Γαλιλαία που ήταν επικεφαλής μιας εξέγερσης την περίοδο της φορολογίας, γυρίζουμε στις σελίδες του Ιώσηπου και βρίσκουμε την ιστορία αυτής της εξέγερσης τόσο στο έργο του Πόλεμος (11/8) όσο και στις Αρχαιότητες (XVIII/1). Ο Ιώσηπος μας μιλάει, επίσης, για κάποιον αγύρτη, ονόματι Θευδά, (Αρχαιότ. ΧΧ/5,1) που εμφανίστηκε λίγο μετά το 44 μ.Χ., ο Θευδάς όμως τον οποίο αναφέρει ο Γαμαλιήλ έδρασε πριν απ' τον Ιούδα της Γαλιλαίας (6 μ.Χ.)∙ σ' οποιαδήποτε λοιπόν περίπτωση, ο λόγος του Γαμαλιήλ έλαβε χώρα ανάμεσα στο 30 και το 33. Δεν πρέπει όμως να σκεφθούμε πως ο Λουκάς διέπραξε κάποιον αναχρονισμό, επειδή διαβάζουμε τον Ιώσηπο λανθασμένα (το βάρος της μαρτυρίας είναι κατά του Λουκά να έχουμε διαβάσει προηγουμένως τον Ιώσηπο). Ο Ιώσηπος ο ίδιος μας λέει πως περίπου στην εποχή που πέθανε ο Ηρώδης ο Μέγας (4 μ.Χ.) υπήρχαν πολλά προβλήματα στην Ιουδαία, και η δραστηριότητα λοιπόν του Θευδά (που δεν ήταν και τόσο ασυνήθιστο όνομα) τον οποίο ανέφερε ο Γαμαλιήλ, ίσως ν' ανήκει σ' αυτή την περίοδο.

Η πείνα της εποχής του Κλαύδιου (Πρξ. 11/28) αναφέρεται και από τον Ιώσηπο. Αν ο Λουκάς μας λέει πως οι Χριστιανοί στην Αντιόχεια έστειλαν βοήθεια στην εκκλησία της Ιερουσαλήμ, σ' αυτή την περίπτωση, ο Ιώσηπος μας λέει πως η Έλενα, η Ιουδαία βασιλομήτορα της Αδιαβηνής, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Μεσσοποταμίας, αγόρασε στην Αλεξάνδρεια καλαμπόκι και στην Κύπρο σύκα, για ν' ανακουφίσει την πείνα του λαού της Ιερουσαλήμ σ' αυτή την περίπτωση.

Ο ξαφνικός θάνατος του Ηρώδη Αγρίππα Α', τον οποίο διηγείται ο Λουκάς στις Πράξεις (12/19-23) καταγράφεται επίσης κι απ' τον Ιώσηπο (Αρχ. ΧΙΧ/8,2) σε μια μορφή που συμφωνεί με τις γενικές γραμμές του Λουκά, αν και οι δυο διηγήσεις είναι αρκετά ανεξάρτητες, η μια απ' την άλλη. Να πώς δίνει αυτήν την εξιστόρηση ο Ιώσηπος:

«Όταν ο Αγρίππας είχε συμπληρωθεί τρία χρόνια βασιλείας στην Ιουδαία, ήρθε στην Καισάρεια, που αρχικά ονομαζόταν Πύργος Στράτωνος. Εκεί έκανε γιορτές προς τιμήν του Καίσαρα, εγκαινιάζοντας ένα φεστιβάλ για τη μακροημέρευση του αυτοκράτορα. Εκεί, λοιπόν, κατέφθασε πλήθος τοπικών αρχόντων και άλλων που είχαν προαχθεί σε ανώτερα αξιώματα. Τη δεύτερη μέρα των εκδηλώσεων φόρεσε ένα μανδύα από ασήμι, με θαυμάσια ύφανση κι έφτασε στο θέατρο τα ξημερώματα. Το ασήμι έλαμπε καθώς οι αχτίνες του ήλιου έπεφταν πάνω του και γυάλιζε υπέροχα. Η αίγλη του ενέπνεε κάποιο φόβο και τρόμο σε όσους το κοιτούσαν. Ξαφνικά, οι κόλακές του άρχισαν να φωνάζουν απ' όλες τις μεριές, λόγια που στ' αλήθεια δεν ήσαν για το καλό του, κατονομάζοντάς τον θεό, και τον επικαλούνταν κραυγάζοντας, ‘'Δείξε ευμένεια! Αν μέχρι τώρα σ' αντιμετωπίζαμε σαν άνθρωπο, από δω και στο εξής θα ομολογούμε πως βρίσκεσαι πάνω απ' την ανθρώπινη φύση''.

Ο βασιλιάς δεν τους επέπληξε ούτε καταδίκασε την ασεβή κολακεία τους. Αλλά, κοιτάζοντας ψηλά είδε την κουκουβάγια να κάθεται σ' ένα σχοινί, πάνω απ' το κεφάλι του κι αμέσως τη θεώρησε μηνυτή κακού, όπως ακριβώς προηγουμένως είχε γίνει μηνυτής καλού, κι ένα βάρος θλίψης γέμισε την καρδιά του. Ξαφνικά τον έπιασε δυνατός πόνος στην κοιλιακή χώρα... Μεταφέρθηκε γρήγορα στο παλάτι και γρήγορα διαδόθηκε το νέο πως σίγουρα θα πέθαινε σύντομα... Όταν είχε πια υποφέρει πέντε μέρες από πόνο, έφυγε απ' αυτό τον κόσμο, στο πεντηκοστό τέταρτο της ζωής του και το έβδομο της βασιλείας του».

      Οι παραλληλίες ανάμεσα στις δυο διηγήσεις είναι ολοφάνερες, όπως επίσης είναι φανερή και η απουσία συνεννόησης μεταξύ τους. Ο Λουκάς περιγράφει το ξαφνικό χτύπημα του βασιλιά λέγοντας, στη βιβλική γλώσσα, πως «άγγελος Κυρίου επάταξε αυτόν». Δεν είναι ανάγκη να σκεφθεί κανείς πως υπάρχει κάποια σημασία στη χρήση της Ελληνικής λέξης «άγγελος», απ' τον Λουκά, που σημαίνει «αγγελιαφόρος», και τη λέξη «μηνυτής», που αποδίδεται απ' τον Ιώσηπο στην κουκουβάγια, παρόλο που μερικοί απ' τους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας υπέδειξαν κάτι τέτοιο. Οι Τύριοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία της γιορτής για να συμφιλιωθούν δημόσια με το βασιλιά.

Γενικά, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τη σύγκριση των δυο διηγήσεων με τα λόγια ενός απροκατάληπτου ιστορικού, του Eduard Meyer:«Οι δυο διηγήσεις συμφωνούν απόλυτα στις γενικές γραμμές, τα δεδομένα και την όλη σύλληψη. Με τις τόσο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειές της, που με κανένα τρόπο δεν μπορούν να εξηγηθούν σαν μια «τάση» ή σαν λαϊκή παράδοση∙ η διήγηση του Λουκά μπορεί μ' εγγύηση να θεωρηθεί τουλάχιστο τόσο αξιόπιστη, όσο κι αυτή του Ιώσηπου.
 
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το ότι ο Ιώσηπος αναφέρεται στον Ιωάννη τον Βαπτιστή και τον Ιάκωβο, αδελφό του Κυρίου, καταγράφοντας το θάνατό τους μ' έναν τρόπο ολοφάνερα διαφορετικό απ' την Καινή Διαθήκη, έτσι που δεν μπορούμε να υποψιαστούμε κάποια Χριστιανική παρεμβολή, σε κανένα από τα αποσπάσματα αυτά. Στις Αρχαιότητες (XVIII/5,2) διαβάζουμε πως ο Ηρώδης Αντύπας, τετράρχης της Γαλιλαίας, νικήθηκε στη μάχη απ' τον Αρέτα, βασιλιά των Αράβων της Νουβίας, πατέρα της πρώτης γυναίκας του Ηρώδη, την οποία παράτησε χάρη της Ηρωδιάδας. Ο Ιώσηπος συνεχίζει:

«Μερικοί από τους Ιουδαίους νόμισαν πως ο στρατός του Ηρώδη είχε καταστραφεί απ' τον Θεό κι ήταν αυτό μια τιμωρία για τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη, του επονομαζόμενου Βαπτιστή. Γιατί ο Ηρώδης είχε σκοτώσει, αν και ήταν καλός άνθρωπος και πρόσταζε στους Ιουδαίους να ζουν ενάρετα, να είναι δίκαιοι μεταξύ τους και προς τον Θεό και να βαπτίζονται. Δίδασκε πως το βάπτισμα ήταν αποδεκτό απ' τον Θεό, στην περίπτωση που αυτό γινόταν όχι για τη συγχώρηση συνειδητών αμαρτιών, αλλά για τον καθαρισμό του σώματος, ενώ η ψυχή είχε ήδη καθαρισθεί με δικαιοσύνη. Όταν άρχισαν πολλοί να μαζεύονται γύρω του (γιατί επηρεάζονταν πολύ σαν άκουγαν τα λόγια του), ο Ηρώδης φοβήθηκε τη δύναμη πειθούς, που διέθετε πάνω στους ανθρώπους, φοβήθηκε μήπως οδηγήσει σε κάποια στάση, καθώς ακολουθούσαν τη συμβουλή του για κάθε θέμα. Το θεώρησε, λοιπόν, καλό να τον συλλάβει και να τον σκοτώσει, πριν να προκαλέσει κάποια αναταραχή, παρά να μετανιώσει αργότερα μπαίνοντας σε τέτοια βάσανα, αφού δηλαδή ξεσπούσε η επανάσταση. Μ' αυτές τις υποψίες του Ηρώδη, ο Ιωάννης στάλθηκε αλυσοδεμένος στο Machaerus (Σημ.τ.μετ.:Μαχαίρους), ένα φρούριο που αναφέρθηκε πιο πάνω, και εκεί θανατώθηκε. Οι Ιουδαίοι, λοιπόν, πίστεψαν πως εξαιτίας αυτής της θανάτωσης καταστράφηκε ο στρατός, γιατί ο Θεός ήθελε να φέρει κακό στον Ηρώδη».

Υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα σ' αυτήν τη διήγηση και σ' εκείνη των Ευαγγελίων : Σύμφωνα με τον Μάρκο (1/4), ο Ιωάννης «εκήρυττε βάπτισμα μετανοίας εις άφεσιν αμαρτιών», ενώ ο Ιώσηπος λέει πως το βάπτισμα του Ιωάννη δεν είχε σκοπό την άφεση αμαρτιών. Επίσης, ο Ιώσηπος δίνει πολιτική σημασία στο θάνατο του Ιωάννη, ενώ στα Ευαγγέλια φαίνεται πως ήταν αποτέλεσμα της αντίθεσης του Ιωάννη για το γάμο του Ηρώδη με την Ηρωδιάδα. Είναι πολύ πιθανό ο Ηρώδης να θέλησε να πετύχει μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια φυλακίζοντας τον Ιωάννη. Όσο για την ασυμφωνία αναφορικά με τη σημασία του βαπτίσματος του Ιωάννη, οι ανεξάρτητες παραδόσεις που μπορούμε να βρούμε στην Καινή Διαθήκη είναι εντυπωσιακά ομόφωνες, κι εκτός του ότι είναι πρωιμότερες της διήγησης του Ιώσηπου (οι Αρχαιότητες δημοσιεύτηκαν το 93 μ.Χ.) δίνουν μια πιο αξιόπιστη περιγραφή από θρησκευτικο-ιστορική άποψη.

Όπως φαίνεται, ο Ιώσηπος αποδίδει πράγματι στον Ιωάννη το δόγμα των Εσσαίων για το βάπτισμα, όπως μας είναι γνωστό απ' τα κείμενα του Κουμράν. Το γενικό διάγραμμα όμως της ιστορίας του Ιώσηπου βεβαιώνει τη μαρτυρία των Ευαγγελίων. Αυτή η μαρτυρία του Ιώσηπου ήταν γνωστή τόσο στον Ωριγένη (230 μ.Χ., περίπου) όσο και στον Ευσέβιο (326 μ.Χ., περίπου).
Αργότερα, ο Ιώσηπος περιγράφει στις Αρχαιότητες (ΧΧ/9,1) τις αυθαίρετες πράξεις του αρχιερέα Άνανου, μετά το θάνατο του προκουράτορα Φήστου (61 μ.Χ.) με τα εξής λόγια:

«Ο νεότερος όμως Άνανος, ο οποίος, όπως είπαμε, ανέλαβε αρχιερέας, ήταν θρασύς και τολμηρός. Ακολούθησε την παράταξη των Σαδδουκαίων, που είναι οι πιο αυστηροί στην κρίση απ' όλους του Ιουδαίους, όπως δείξαμε πιο πάνω. Μ' αυτόν, λοιπόν, το χαρακτήρα που είχε ο Άνανος σκέφτηκε πως ήταν καλύτερη ευκαιρία, μια που ο Φήστος είχε πεθάνει κι ο Αλβίνος βρισκόταν ακόμα στο δρόμο∙ έτσι, συγκάλεσε συμβούλιο των κριτών και έφερε μπροστά τους τον αδελφό του Ιησού,τον λεγόμενο Χριστό, τον Ιάκωβο, μαζί με άλλους, κι αφού τους κατηγόρησε σαν παραβάτες του Νόμου, τους έστειλε για λιθοβολισμό».

Αυτό το απόσπασμα, όπως και το προηγούμενο ήταν γνωστό τόσο στον Ωριγένη όσο και στον Ευσέβιο. Την ιστορία του θανάτου του Ιακώβου, του Δίκαιου (όπως ονόμαζαν τον αδελφό του Κυρίου), διηγείται με περισσότερες λεπτομέρειες ο Ηγήσιππος, ένας Ιουδαίος Χριστιανός συγγραφέας του 170 μ.Χ. περίπου. Η διήγηση του Ιώσηπου παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, καθώς ο Ιώσηπος ονομάζει τον Ιάκωβο αδελφό του Ιησού, του λεγόμενου «Χριστού» με τέτοιο τρόπο, πουυπονοείται πως έχει προηγουμένως αναφερθεί στον Ιησού.Βρίσκουμε επίσης κάποια μνεία για τον Ιησού και σ' ένα άλλο εκτεταμένο αντίτυπο του Ιώσηπου, το ονομαζόμενοTestimonium Flavianum, στις Αρχαιότητες (XVIII/3,3). Ο Ιώσηπος διηγείται εκεί μερικά από τα προβλήματα που σημάδεψαν τη διακυβέρνηση του Πιλάτου, και συνεχίζει:

«Περί την εποχή αυτή εμφανίστηκε ο Ιησούς, ένας σοφός άνθρωπος, αν βέβαια μπορούμε να τον ονομάσουμε έτσι. Γιατί έκανε θαύματα και δίδασκε τους ανθρώπους που δέχονταν με χαρά την αλήθεια. Παρέσυρε πολλούς Ιουδαίους, αλλά και Έλληνες. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Χριστός. Όταν λοιπόν τον καταδίκασε ο Πιλάτος σε σταυρικό θάνατο, αφού παραπέμφθηκε από τους άρχοντές μας, εκείνοι που τον αγαπούσαν δεν χάθηκαν. Γιατί εμφανίστηκε σ' αυτούς την τρίτη μέρα και πάλι ζωντανός, όπως οι προφήτες είχαν μιλήσει γι' αυτά και για χιλιάδες άλλα θαυμάσια σχετικά μ' αυτόν: Ακόμα και σήμερα η φυλή των Χριστιανών, όπως ονομάστηκαν απ' το όνομά Του, δεν έχει πεθάνει».

Αυτή είναι μετάφραση του κειμένου αυτού του αποσπάσματος, όπως έφτασε σε μας και ξέρουμε πως ήταν το ίδιο και στην εποχή του Ευσέβιου, ο οποίος το παραθέτει δυο φορές. Ένας λόγος για τον οποίο πολλοί θέλησαν να το χαρακτηρίσουν σαν μια Χριστιανική παρεμβολή, είναι το ότι ο Ωριγένης αναφέρει πως ο Ιώσηπος δεν πίστευε ότι ο Χριστός ήταν ο Μεσσίας, ούτε Τον ανακήρυττε τέτοιον. Το ότι ο Ιώσηπος δεν ήταν Χριστιανός είναι γνωστό. Είναι όμως παράξενο ένας μη-Χριστιανός συγγραφέας να γράφει τα παραπάνω υπογραμμισμένα λόγια. Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε, από την άποψη της κριτικής του κειμένου, να πούμε τίποτε εναντίον αυτού του αποσπάσματος. Οι μαρτυρίες των χειρογράφων είναι ομόφωνες κι άφθονες, όπως άλλωστε για κάθε τι στον Ιώσηπο. Ίσως όμως να ήταν γνωστή στον Ωριγένη μια πρωιμότερη μορφή Του αποσπάσματος, απ' την οποία έλλειπαν τα υπογραμμισμένα μέρη. Καθώς το κείμενο του Ιώσηπου μεταδόθηκε από Χριστιανούς κι όχι από Ιουδαίους, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αν η αναφορά στον Ιησού πήρε πιο Χριστιανικό χρώμα με το πέρασμα του χρόνου.
      Αν όμως, προσέξουμε πιο πολύ τα υπογραμμισμένα αυτά τμήματα, ίσως συμβεί ν' αναρωτηθούμε, μήπως ο Ιώσηπος έγραφε ειρωνικά. Η έκφραση «αν βέβαια μπορούμε να τον ονομάσουμε άνθρωπο, ίσως να είναι μια σαρκαστική αναφορά στη Χριστιανική πίστη, πως ο Ιησούς ήταν Γιος του Θεού. Η έκφραση«Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Χριστός», ίσως να σημαίνει πως αυτός ήταν ο Ιησούς, που συνήθως ονομαζόταν Χριστός. Κάποια τέτοιου είδους αναφορά, υπονοείται εν πάση περιπτώσει με τη μεταγενέστερη διακήρυξη ότι οι Χριστιανοί, ίσως ονομάστηκαν από το όνομά Του. Όσο για την τρίτη υπογραμμισμένη φράση, σχετικά με την ανάσταση, ίσως να καταγράφει απλά τι ο Χριστιανοί ισχυρίζονταν.
Μερικοί διακεκριμένοι κριτικοί δεν δυσκολεύτηκαν να δεχθούν το Testimonium Flavianum όπως έχει. Το απόσπασμα αυτό περιέχει οπωσδήποτε πολλά χαρακτηριστικά στοιχεία της γλώσσας του Ιώσηπου, όπως αποδείχθηκε απ' τον αείμνηστο Dr. H. St. John Thackeray (η κορυφαία αυθεντία στη Βρετανία σχετικά με τον Ιώσηπο τα τελευταία χρόνια) και άλλους.
Αποδείχθηκε, επίσης, πως η παράλειψη λέξεων και οι σύντομες φράσεις αποτελούν χαρακτηριστικό της παράδοσης των Αρχαιοτήτων, γεγονός που μας βοηθάει να δεχθούμε την άποψη πως η λέξη «λεγόμενος» εξαφανίσθηκε πριν απ' τη λέξη «Χριστός», και μια φράση όπως «έλεγαν» ή «καθώς τον λένε» εξαφανίστηκε πριν τη φράση «γιατί εμφανίστηκε σ' αυτούς». Και οι δυο αυτές τροποποιήσεις είναι ελκυστικές, ιδιαίτερα η πρώτη, γιατί και την ίδια τη φράση «ο λεγόμενος Χριστός» τη βρίσκουμε και στην ενότητα του Ιώσηπου τη σχετική με το θάνατο του Ιάκωβου.
Δυο άλλες τροποποιήσεις απαιτούν αρκετό σχολιασμό. Η μια έχει προταθεί απ' τον Trackeray, πως, δηλαδή, αντί να διαβάζουμε «την αλήθεια» (τ' αληθή), πρέπει να διαβάζουμε «πράγματα ασυνήθιστα» (αήθη). Η άλλη προτάθηκε απ' τον Δρα Robert Eisler, ότι δηλαδή έχουν παραλειφθεί μερικές λέξεις απ' την αρχή του αποσπάσματος, η οποία άρχιζε: «Εκείνη την εποχή εμφανίστηκε μια καινούργια πηγή προβλημάτων, κάποιος Ιησούς».Αν δεχθούμε αυτές τις τροποποιήσεις του κειμένου έχουμε το εξής αποτέλεσμα:

«Τότε παρουσιάσθηκε μια νέα πηγή προβλημάτων, κάποιος Ιησούς, ένας άνθρωπος σοφός. Έκανε θαύματα και δίδασκε τους ανθρώπους οι οποίοι δέχονταν μ' ευχαρίστηση τα παράξενα πράγματα που τους έλεγε. Παρέσυρε πολλούς Ιουδαίους, αλλά και Έλληνες. Αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνος που λεγόταν Χριστός. Όταν, λοιπόν, ο Πιλάτος τον καταδίκασε σε σταυρικό θάνατο, αφού παραπέμφθηκε απ' τους άρχοντές μας, εκείνοι που τον αγαπούσαν δεν χάθηκαν. Γιατί ξαναπαρουσιάστηκε σ' αυτούς, όπως είπαν, την τρίτη μέρα και πάλι ζωντανός, όπως οι θείοι προφήτες είχαν πει, μαζί με χιλιάδες ακόμα θαυμαστά πράγματα σχετικά γι' αυτόν: Κι ακόμα, και σήμερα η φυλή των Χριστιανών, όπως ονομάστηκαν απ' τ' όνομά Του, δεν έχει χαθεί.»

Τα πλάγια γράμματα αυτή τη φορά σημειώνουν τις τροποποιήσεις του κειμένου (Η κυριότερη δυσκολία στο να δεχθούμε την τροποποίηση του Eisler, που από μόνη της πιθανόν να είναι επαρκής, καθώς κάνει το απόσπασμα πιο ταιριαστό στο όλο πλαίσιο, είναι ο απειθάρχητος περίγυρος που διατηρεί. Με βάση ένα ριζικά τροποποιημένο κείμενο του Testimonium Flavianum, κι ένα ριζικά τροποποιημένο κείμενο της πρόσφατης παρέκκλισης της Σλαβονικής μετάφρασης του έργου του Ιώσηπου Ιουδαϊκός Πόλεμος, ο Dr. Eisler προώθησε μια γενική αναδόμηση της ιστορίας των αρχών του Χριστιανισμού στο έργο του The Messiah Jesus and John the Baptist (1931). Η αναμόρφωσή του αυτή, αν κι έξυπνη, πνευματώδης κι ελκυστική, έχει αρκετά παρεκτραπεί και δεν είναι επιστημονική, γιατί βασίζεται σε κείμενα τα οποία προηγουμένως τροποποίησε, ώστε να ταιριάζουν στις θεωρίες που προσπαθεί να βγάλει απ' αυτές τις τροποποιήσεις.). Αυτή η μετάφραση απ' το Testimonium απαλλάχθηκε από ένα - δυο πολύ απλά τεχνάσματα, από τις δυσκολίες του παραδοσιακού κειμένου, ενώ διατηρεί (ή ακόμα κι αυξάνει) την αξία του αποσπάσματος ως ιστορικού ντοκουμέντου. Η ουσία της όλης προσπάθειας τονίσθηκε περισσότερο σαν αποτέλεσμα των προσθηκών. Και η τελική αναφορά στη «φυλή των Χριστιανών» συνοδεύεται από κάποια ελπίδα πως, κι αν δεν χάθηκαν ακόμα, σύντομα όμως θα χαθούν.
Επομένως, έχουμε σοβαρούς λόγους να πιστεύουμε πως ο Ιώσηπος, αναφερόμενος στονΙησού, μαρτυρεί:(α) Για την εποχή που έζησε (β) για τη φήμη Του σαν θαυματοποιού, (γ) για το ότι ήταν αδελφός του Ιακώβου, (δ) για τη σταύρωσή Του απ' τον Πιλάτο, μετά από πληροφορίες των Ιουδαίων αρχόντων, (ε) για τον ισχυρισμό ότι ήταν Μεσσίας, (στ) για το ότι ήταν ιδρυτής της «φυλής των Χριστιανών» και πιθανώς (ζ) για την πίστη πως αναστήθηκε απ' τους νεκρούς.

Αν και το απόσπασμα της Σλαβονικής μετάφρασης του Ιουδαϊκού Πολέμου αντιμετωπίζεται γενικά σαν μια Χριστιανική παρέκκλιση, ο Trackeray κατέληξε να την αντιμετωπίζει ευνοϊκά (δες το έργο του. στο Loeb, Josephus, III, σελ. 648 επ.). Τοποθετείται στον Ιουδαϊκό Πόλεμο, μεταξύ του ΙΙ/9,3 και ΙΙ/9,4 κι έχει ως εξής:

«Εκείνη την εποχή παρουσιάσθηκε ένας συγκεκριμένος άνθρωπος, αν ταιριάζει βέβαια να τον ονομάσουμε άνθρωπο. Η φύση κι η μορφή του ήσαν ανθρώπινες, αλλά η εμφάνισή του ήταν κάτι παραπάνω από ανθρώπινη∙ τα έργα του όμως ήσαν θεϊκά. Έκανε θαύματα υπέροχα και μεγάλα. Γι' αυτό και αδυνατώ να τον ονομάσω άνθρωπο. Αλλά, απ' την άλλη, πλευρά, ρίχνοντας μια ματιά στη φύση του που τη μοιράζονταν κι άλλοι, δεν θα τον ονομάσω άγγελο.
Ο,τιδήποτε έκανε, το έκανε με μια ακατανίκητη δύναμη, μ' ένα λόγο, με μια διαταγή. Μερικοί είπαν,«Αναστήθηκε απ' τους νεκρούς ο πρώτος μας νομοθέτης, και κάνει σημεία και τέρατα».Άλλοι, όμως, σκέφθηκαν πως τον έστειλε ο Θεός. Σε πολλές περιπτώσεις πάντως ήρθε σ' αντίθεση με το Νόμο και δεν ακολουθούσε τα σάββατα, σύμφωνα με το Νόμο των προγόνων μας. Δεν έπραξε όμως με τα χέρια του τίποτα που να ήταν ντροπή, και το κάθε τι, το προετοίμαζε με τα λόγια του.
Πολλοί απ' τον όχλο τον ακολουθούσαν κι άκουγαν με προσοχή τη διδασκαλία του. Πολλές καρδιές τονώθηκαν, γιατί σκέφτηκαν πως οι Ιουδαϊκές φυλές θα μπορούσαν πλέον να ελευθερωθούν απ' τα Ρωμαϊκά χέρια. Συνήθιζε όμως ν' απομακρύνεται απ' την πόλη στο Όρος των Ελαιών. Εκεί επίσης θεράπευε ανθρώπους. Συγκεντρώθηκαν γύρω του περί τους εκατόν πενήντα βοηθοί, αλλά και πλήθος λαού. Όταν όμως είδαν τη δύναμή του, που μ' ένα λόγο έκανε ό,τι ήθελε, κι όταν τού γνωστοποίησαν την επιθυμία τους να κατεβεί στην πόλη και να καταστρέψει τα Ρωμαϊκά στρατεύματα και τον Πιλάτο και να τους κυβερνήσει, δεν έδωσε σ' αυτό προσοχή. Όταν, λοιπόν, τα νέα αυτά έγιναν γνωστά στους Ιουδαίους άρχοντες, συγκεντρώθηκαν μαζί με τον αρχιερέα κι είπαν:«Δεν έχουμε δύναμη ν' αντισταθούμε στους Ρωμαίους. Εφόσον, λοιπόν, το τόξο λύγισε θα πάμε στον Πιλάτο και θα του γνωστοποιήσουμε ό,τι ακούσαμε, για ν' απαλλαχτούμε απ' το πρόβλημα, μη και τ' ακούσει από άλλους και κλέψει τα αγαθά μας και μας σκοτώσει, και διασκορπίσει τα παιδιά μας». Πήγαν, λοιπόν, κι έκαναν αναφορά στον Πιλάτο. Κι εκείνος έστειλε κι έσφαξε πολλούς απ' το πλήθος. Και συνέλαβε αυτόν τον θαυματοποιό κι αφού τον ανέκρινε διακήρυξε την άποψή του,«Κάνει καλό κι όχι κακό, δεν είναι επαναστάτης ούτε σφετεριστής του θρόνου».Τον άφησε, λοιπόν, να φύγει γιατί είχε θεραπεύσει την ετοιμοθάνατη γυναίκα του. Όταν επέστρεψε στον τόπο του έκανε τα συνηθισμένα του θαύματα. Περισσότεροι και περισσότεροι άνθρωποι μαζεύτηκαν γύρω του δόξαζε τον εαυτό του με μεγαλύτερη δραστηριότητα απ' ό,τι πριν. Οι γραμματείς τον φθόνησαν κι έδωσαν στον Πιλάτο τριάντα αργύρια για να τον σκοτώσει. Εκείνος τα πήρε και τους άφησε ελεύθερους να κάνουν ό,τι θέλουν. Τον πήραν, λοιπόν, και τον σταύρωσαν αντίθετα με το Νόμο των πατέρων τους.»

     Μόνο μ' ένα ανήλεο κουτσούρεμα θα μπορούσε ο Eisler να μετατρέψει αυτό το απόσπασμα σε μια σαν κι αυτό που θα έγραφε ένας Ιουδαίος συγγραφέας. Ο Χριστιανός που παρεμβλήθηκε εισάγει αρκετά απομνημονεύματα απ' το Testimonium Flavianum σε καμιά όμως περίπτωση δεν μειώνει τη λάμψη του Πιλάτου και των Ρωμαίων για να τονίσει αυτή των Ιουδαίων.
Άλλα αποσπάσματα Χριστιανικής φύσης στη Σλαβονική μετάφραση του Ιουδαϊκού Πολέμου αναφέρονται στον Ιωάννη τον Βαπτιστή, τον Φίλιππο τον τετράρχη (συγκρ. Λκ 3/1), στους Χριστιανούς της Παλαιστίνης την εποχή του Κλαύδιου. Επίσης, σε μια επιγραφή στο Ναό, υποστηρίχθηκε ότι υπενθυμίζει τη σταύρωση του Ιησού, γιατί ο ίδιος είχε προφητεύσει την πτώση της πόλης και του Ναού, το σχισμένο καταπέτασμα και την ανάσταση του Ιησού.
Τέλος, στην προφητεία που αναφέρεται στη συνήθη έκδοση (στο VΙ/5,4), ότι απ' την Παλαιστίνη θα έβγαινε παγκόσμιος κυβερνήτης. Μια λεπτομερής εξέταση όλων αυτών των Σλαβονικών προσθηκών, καθώς και μια κριτική της θεωρίας του Eisler δίνει ο J.W. Jack, στο έργο του, Historic Christ (1933).


F.F. Bruce ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ Είναι άραγε αξιόπιστα; ΑΘΗΝΑ 2000

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com



Read more:http://www.egolpion.com/istorikothta_ihsou.el.aspx#ixzz2kmdySPl5

ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ «ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΗ ΓΕΝΕΣΗ» [ΕΝΟΤΗΤΑ 18η - ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ]

ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ «ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΗ ΓΕΝΕΣΗ» [ΕΝΟΤΗΤΑ 18η - ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ]


Joseph in the Pharaoh's Palace by Jacopo (Giacomo) Amigoni
ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ
«ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΗ ΓΕΝΕΣΗ»
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ
ΘΕΟΛΟΓΟΣ-ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ 
ΕΝΟΤΗΤΑ 17η


Τμῆμα ΛΘ´
1. Ὁ Ἰούδας μίλησε τόσο θρηνώδη λόγια, ὥστε ὁ ᾽Ιωσήφ ὑποχώρησε ὄχι μόνο γιά νά τούς ἐπιστρέψη τόν ἀδελφό τους, ὅπως ἤλπιζαν, ἀλλά, ἐπιπλέον, γιά νά φανερωθῆ στούς ἀδελφούς του, πρᾶγμα πού δέν ἀνέμεναν. Διέταξε ὁ ᾽Ιωσήφ νά βγοῦν ἔξω ὅλοι οἱ ἄλλοι (οἱ Αἰγύπτιοι). Διότι καί ἐάν ἀκόμη τήν κρίσι περί πλαστῆς κατηγορίας ἐναντίον τους ἔδειξε σέ ὅλους, ἀλλ᾽ ὅμως τήν κρίσι περί τῆς ἀληθινῆς καταδίκης τους σέ κανένα βέβαια ἀπ᾽ τούς ἄλλους ἀνθρώπους δέν ἔδειξε.
2. Διότι, ἀφοῦ ὅλοι βγῆκαν ἔξω ἀπό ᾽κεῖ πού ἦταν αὐτός, μέ τρόμο ἄλλαξε τή γλῶσσα του καί τόν τρόπο τῆς φωνῆς, καί χωρίς διερμηνέα εἶπε ἑβραϊστί, “᾽Εγώ εἶμαι ὁ ᾽Ιωσήφ, ὁ ἀδελφός σας. ᾽Εκεῖνοι, ὅμως, δέν μπόρεσαν νά τοῦ ἀπαντήσουν κάτι, ἐπειδή φοβοῦνταν”(Γεν 45, 3) μήπως τυχόν, ἀφοῦ τούς δείξη τά παραπτώματά τους, τούς φονεύσει. ᾽Ασφαλῶς μέχρι αὐτή τή στιγμή ἀμφέβαλλαν, μήπως τυχόν δηλ. τόν ἀκούσουν οἱ Αἰγύπτιοι, πού ἀνέμεναν ἔξω, στίς θύρες, νά λέη, “ἐγώ εἶμαι ἐκεῖνος, τόν ὁποῖο πουλήσατε ὡς δοῦλο”· καί τούς καταδικάσουν. Καί τούς εἶπε:  “Πλησιάστε με”. ῞Οταν εἶχαν δέ πλησιάσει τούς εἶπε μέ προσήνεια: “᾽Εγώ εἶμαι ὁ ᾽Ιωσήφ, τόν ὁποῖο πουλήσατε γιά τήν Αἴγυπτο”. Βλέποντάς τους νά χαμηλώνουν τό πρόσωπο καί νά μή μποροῦν νά προσβλέψουν πρός αὐτόν ἐξαιτίας τῆς συγχύσεώς τους, τούς παρηγόρησε, “Νά μή λυπᾶσθε γιά τό ὅτι μέ πουλήσατε, ἐπειδή ὁ Θεός μέ ἔστειλε, γιά νά θρέψω ὅλη τή γῆ, πρίν ἀπό σᾶς. ᾽Από τώρα καί ἐπί πέντε ἔτη θά διαρκέση ἡ πεῖνα, κατά τή διάρκεια τῶν ὁποίων (ἐτῶν) δέν θά ὑπάρχη οὔτε σποριᾶς οὔτε θεριστής”(Γεν 45, 5-6). Τά δέ ἑπτά προηγούμενα ἔτη μοῦ ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ἔτσι θά ἔχουν τά πράγματα.
3. “Βιασθῆτε ν᾽ ἀνεβῆτε στόν πατέρα μου καί πέστε του ὅτι ὁ Θεός μέ ἔκανε κύριο”(Γεν 45, 9), ὄχι μόνο τῶν ἀδελφῶν μου, ὅπως μοῦ προφήτευσαν τά ὄνειρά μου, ἀλλά καί ὁλόκληρης τῆς Αἰγύπτου, πρᾶγμα πού δέν μοῦ εἶχε δοθῆ ὡς ὑπόσχεσι. Καί καταστήσατέ του γνωστή τήν τιμή μου στήν Αἴγυπτο, γιά ν᾽ ἀποδώση ὑπέρ ἐμοῦ εὐχαριστίες (στό Θεό) γιά ὅλα ὅσα μοῦ συνέβησαν στήν Αἴγυπτο. “᾽Εναγκαλίσθηκε δέ” τόν Βενιαμίν καί ἔκλαψαν καί οἱ δύο, ὁ ἕνας στό λαιμό τοῦ ἄλλου καί, γυρίζοντας, ἐναγκαλίσθηκε ἐπίσης τούς ἄλλους ἀδελφούς του. Καί, μόλις πείσθηκαν ἐκεῖνοι ὅτι ὁ ᾽Ιωσήφ τούς εἶναι εὐμενής, τότε ἄνοιξαν τά στόματά τους καί συζητοῦσαν μαζί του.
Τμῆμα Μ´
1. Ἀφοῦ κι ἐκεῖνοι συμπλήρωσαν τά μεταξύ τους λόγια, ἄνοιξαν τίς αὐλικές θύρες καί μπῆκαν περιχαρεῖς οἱ πρεσβύτεροι καί οἱ στρατηγοί· αὐτό τό γεγονός ἦταν ἀρεστό στά μάτια τοῦ Φαραώ καί τῶν δούλων του, οἱ ὁποῖοι θεώρησαν σίγουρο ὅτι δέν εἶναι δοῦλος, αὐτός πού ἔγινε πατέρας τῶν Φαραώ καί προστάτης τῶν γενναίων καί εὐγενῶν τῆς Αἰγύπτου, ἀλλ᾽ ὅτι εἶναι εὐγενής ἀπό εὐλογημένο γένος, ἀπ᾽ τή ρίζα τοῦ ᾽Αβραάμ.
2. Ὁ Ἰωσήφ τούς ἔστειλε μέ ἐνδύματα καί ἅρματα καί μέ ὅλα τά γεννήματα τῆς Αἰγύπτου, γιά νά φέρουν τόν πατέρα του, καί τούς ἀπαγόρευσε νά φιλονικοῦν καθοδόν. Ἡ λογομαχία, ἀπ᾽ τήν ὁποία ἐμποδίζονταν, ἦταν ἡ ἑξῆς, γιά νά μή λέη ὁ ἕνας στόν ἄλλο, “σύ παρακίνησες νά τόν ρίξουμε στόν λάκκο”· καί γιά νά μή διαμάχεται ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλο λέγοντας, “Σύ πίεζες νά πωληθῆ (ὁ ᾽Ιωσήφ) γυμνός καί μέ χειροπέδες στούς ῎Αραβες”.
῞Οπως συγχώρησα, εἶπε, ὅλους σας (ἔτσι) ὅλοι μεταξύ σας συγχωρεθῆτε, γιά νά μήν τυχόν διαμάχεσθε κατηγορώντας ὁ ἕνας τόν ἄλλο καί γίνη ἡ ἐπιστροφή τῶν δώρων τῆς χαρᾶς ἐπιστροφή λύπης λόγῳ πάλι.
3. Ἀφοῦ ἐξῆλθαν δέ, καί, ἐπειδή, ἐπίσης, βρέθηκε ὁ ᾽Ιωσήφ, χαίρονταν· ὅμως, λυποῦνταν, ἐπειδή δέν εἶχαν καμμία δικαιολογία νά ποῦν στόν πατέρα τους. Ἦλθαν βέβαια καί ἀνήγγειλαν (τά νέα) στόν πατέρα τους, ὁ ὁποῖος, βλέποντας ἅμαξες καί δῶρα, ὁδηγήθηκε στό νά πιστεύση· καί ἔνοιωσε ἀγαλλίασι τό πνεῦμα του καί εἶπε, “Σάν τό σύμπαν κι ἀκόμη σημαντικότερο” ἀπό ἐκεῖνο μοῦ εἶναι αὐτό: “τό ὅτι ὁ υἱός μου ὁ ᾽Ιωσήφ ζῆ”(Γεν 45, 28).
4. Ἀφοῦ εἶχαν διηγηθῆ γιά τίς τιμές πού εἶχε ὁ ᾽Ιωσήφ καί γιά τή σοφία του σάν διοικητής καί γιά τήν ἐναντίον τους πρόσφατη ἀπόφασί του, ἡ ὁποία ἦταν πικρότερη τῆς προγενέστερης, τούς ρώτησε ὁ πατέρας τους: “῎Αραγε δέν ρωτήσατε νά μάθετε ἀπ᾽ τόν ᾽Ιωσήφ πῶς καί γιά ποιό λόγο εἶχε κατέβει στήν Αἴγυπτο;”. ᾽Επειδή ὅλοι ἀλληλοκυττάζονταν καί ἀγνοοῦσαν τί νά ποῦν, ἄνοιξε τό στόμα του ὁ ᾽Ιούδας καί εἶπε στόν πατέρα του: “Σήμερα ἐνώπιον τοῦ πατέρα μας ἄς κάνουμε μνεία τῆς κακοήθειάς μας”.
᾽Εξαιτίας τῶν ὀνείρων τοῦ ᾽Ιωσήφ πίστευσαν τ᾽ ἀδέλφια του, ἐν ἀγνοίͺα του, ὅτι καί σύ καί τά ἴδια (τ᾽ ἀδέλφια του) θά γίνουν δοῦλοι του, καί νόμισαν ἀνοήτως ὅτι καλύτερο ἦταν νά εἶναι ἐκεῖνος μόνο ὑπηρέτης καί ὄχι ἐμεῖς καί ὁ πατέρας μας νά ὑπηρετοῦμε αὐτόν ὡς δοῦλοι. Διότι, λυπήθηκαν ἐσένα καί τόν Βενιαμίν, καί τό ἔκαναν, ὄχι βέβαια ἐπειδή τούς ἀγαποῦσες· διότι καί τόν Βενιαμίν ἀγαπᾶς, ἀλλά, ἐπειδή δέν εἶπε ποτέ του ὁ Βενιαμίν ὅτι ἐμεῖς θά τόν ὑπηρετήσουμε, ὅπως τό εἶχε πεῖ ὁ ᾽Ιωσήφ, ὅλοι ἀγαπᾶμε τόν Βενιαμίν. Συγχώρεσέ μας, λοιπόν, ἐπειδή ταπεινώσαμε τόν ᾽Ιωσήφ· διότι ἔφθασε σ᾽ αὐτό τό ὕψος ἀπ᾽ τό ὅτι ταπεινώθηκε ἀπό μᾶς.
῎Εκανε δεκτή ὁ πατέρας τους τή δικαιολογία καί τούς εἶπε: “᾽Εξαιτίας τῆς εἰδήσεως γιά τόν ᾽Ιωσήφ, μέ τήν ὁποία μέ χαροποιήσατε, ἄς σᾶς συγχωρεθῆ ἡ ἀδικία, τήν ὁποία ἄκουσα ὅτι τοῦ κάνατε”.
5. ῎Αρχισε ὁ ᾽Ιακώβ καί ὅλος ὁ οἶκος του νά κατεβαίνουν στήν Αἴγυπτο κι ἐπειδή φοβόταν μήπως ἡ μαγική τέχνη τῆς Αἰγύπτου  βλάψη τούς υἱούς του, “τοῦ φανερώθηκε ὁ Θεός καί τοῦ εἶπε, Μή φοβᾶσαι νά κατεβῆς στήν Αἴγυπτο”(Γεν 46, 3), κι ἐπειδή πίστευσε ὅτι τυχόν θά συμβῆ, ὥστε, ἐξαιτίας τῶν ἀγαθῶν πού εἶχαν μπροστά τους, θά παρέμεναν στήν Αἴγυπτο καί θά ἐξατμιζόταν σάν μάταια ἡ ὑπόσχεσι τοῦ Θεοῦ, τοῦ εἶπε (ὁ Θεός): “᾽Εγώ θά σέ κατεβάσω ἐκεῖ καί ἐγώ θά σέ ἀνεβάσω ἀπό ᾽κεῖ”. Καί ἐπειδή φοβόταν ὁ ᾽Ιακώβ μήπως πεθάνη ὁ ᾽Ιωσήφ, τοῦ εἶπε ὁ Θεός, “Ὁ υἱός σου, ὁ ᾽Ιωσήφ, θά σοῦ κλείση τά μάτια”. Καί σηκώθηκε ὁ ᾽Ιακώβ μετά ἀπ᾽ αὐτά καί, χαρούμενος, κατέβηκε μέ ἑβδομῆντα ἄτομα, δηλ. συγκαταριθμουμένων τοῦ ᾽Ιωσήφ καί τῶν δύο υἱῶν του.
6. Ἐξῆλθε δέ ὁ ᾽Ιωσήφ νά προϋπαντήση τόν πατέρα του, μέ ἅρματα καί πολύ λαό· καί, μόλις κατέβηκε καί προσκύνησε τόν πατέρα του, ἔκλαψαν ὁ ἕνας πάνω στόν τράχηλο τοῦ ἄλλου. Καί διέταξε ὁ ᾽Ιωσήφ τούς ἀδελφούς του νά ποῦν στό Φαραώ: “᾽Εμεῖς καί οἱ πρόγονοί μας εἴμαστε κτηνοτρόφοι”, γιά νά κατοικήσουν στή γῆ Γεσέμ καί νά ξεφύγουν ἀπ᾽ τούς λάτρεις τῶν προβάτων καί τῶν ταύρων.
Τμῆμα ΜΑ´
1. “Τοῦ εἶπε δέ ὁ Φαραώ: Ὁ πατέρας σου καί οἱ ἀδελφοί σου κάνε νά κατοικοῦν σέ ἄριστη γῆ... Καί εὐλόγησε ὁ ᾽Ιακώβ τό Φαραώ καί ἔφυγε ἀπό μπροστά του”(Γεν 47, 6-7).
Ὁ Ἰωσήφ πούλησε στούς Αἰγυπτίους τό σιτάρι ἔναντι χρημάτων καί ὅπου ἔλλειπε τό χρῆμα, τοῦ πουλοῦσε ἀντί ἀγελῶν καί τέλος ἀγόρασε αὐτούς τούς ἴδιους καί τά κτήματά τους ἔναντι τῆς διατροφῆς τους μέ ἄρτους, ἐκτός τῆς........γῆς, τήν ὁποία δέν πούλησε, διότι περιελάμβανε σ᾽ αὐτούς (τούς ἱερεῖς) τή μερίδα τήν κατασταθεῖσα ἀπ᾽ τό Φαραώ· καί κατά τό ἕβδομο ἔτος τούς ἔδωσε σπόρο κι ἔβγαλε νόμο, νά δίδουν στό Φαραώ τό ἕνα πέμπτο.
2. Πλησίασαν οἱ ἡμέρες θανάτου τοῦ ᾽Ιακώβ, καί ὁ ᾽Ιακώβ εἶπε στόν ᾽Ιωσήφ: “Βάλε τό χέρι σου κάτω ἀπ᾽ τό ἰσχύο μου, ὅπως εἶχε κάνει ὁ ᾽Αβραάμ μέ τόν ᾽Ελιέζερ, γιά νά τόν ὁρκήση γιά τή συνθήκη τῆς περιτομῆς. Καί τοῦ ὁρκίσθηκε ὁ ᾽Ιωσήφ ὅτι θά τόν σηκώση καί θά τόν θάψη πλησίον τῶν πατέρων του. Καί προσκύνησε ὁ ᾽Ιακώβ τό ἄκρο τοῦ σκήπτρου του”.
3. ῞Οταν δέ πληροφορήθηκε ὁ ᾽Ιωσήφ ὅτι ἀσθενεῖ ὁ πατέρας του, ἦλθε κι ἔφερε τούς δύο υἱούς του, νά εὐλογηθοῦν ἀπ᾽ αὐτόν, πρίν πεθάνη. Καί εἶπε ὁ ᾽Ιακώβ, “῾Ὁ ᾽Ελ-Σαδδάι μοῦ φανερώθηκε στή Λουζά᾽(Γεν 48, 3) ἐνῶ κοιμόμουν καί εἶχα θέσει ὡς προσκεφάλι μου λίθο”. Καί μέ εὐλόγησε καί μοῦ εἶπε, “Θά σοῦ δώσω τά ἔθνη, δηλ. τίς φυλές· καί τώρα ὁ ᾽Εφραΐμ καί ὁ Μανασσῆ, ὅπως ὁ Ρουβήν καί ὁ Συμεών θά εἶναι δικοί μου, ἔτσι οἱ ἄλλοι ὅσοι γεννηθοῦν ἀπό σένα, θά ὀνομασθοῦν υἱοί τῆς φυλῆς ᾽Εφραΐμ καί Μανασσῆ”.
4. Καί εἶπε: “Φέρε τους σ᾽ ἐμένα νά τούς εὐλογήσω”. Καί σταύρωσε ὁ ᾽Ισραήλ τά χέρια του χάριν τοῦ Μανασσῆ τοῦ πρωτοτόκου κι ἔβαλε τό δεξί του χέρι στό κεφάλι τοῦ νεοτέρου, τοῦ ᾽Εφραΐμ”. Τή στιγμή αὐτή ἐπίσης σκιαγραφήθηκε γιά δεύτερα φανερά ὁ Σταυρός, γιά νά εἰκονισθῆ τό μυστήριο ἐκείνου, διά τοῦ ὁποίου διασώθηκε ὁ πρωτότοκος ᾽Ισραήλ —ὅπως ὁ πρωτότοκος Μανασσῆς— καί γιά ν᾽ αὐξάνουν τά ἔθνη κατά τόν τρόπο τοῦ νεοτέρου στήν ἡλικία ᾽Εφραΐμ.
5. Εἶπε δέ ὁ ᾽Ιακώβ εὐλογώντας τά παιδιά: “῎Ας καλῆται σ᾽ αὐτούς τό δικό μου ὄνομα καί τό ὄνομα τῶν πατέρων μου”, δηλ. ἄς καλοῦνται υἱοί ᾽Αβραάμ καί ᾽Ισαάκ καί ᾽Ιακώβ. ᾽Επιχείρησε δέ ὁ Ἰωσήφ νά φέρη τή δεξιά τοῦ πατέρα του πάνω στό Μανασσῆ καί δέν θέλησε ὁ ᾽Ιακώβ καί τοῦ εἶπε: “Δέν θά τόν στερήσω δολίως τῆς εὐλογίας. Διότι καί ὁ Μανασσῆ θά πολλαπλασιασθῆ, ἀλλά ὁ νεώτερος ἀδελφός του θά πολλαπλασιασθῆ περισσότερο”(Γεν 48, 19).
Καί γιά νά δείξη ἤδη μπροστά τους ὅτι δηλώθηκε ὡς πρεσβύτερος ὁ ᾽Εφραΐμ —ἄν καί ἦταν νεότερος σέ ἡλικία— εἶπε: “Στό πρόσωπό σου θά εὐλογηθῆ ὁ ᾽Ισραήλ καί θά εἰπωθῆ: θά σέ κάνη ὁ Θεός ὅπως τόν ᾽Εφραΐμ καί ὅπως τό Μανασσῆ”.
6. Καί εἶπε στόν ᾽Ιωσήφ: “Σοῦ ἔδωσα τό μεγαλύτερο μερίδιο, παρά στούς ἀδελφούς σου, τό ὁποῖο κατέλαβα διά ξίφους καί τόξου”(Γεν 48, 22), πράγματι αὐτός, ὁ ὁποῖος πούλησε τό μερίδιο ἔναντι ἑκατό προβάτων, τά ὁποῖα ἀπέκτησε διά τῆς δυνάμεως τῶν βραχιόνων του. ᾽Αφοῦ εὐλόγησε τή Ραχήλ στό πρόσωπο τοῦ ἀπογόνου της, προσέφερε μέ τρόπο πένθιμο εἰς μνήμην τοῦ θανάτου της, ἡ ὁποία ἔγινε αἰτία τῆς γεννήσεώς του.
Τμῆμα ΜΒ´
Οἱ εὐλογίες τοῦ ᾽Ιακώβ
1. “Καί κάλεσε ὁ ᾽Ιακώβ τούς υἱούς του καί τούς εἶπε: “Συναθροισθῆτε καί θά σᾶς δείξω τί θά συμβῆ στό τέλος τῶν ἡμερῶν”(Γεν 49, 1). ᾽Εξαιτίας τοῦ ᾽Ιωσήφ πού εἶχε ἔλθη, καί ἐξαιτίας τοῦ πατέρου του πού εἶχε κυριευθῆ ἀπό ἀδημονία, ἄν καί δέν συναθροίζονταν στόν ἴδιο οἶκο, ἀλλά ἀπό κάθε τόπο τῆς ἐργασίας τους ἐκτός οἴκου συνῆλθαν, προσελθόντες κατ᾽ αὐτή τήν ἴδια ἡμέρα· Οἱ ἀδελφοί, λοιπόν, τοῦ ᾽Ιωσήφ, πού καθόταν, τόν περιστοίχιζαν καί προσδοκοῦσαν κάθε ἄλλο βέβαια παρά νά εὐλογηθοῦν ἤ νά τύχουν κατάρας, ἀλλά νά μάθουν τί θά τούς συμβῆ στά ἔσχατα. Ὁ ᾽Ιακώβ ἄνοιξε τό στόμα του καί εἶπε στόν πρωτότοκό του Ρουβήν:
2. “Ρουβήν, ἐσύ εἶσαι ὁ πρωτότοκός μου, δύναμί μου καί ἀρχή τῆς εὐρωστίας μου”(Γεν 49, 3), γνωστοποιώντας τά τοῦ ἑαυτοῦ του, μέχρι τήν ἡμέρα πού ἔλαβε τή Λεία, καί ὅτι μετά ἐπί ὀγδόντα τέσσερα ἔτη παρέμεινε ἐν παρθενίᾳ. “Ὑπόλοιπο εὐρωστίας καί ὑπόλοιπο ἀρετῆς”: δηλ. εἴτε εἶσαι υἱός τῆς νεότητος καί οἱ ἄλλοι ἀδελφοί σου εἶναι ἀπ᾽ τό ὑπόλοιπο τῆς εὐρωστίας καί ἀρετῆς τῆς νεότητος εἴτε ἄν μοῦ εἶχες ὁμοιάσει περισσότερο, θά εἶχες ἰσχυρότερη μερίδα ἐξαιτίας τῆς πρωτοτοκίας σου· “περιπλανήθηκες σάν τό νερό”, τό ὁποῖο ἀφήνει τό αὐλάκι του καί ἀρδεύει ξένη γῆ. Καί μ᾽ αὐτό πού εἶπε: “Καί μέ τό πλανήθηκες σάν τό νερό, εἶναι πιθανότατο νά ἐννοῆται ὅτι εἶχε σύζυγο ὁ Ρουβήν καί νά τήν ἐγκατέλειψε καί νά εἰσόρμησε ὄχι ἐλαυνόμενος ἀπό δίψα, γιά νά πιῆ κρυφά ὕδατα. “Πλανήθηκες, εἶπε, σάν τό νερό δέν θά παραμείνης” δηλ. μεταξύ τῶν φυλῶν καί γι᾽ αὐτό εὐλογώντας τον, ὁ Μωϋσῆς εἶπε: “῎Ας ζήση ὁ Ρουβήν, ἄς μήν πεθάνη, ἀλλ᾽ ἄς συναριθμηθῆ μέ τούς ἀδελφούς του”(Δευ 33, 6). “᾽Ανέβηκες στήν κλίνη τοῦ πατέρα σου”, τοῦτο πάλι εἶναι ἔνδειξι ὅτι ὁ ἴδιος εἰσόρμησε πρός τήν Βαλλάμ ἐνῶ αὐτή κοιμόταν, ἡ ὁποία γι᾽ αὐτό καί δέν ἔτυχε κατάρας μαζί μ᾽ αὐτόν. “᾽Αλήθεια, μόλυνες τήν κλίνη μου”, κλίνη ὀνομάζει εἴτε τήν κακή πρᾶξι πού ἔκανε ἐπί τῆς κλίνης, εἴτε τήν ἴδια τή γυναῖκα.
3. Ἀφοῦ δέ προσπέρασε τόν Ρουβήν, στράφηκε στούς ἀδελφούς του, λέγοντας τά ἑξῆς, “Ὁ Συμεών καί ὁ Λευΐ, τά ἀδέλφια, εἶναι δοχεῖα ἀγανακτήσεως ἀπ᾽ τή φύσι τους”(Γεν 49, 5), δηλ. δέν γνώριζα γιά τό μυστικό σχέδιο πού μηχανεύθηκαν νά περικυκλώσουν τούς Σιχεμίτες καί νά τούς φονεύσουν. Καί στή συνέλευσί τους, δηλ. στή συνομωσία τους γιά τό φόνο ἀνδρῶν, δέν ξέπεσα ἀπ᾽ τήν τιμή μου. Διότι ὁ Θεός ἀπέστειλε τό φόβο Του κατά τῶν περιισταμένων ἐθνῶν καί μέ ἐξήρπασε ἀπ᾽ τό ὄνειδος· ἐγώ εἶχα προορισθῆ ἀπ᾽ αὐτούς γιά σφαγή. “Λόγῳ τῆς ὀργῆς τους φόνευσαν ἄνδρες” οὔτε εἶχαν δίκιο. Διότι ὁ Συχέμ ἔπρεπε νά φονευθῆ, ἐπειδή τούς εἶχε διαφθείρει τήν ἀδελφή, ὄχι, ὅμως, ὅλη ἡ πολιτεία. “Καί μέ τή θέλησί τους κατεδάφισαν τείχος”, δηλ. ὀχυρό οἴκων τῆς δικῆς τους πολιτείας. “Καταραμένη ἡ μανία τους”, διότι ὑπερίσχυσε κατά τῶν κατοίκων Σιχέμ· “καί ἡ ὀργίλη παραφορά τους, ἐπειδή ἦταν σκληρή”, ἐπειδή παρέτειναν γιά πολλές ἡμέρες, ἐνόσῳ προσπαθοῦσαν νά τούς πείσουν νά συναφθοῦν μαζί τους καί νά περιτμηθοῦν, ἐνόσῳ ἐπιπλέον διαρκοῦσε ὁ πόνος του· καί ὅλες ἐκεῖνες τίς ἡμέρες ἡ μανία τους δέν εἶχε καταπραϋνθῆ. “Θά τούς διαμερίσω ἐν ᾽Ιακώβ”, δηλ. ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, διότι μετά τήν ἐναντίον τους κατάρα, δέν διαφύλαξαν τήν ἑνότητα πού εἶχαν πρό τῆς κατάρας. Διότι τόσο συνδεδεμένοι ἦταν (πρίν), ὥστε οὔτε στούς ἴδιους τούς ἀδελφούς, βεβαίως, τῆς Δείνας ν᾽ ἀποκαλύψουν πότε ἄρχισαν νά παίρνουν ἐκδίκησι ἀπ᾽ τούς διαφθορεῖς τῆς Δείνας: “Θά τούς διαμερίσω ἐν ᾽Ιακώβ”, δηλ. μεταξύ τῶν υἱῶν τοῦ ᾽Ιακώβ “καί θά τούς διασπείρω ἐν ᾽Ισραήλ” δηλ. μεταξύ τῶν υἱῶν τοῦ ᾽Ισραήλ.
4. Στασίασαν (Αρθ 25, 10) κατά τῶν ἀπογόνων τους (ἀμοιβαίως) ὁ Ζαμρί ἀπ᾽ τή φυλή τοῦ Συμεών καί ὁ Φινεές ἀπ᾽ τή φυλή τοῦ Λευΐ· καί ὁ Λευΐ, ὁ ὁποῖος μέ γάμου εἶχε συνδεθῆ μέ τήν πλευρά τοῦ Συμεών, μέ πολλούς νεκρούς ἐξαιτίας τῆς γυναικός, τώρα μετά τήν κατάρα, ὁ (υἱός του) Φινεές φονεύει τόν υἱό τοῦ Συμεών μαζί μέ τή γυναῖκα, ἐξαιτίας τῆς γυναικός.
᾽Επίσης, ἄν διά τῆς ψυχικῆς δυνάμεως διαμέρισε τόν ἕνα ἀπ᾽ τόν ἄλλο, γιά νά μή τούς ὠφελήση ἡ προηγούμενη συνθήκη, ὅμως, διεσκόρπισε καί τίς δύο αὐτές φυλές ἀνάμεσα στίς ἄλλες. Διότι διέσπειρε τόν Λευΐ, γιά νά κληρονομῆ ἀνάμεσα σέ ὅλες τίς φυλές, ἐπειδή δέν εἶχε ἐκεῖνος παραχωρημένο μερίδιο, ὅπως οἱ ἀδελφοί του. Καί ὁ Συμεών, ἐξαιτίας τοῦ ὅτι τό μερίδιό του ἦταν λίγο, ἐκδηλώθηκε καταλαμβάνοντας ὡς κληρονομιά ὅλους τούς ἀδελφούς του.
5. “Ἰούδα οἱ ἀδελφοί σου θά σ᾽ εὐγνωμονοῦν, ἐπειδή τούς διαφύλαξες ἀπό αἱματοχυσία τοῦ ἀδελφοῦ τους ᾽Ιωσήφ. Διότι, διά σοῦ ὁ ᾽Ιωσήφ ἔγινε πατήρ δύο φυλῶν· διότι, ἄν δέν εἶχε ὑπάρξει ἡ ζωοποιήσασα αὐτόν συμβουλή σου, ὅλες οἱ φυλές θά εἶχαν ἀφανισθῆ ἀπ᾽ τήν πεῖνα. ᾽Επειδή, λοπόν, τούς διαφύλαξες νά μήν ἁμαρτήσουν καί πεθάνουν ἀπό λιμό, σέ εὐγνωμονοῦν οἱ ἀδελφοί σου γιά ἐκεῖνα τά δύο· ἐπειδή τό χέρι σου τούς διαφύλαξε ἀπ᾽ αὐτούς τούς δύο, ῾τό χέρι σου (θά βρίσκεται) πάνω στόν αὐχένα τῶν ἐχθρῶν σου᾽”, μ᾽ ἐκείνη τή νίκη πού ὑποσχέθηκε στό βασίλειο τοῦ Δαβίδ, ἐξαιτίας καταγωγῆς ἀπ᾽ αὐτόν (τόν ᾽Ιούδα), μ᾽ ἐκείνη διαφυλάχθηκε, μέ τήν ὁποία ὑπέταξε, ὁ Δαβίδ, ὅσα ἔθνη κατοικοῦσαν ἀπ᾽ τή θάλασσα μέχρι τόν Εὐφράτη ποταμό. “᾽Απ᾽ τό φόνο, υἱέ μου ἀνῆλθες” εἴτε ἐπειδή διαφυλάχθηκε ἀπ᾽ τό φόνο τῆς Θάμαρ καί τῶν δύο υἱῶν της, εἴτε ἐπειδή δέν εἶχε καμμία συμμετοχή στό σχεδιαζόμενο φόνο τοῦ ᾽Ιωσήφ. “῎Εκαμψε τά γόνατα καί ἀνεκλίθη στήν κληρονομία του, ὄχι ὡς γηραλέο λιοντάρι, ἀλλά σάν σκύμνος”, δηλ. νεαρός λιοντάρι, πού δέν φοβᾶται κανένα, σύμφωνα μέ τήν ἑξῆς ἐκδοχή· ἀνακλινόμενος σάν λιοντάρι στήν κληρονομία, τήν ὁποία ἀπέκτησε πρός ὄφελός του, μέ τήν ἔννοια ὅτι κανείς δέν μπορεῖ νά τοῦ τήν ἁρπάση· ἀλλ᾽ αὐτό τό εἶπε γιά τό βασίλειο, τό ὁποῖο, ἄν καί δοκιμασθέντες καί ταπεινωθέντες (οἱ ἀπόγονοι τοῦ ᾽Ιούδα), κανείς, ὅμως, δέν ὑπῆρξε πού νά μπορῆ νά τούς τό ἁρπάξη, ἐπειδή τό βασίλειο διατηρήθηκε ἀπ᾽ τόν Κύριο τοῦ βασιλείου, πάνω ἀπ᾽ τίς φυλές τους. Καί γιά νά γίνη γνωστό ὅτι ὁ ᾽Ιακώβ μιλᾶ γιά τό διάδημα —τό ὁποῖο ἀπ᾽ αὐτόν ἔπρεπε νά δοθῆ— καί ὄχι γιά τή φυλή του, ἔγραψε: “Δέν θά λείψη σκῆπτρο, δηλ. βασιλιάς, οὔτε ἀποκαλυπτής”, δηλ. προφήτης ἀποκαλύπτων τά μέλλοντα, μέχρις ὅτου ἔλθη, ὄχι βεβαίως, ὁ Δαβίδ, τόν ὁποῖο ἐξύψωσε τό βασίλειον, ἀλλ᾽ ὁ ᾽Ιησοῦς, ὁ υἱός τοῦ Δαβίδ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ κύριος τοῦ βασιλείου.
“Δέν θά λείψη”, εἶπε, “βασιλιάς ἤ προφήτης ἀπ᾽ τόν οἶκο ᾽Ιούδα, μέχρις ὅτου ἔλθη αὐτός, στόν ὁποῖο ἀνῆκε τό βασίλειο”.
῎Η ἄς μοῦ δείξουν ὅτι πρό τοῦ Δαβίδ ὑπῆρξαν στή φυλή τοῦ ᾽Ιούδα βασιλεῖς οἱ ὁποῖοι μετέδιδαν καί διέσωζαν τό στέμμα χάριν τοῦ βασιλέως Δαβίδ, ἤ ἄν καί πρό τοῦ Δαβίδ δέν ὑπῆρξε βασιλιάς, ὁμολογεῖται ὅτι ἀπ᾽ τόν ἴδιο τό Δαβίδ καί τούς υἱούς τοῦ Δαβίδ πρέπει νά μεταδοθῆ καί νά διατηρηθῆ τό βασίλειο χάριν τοῦ υἱοῦ τοῦ Δαβίδ, ὁ ὁποῖος εἶναι καί κύριος τοῦ βασιλείου. Διότι καί ἄν ἀπό ἐκεῖνο τό λόγο: “᾽Ιούδα, οἱ ἀδελφοί σου σέ εὐχαριστοῦν”, καί μέχρι τό “Δέν θά λείψη σκῆπτρο καί ἀποκαλυπτής”, ὅλα πρέπει ν᾽ ἀναφερθοῦν στόν ᾽Ιούδα καί στό βασίλειο τοῦ Δαβίδ καί τῶν υἱῶν τοῦ Δαβίδ ὅσοι κατάγονταν ἀπ᾽ τόν ᾽Ιούδα· ὅμως ἀπ᾽ ἐκεῖνο τό λόγο. “Μέχρι νά ἔλθη αὐτός, στόν ὁποῖο ἀνήκει”, καί ἄλλα συναφῆ μ᾽ αὐτά, ὅσοι κατάγονται ἀπ᾽ τόν ᾽Ιούδα πρέπει νά συσχετισθοῦν ἀληθινά μέ τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, καί ὄχι μέ τό Δαβίδ καί τούς υἱούς του. ᾽Ακόμη καί μέ τό: “Θά ἔλθη ἐκεῖνος, στόν ὁποῖο ἀνήκει”, φανερά ἔδειξε ὅτι ὅλοι οἱ προηγούμενοι κατέχοντες (αὐτή) τή θέσι θά εἶναι μελλοντικοί, δηλ. μεταδότες τοῦ διαδήματος· ὄχι κύριοί του. “Καί τόν ἴδιο προσδοκοῦν ὅλα τά ἔθνη”, εἶπε, δηλ. ἡ ᾽Εκκλησία, ἡ ἐκ τῶν ᾽Εθνῶν. ῎Εδεσε στήν ἄμπελο τό πουλάρι του καί σέ κλαδί τόν υἱό τῆς ὄνου (Ψ 80, 8-14): τήν ἴδια τή συναγωγή ὀνομάζει ἄμπελο, ὅπως καί ὁ Δαβίδ τήν ὀνομάζει. Γι᾽ αὐτό καί τό: “Θά δέση σέ ἀμπέλι τό πουλάρι του”, διότι στήν ἴδια τήν συναγωγή προσαρτήθηκε καί ἀπ᾽ αὐτή μεταδόθηκε ἡ βασιλεία, καί αὐτό εἶναι τό: “Δέν θά λείψη σκῆπτρο ἀπ᾽ τόν ᾽Ιούδα, μέχρι νά ἔλθη ἐκεῖνος στόν ὁποῖο ἀνήκει ἡ βασιλεία”.
6. Ἐπίσης, ὅταν ἦλθε ὁ Κύριός μας, πάλι, στό ἀληθινό κλῆμα, προσέδεσε τόν πουλάρι του, μέ σκοπό —ὅπως ἀπ᾽ αὐτόν ἐκπληρώθηκαν ὅλα τά μυστήρια— νά τελειώση ἐν ἀληθεία καί αὐτό, πού τούς μεταδόθηκε μέ ἐξεικόνισι. Ἑπομένως, εἴτε στά Ἱεροσόλυμα, ἔξω ἀπ᾽ τό ἁγιαστήριο, ὑπῆρχε κλῆμα, στό ὅποιο ἔδενε τό πουλάρι του (ὁ Κύριος), καθώς ἔμπαινε στό ναό· εἴτε στήν ἴδια τήν κώμη, ἀπ᾽ ὅπου ἦλθε, εἶχε δεθῆ τό πουλάρι σέ κλῆμα· διότι λέχθηκε: “῎Αν σᾶς ποῦν, γιατί λύνετε αὐτό τό πουλάρι;, πέστε τους, θά ζητηθοῦν πληροφορίες ἀπ᾽ τό ἀφεντικό του”(Μθ 21, 3).
Θά λευκάνη τό ἱμάτιό του μέσα στό κρασί, δηλ. θά πλύνη τό σῶμα του μέσα στό αἷμα του καί τό κάλυμμά του μέσα στό αἷμα τῶν σταφυλιῶν, διότι μέ τό ἴδιο του τό αἷμα θά πλύνη τό σῶμα του, δηλ. τό κάλυμμα τῆς θεότητός του. “Κατακόκκινοι εἶναι οἱ ὀφθαλμοί του ἀπ᾽ τό κρασί”, λέει, διότι καθαρότερη εἶναι ἡ ἀλήθεια τοῦ νοός του ἀπό οἶνο διϋλισμένο. “Καί τά δόντια του εἶναι λευκότερα ἀπ᾽ τό γάλα”, διότι ἡ διδασκαλία τῶν χειλέων του εἶναι καθαρή καί λάμπει.
7. Ὁ Ἰσσάχαρ, ἄνδρας ἰσχυρός, ξαπλωμένος μεταξύ τῶν δρόμων (Γεν 49, 14-15), δηλ. ὁ Γεδεών, ὁ ὁποῖος ἔστειλε ἐπιστολές, γιά νά ἔλθουν σέ πόλεμο κατά τῶν Μαδιανιτῶν καί μέ τριακοσίους γενναίους ἄνδρες κατῆλθε κατά τῶν μεγάλων στρατοπέδων χιλιάδων καί μυριάδων. “Καί αὐτός (ὁ ᾽Ισσάχαρ), πού εἶδε τόν τόπο τῆς διαμονῆς του (νά εἶναι θελκτικός)”, δηλ. τήν κληρονομιά, ἡ ὁποία τοῦ περιῆλθε καί τή γῆ του νά εἶναι ἀγαθή, ἡ ὁποία ἔρρεε γάλα καί μέλι. Καί, ἐπειδή, ἀφοῦ ἡ κληρονομιά του δέν εἶναι καλύτερη ἀπ᾽ τήν κληρονομιά τῶν συμμάχων του, ἡ εὐγνωμοσύνη του (ὅμως) ὑπῆρξε μεγαλύτερη ἐκείνης τῶν συμμάχων του. “῎Εκλινε τό βραχίονά του” εἰς δουλείαν, ὄχι βέβαια τῶν ἐθνῶν, ἀλλά τοῦ Θεοῦ, καί ἔγινε “φόρου ὑποτελής δοῦλος”, δηλ. ἀποτελείωσε τίς δεκάτες τῶν κτηνῶν τους καί τῶν γεννημάτων τῶν υἱῶν τοῦ Λευΐ.
8. “Ὁ Ζαβουλών θά κατοικήση στήν ἀκτή τῆς θάλασσας”(Γεν 49, 13), δηλ. κοντά στά θαλάσσια λιμάνια, “καί ὁ ἴδιος στόν ὅρμο τῶν πλοίων” καί ὅπως κάθε κάτοικος κοντά στή θάλασσα, τό ἐμπόριό του ἀπ᾽ τά γεννήματα ὑπῆρξε ἀπ᾽ τά πλοῖα. “Καί τά πέρατά του θά ἐκτείνωνται μέχρι τή Σιδώνα, ἡ ὁποία κεῖται πρός τήν πλευρά τῆς θάλασσας”.
9. “Ὁ Δάν θά κρίνη τό λαό του”(Γεν 49, 16), δηλ. ὁ Σαμψών, ὁ ὁποῖος ἔκρινε τόν ᾽Ισραήλ ἐπί εἴκοσι ἔτη “ὡς μία ἀπ᾽ τίς φυλές τοῦ ᾽Ισραήλ, δηλ. σάν ἕνας ἀπ᾽ τούς ἀδελφούς του, ἀπ᾽ τούς υἱούς πού ἀπέκτησε ὁ ᾽Ιακώβ ἀπ᾽ τίς ἐλεύθερες συζύγους”· “ὁ Δάν θά εἶναι (ἕρπων) ἐπί τῆς γῆς”. Ἑκεῖνοι δέ οἱ ὁποῖοι σάν νά σέρνονταν πάνω στή γῆ, ἔδειχναν τίς κεφαλές τους νά προβάλλουν ἀπ᾽ τή γῆ στήν ἔρημο τοῦ Σινᾶ· “καί βασιλίσκος ἐπί τῆς ὁδοῦ”, ἐπειδή, ὅπως ταράσσονται ἀπ᾽ τά φίδια πού ἕρπουν πάνω στή γῆ, ὅσοι περπατοῦν σέ ἀπάτητα μέρη· καί ὅπως φοβοῦνται τό βασιλίσκο, πού προσβλέπει ὕπουλα στίς ὁδούς, ὅσοι βαδίζουν σ᾽ αὐτές, ἔτσι ἐπίσης οἱ Φιλισταῖοι —οἱ ὁποῖοι περπατοῦσαν ἀπό μονοπάτια κι ἀπάτητα μέρη— φοβοῦνταν τό Σαμψών. Διότι δάγκωσε ἵππο στήν πτέρνα καί ἔρριξε κάτω τόν καβαλλάρη του, διότι μέ τή μεγάλη πεῖνα πού προκάλεσε στούς Φιλισταίους —κατακαίγοντας μέ ἀλεποῦδες τό σιτάρι τους στούς ἀγρούς, οἱ ὁποῖοι (Φιλισταῖοι) ὑποβάσταζαν τό σῶμα τους, ὅπως ὁ ἵππος τόν ἀναβάτη του— ἔπεσαν στά γόνατα ἀπ᾽ τήν ἔλλειψι ἄρτου καί ἀκόμη ἡττήθηκαν πρός τά πίσω ἀπ᾽ τήν ἔλλειψι τροφῆς.
“Τή σωτηρία σου ἀνέμεινα Κύριε”, ἤ ἐκεῖνο τό: “ἡ ἴδια ἡ Παλαιστίνη ἀνέμεινε κατ᾽ ἐκεῖνο τόν καιρό, ὅπως κατά τίς ἡμέρες τῆς κιβωτοῦ, ὅταν ἔγιναν κτήτορες τῆς σωτηρίας τοῦ Κυρίου”· εἴτε ἀπό προσώπου τῶν υἱῶν Δάν εἴτε ὁλοκλήρου τοῦ ᾽Ισραήλ, ἔτσι εἰπώθηκε ἀπ᾽ τό στόμα τοῦ ᾽Ιακώβ, γιά νά δείξη ὅτι ὅλοι αὐτοί οἱ σωτῆρες ὅσοι ὑψώνονταν ἀπ᾽ αὐτούς εἶναι σύμβολο ἐκείνης τῆς μεγάλης σωτηρίας, ἡ ὁποία ἦταν μελλοντική γιά ὅλους τούς λαούς μέσῳ τοῦ ᾽Ιησοῦ, διότι ἐξεικόνιζαν τήν ἀλήθεια.
10. “Ὁ Γάδ ἄς ἐξέλθη (σέ μάχη) μέ σμῆνος (στρατιωτῶν)”(Γεν 49, 19), σαράντα χιλιάδες ἔνοπλοι προπορεύονταν αὐτοῦ, ἐξακόσιες χιλιάδες ἀνδρῶν, πού μέ τά παιδιά τους καί τίς γυναῖκες τους καί τίς ἀποσκευές τους ἀκολουθοῦσαν καί τό: “ὁ ἴδιος θά ἕλξη τήν πτέρνα”, δηλ. ὁ ἴδιος προηγεῖτο ὁπλισμένος καί γενναίως καί δι᾽ αὐτοῦ εἶναι ἐνδυναμωμένη ἡ συνάθροισι, πού, σάν πτέρνα, ἀπό πίσω ἐρχόταν.
11. “Ἀσήρ, ἀγαθή ἡ γῆ του”(Γεν 49, 20). ᾽Ιδού ὁ λόγος τοῦ Μωϋσέως “῎Ας ἐμβάψη μέ λάδι τό πόδι του”(Δευ 33, 24). Φαίνεται ὅτι ὑπῆρξε γῆ τῆς ᾽Απαμείας, καί ἡ ὁποία θά παράσχη τροφή στούς βασιλεῖς ἀπό λάδι καθαρό καί ἀπό διάφορα εὔγευστα κρασιά, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται μέσα στήν κληρονομιά του.
12. “Νεφθαλείμ, ταχύπους ἀγγελιαφόρος”, ὁ ὁποῖος δέν μεταδίδει ὅσα ἄκουσε, ἀλλά “ὁ ὁποῖος λέει λόγο ὡραῖο”(Γεν 49, 21). Ὁ Βαράκ εἶναι αὐτός πού ἔστειλε ἀγαθό ἀγγελιαφόρο πρός ὅλους ὅσοι ἔφευγαν μπρός στήν ἰσχύ καί ὁρμητικότητα τοῦ Σισάρα (Κριτ 4).
13. “Ἰωσήφ, ὁ ἔχων σπέρμα”(Γεν 49, 22), ὁ ὁποῖος πράγματι ἀπό παιδί ἀνατράφηκε μέ ἄριστη τροφή. “Νά ἐκχυθῆς πηγή, γιά νά γίνης στηριγμένο οἰκοδόμημα”, ἐπειδή ὁ ᾽Ιωσήφ ἦταν θεοστήρικτος λόγῳ τῆς μεγάλης του ἐμπιστοσύνης πρός τό Θεό, καί πάλι στηριγμένος διά τοῦ δικαίου τῆς πρωτοτοκίας του καί διά τῆς βασιλείας του καί διά τῶν ἀδελφῶν του· καί στηριγμένος σάν πηγή διά τῶν δύο υἱῶν του, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ ἕνας στά δεξιά του καί ὁ ἄλλος στ᾽ ἀριστερά του. ᾽Εκεῖνο δέ τό, “᾽Ανέβη ἐπί τοῖχον”, λέχθηκε καθόσον τελειοποιεῖται καί στεφανώνεται μέ διασημότητα.
᾽Εκεῖνο δέ τό, “᾽Αγωνίσθησαν καί τόν μίσησαν οἱ ἀρχηγοί τῶν στρατευμάτων”, δηλ. οἱ ἀρχηγοί τῶν φυλῶν, καί ἄν “οἱ υἱοί τῆς διαφωνίας”, γράφθηκε, τό ἴδιο εἶναι, ἐπειδή οἱ ἀδελφοί του χωρίσθηκαν ἀπ᾽ αὐτόν, καί τόν μίσησαν καί τόν πούλησαν γιά τήν Αἴγυπτο· “Μετεστράφη, λέει, μέ τήν ἰσχύ τοῦ τόξου του”, ἐξαιτίας τοῦ ὅτι ὑπερίσχυσε κι ἔγινε κύριός τους.
“Καί διαλύθηκαν οἱ βραχίονες τῶν χεριῶν του”, ἐξαιτίας τοῦ ὅτι, ἔστω κι ἄν εἶναι ἰσχυρό ἕνα τόξο, ἄν στούς βραχίονες δέν ὑπάρχη δύναμι, μάταιη εἶναι ἡ ἰσχύς τοῦ τόξου: ῎Ετσι καί ὁ ᾽Ιωσήφ, ἄν καί εἶχε δύναμι —ὅπως τό τόξο— νά φονεύη τ᾽ ἀδέλφια του, ὅμως, δέν εἶχε κατά τῶν ἀδελφῶν του τήν ὀργή, ἡ ὁποία δηλώνεται μέ τή δύναμι. “Λύθηκαν, λοιπόν, μέ τήν ἀγάπη οἱ βραχίονες τῶν χεριῶν του, μέσῳ τῶν χεριῶν τοῦ ἰσχυροῦ ᾽Ιακώβ, δηλ. ἐξαιτίας τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν μαζί μέ τόν ᾽Ιακώβ”, καί ἐξαιτίας τοῦ ὀνόματός τοῦ Ποιμένος, ὁ ὁποῖος ἐπρόκειτο νά ὁδηγήση διά τῆς καυτῆς ἐρήμου, λίθο, ὁ ὁποῖος θά ζωοποιοῦσε ὅλο τόν ᾽Ισραήλ διά τῆς πόσεως (᾽Εξ 17, 5-6· ᾽Αρθ 20, 7-11, πρβλ Α´ Κορ 10, 4).
14. “Ὁ Θεός τοῦ πατέρα σου θά σέ βοηθήση” στόν καιρό τῆς μάχης σου κατά τῶν ἐχθρῶν, διότι ἀπεῖχες ἀπ᾽ τό ν᾽ ἀναλάβης ἐκδίκησι κατά τῶν υἱῶν τοῦ πατέρα σου. “Καί ὁ Εl-Saddai (ὁ παντοδύναμος Θεός) θά σέ εὐλογήση μέ τίς εὐλογίες τοῦ οὐρανοῦ ἄνωθεν”, δηλ. μέ ἄφθονα καί πλούσια στεφάνια καί (μέ εὐεργεσίες) τῆς εὐμενείας του στό ἑξῆς, πού ἀπορρέουν πάνω ἀπ᾽ τά εὐλογηθέντα γεννήματα τοῦ ἔτους. “Διά τῆς εὐλογίας τῆς ἀβύσσου ἡ ὁποία βρίσκεται ἀπό κάτω”, ἐπειδή, ἄν καί ὅλα προέρχωνται ἐκ τοῦ μηδενός, ὅμως ἀπ᾽ τά ὕδατα τῆς ἀβύσσου λένε ὅτι τά σύννεφα ἀναλαμβάνουν καθώς ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ τά ὕδατα ἄλλαξε, ὥστε νά ἔχουν ἁλμύρα, γιά νά μήν ἀλλοιώνωνται ἀπ᾽ τή συσσώρευσί τους, ἔτσι τά ἔκανε νέφη ἁπαλά κι εὐχάριστα στήν πόσι ἀπό ἀνθρώπους καί ζῶα καί βοτάνες καί βλαστήματα. Γι᾽ αὐτό ὁ ὑετός καί ἡ δροσιά εἶναι εὐλογία τοῦ οὐρανοῦ· καί ἡ εὐλογία τῆς ἀβύσσου εἶναι ἡ εὐλογία τῶν ποταμῶν καί τῶν πηγῶν πού ποτίζουν τήν κληρονομημένη ἀπ᾽ τόν ᾽Ιωσήφ γῆ. Ἡ εὐλογία μαστῶν καί μήτρας, δηλ. εὐλογία ποθητή, μέ τήν ὁποία ἡ μητέρα εὐλογεῖ τόν υἱό μέ τό ζεστό γάλα τῶν μαστῶν της καί εὐλογία ἀγαπητή, μέ τήν ὁποία οἱ πατέρες εὐλογοῦν μέσα στήν καρδιά τους τούς δικούς τους ἐκλεκτούς. “Οἱ εὐλογίες τοῦ πατέρα σου ὑπερέβησαν τίς εὐλογίες τῶν προγόνων μου”, ἐπειδή εἶναι ἰσχυρότερες οἱ εὐλογίες, μέ τίς ὁποῖες σέ εὐλόγησα, παρά ἐκεῖνες, μέ τίς ὁποῖες εὐλογήθηκα ἐγώ. Διότι ἐσύ εὐλογήθηκες ἐν πίστει ἀπό πατέρα βλέποντα, ἐγώ, ὅμως, δι᾽ ἄλλου ὀνόματος τίς ἔλαβα ἐν πίστει, διότι ἐκ μέρους τοῦ πατρός μου, διά τῆς κυριότητος, πού ἐκείνη τήν ἡμέρα ἔδινε στόν ἀδελφό μου, μέ ἔκανε τήν ἡμέρα ἐκείνη ὑπηρέτη τοῦ ἀδελφοῦ μου. ᾽Ισχυρότερες, λοιπόν, εἶναι οἱ εὐλογίες μου, ἀπό ἐκεῖνες τοῦ πατρός μου, ὄχι ἐξαιτίας δυνάμεως, ἀλλά ἐξαιτίας ἀγάπης.
“Ἡ ἐλπίδα (εὐλογιῶν) πάνω στά αἰωνόβια βουνά, δηλ. εὐλογιῶν πού ἔλαβα ἀπ᾽ τόν ᾽Ισαάκ, πού ὁ ἴδιος εὐλογήθηκε πάνω στό βουνό καί στό λόφο, ὅπου προοριζόταν νά προσφερθῆ (ὡς θυσία), εἶναι πάνω στήν κεφαλή τοῦ ᾽Ιωσήφ. ῞Οπως εἶναι αὐτός σήμερα μεταξύ τῶν Αἰγυπτίων σκῆπτρο καί δόξα γιά τούς ἀδελφούς του, ἄς τούς γίνη μέχρι τέλους ἐπίσης κορώνα καί ἄς βασιλεύη πάνω στούς ἀδελφούς του στήν κληρονομούμενη γῆ τους”.
15. “Βενιαμίν, λύκος ἅρπαγας, ὁ ὁποῖος μέ ἐπιβολή παρατηρεῖ νά πάρη τή λεία του στήν κληρονομία του, τό πρωΐ θά κατατρώη τή λεία”(Γεν 49, 27), δηλ. μέ τήν ἀπελευθέρωσί τους ἀπ᾽ τούς ᾽Ινδούς καί ἀπ᾽ τόν Σενναχερίβ καί ἀπ᾽ τόν οἶκον Γκόγκ· καί τό βράδυ θά ἐπιμερίζη ὅ,τι εἶχε ἁρπάξει, ἐπειδή (κατά τό χρόνο) τῆς ἡσυχίας στήν Ἱερουσαλήμ, θά διαμοιράζεται μέ τή ρίζα τοῦ ᾽Ιούδα, ἡ ὁποία θά κατοικῆ μαζί του, ὅ,τι θά ἔχη ἁρπάξη καί θά ἔχη προσφέρη ἀπ᾽ τό στρατόπεδο τῶν στρατευμάτων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀπό μᾶς ἀριθμήθηκαν.
Τμῆμα ΜΓ´
1. Τώρα δέ, ἀφοῦ μιλήσαμε κατά γράμμα γιά ἐκεῖνες τίς εὐλογίες τοῦ ᾽Ιακώβ, ἐκ νέου θά κάνουμε λόγο γι᾽ αὐτές καί κατά πνεῦμα. Καί δέν εἴπαμε γι᾽ αὐτές κατά γράμμα ὅσο θά ἔπρεπε, οὔτε θά γράψουμε γι᾽ αὐτές κατά πνεῦμα ὅπως θά ἅρμοζε· ἐλλειπτικῶς εἴπαμε γι᾽ αὐτές κατά γράμμα καί βραχυλογικῶς θά γράψουμε γι᾽ αὐτές κατά πνεῦμα.
2. “Ρουβήν, ἡ ἰσχύς μου καί ἡ ἀρχή τῆς δυνάμεώς μου, περιπλανήθηκες σάν τό νερό, δέν θά μείνης ἤρεμος”(Γεν μθ, 3-4).
Καί ὅπως αὐτός ὁ πρωτότοκος τοῦ ᾽Ιακώβ ἔλαβε ἐκ μέρους τῆς δικαιοσύνης τοῦ ᾽Ιακώβ κατάρα, ἐξαιτίας τῆς ἀδικίας του, ἀναφέρει ὁ Μωϋσῆς (Δευτ 33, 6) τήν κατάρα κατά τοῦ Ρουβήν, τοῦ υἱοῦ τοῦ ᾽Ιακώβ· ἔτσι καί ἡ περί θανάτου ἀπόφασι, ἐξαιτίας παραβάσεως τῆς ἐντολῆς ἀπαγγέλθηκε ἀπ᾽ τό Θεό κατά τοῦ ᾽Αδάμ, ἦλθε, ὅμως, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν ὑπόσχεσι γιά ἀνάστασι, πού ὑποσχέθηκε (αὐτός) σ᾽ ἐκείνον, στέρησε περιεχομένου τήν καταδικαστική ἀπόφασι, ἡ ὁποία τόν ἀκολουθοῦσε ἀπό τήν ἐποχή τοῦ παραδείσου.
3. “Ὁ Συμεών καί ὁ Λευΐ, τά ἀδέλφια, δοχεῖα ὀργῆς”(Γεν 49, 5), καί αὐτοί ἔγιναν ὁμοίωσι τοῦ Σατανᾶ καί τοῦ θανάτου. ῞Οπως αὐτοί ἐξαιτίας τῆς ὀργῆς τους ἀφάνισαν τήν πόλι καί ἐξαιτίας τῆς ἀπληστίας τους λαφυραγώγησαν τά σκεύη αὐτῶν καί ὁ Σατανᾶς ἐξαιτίας τοῦ φθόνου του κρυφά ἀφάνισε τήν οἰκουμένη, ὅπως ἐκεῖνοι φανερά εἶχαν καταστρέψει τούς υἱούς Σιχέμ· καί ὁ θάνατος εἰσέβαλε σέ ὅλα τά σώματα, καθώς αὐτοί πρός κατάληψι τῶν Σιχεμιτῶν.
Τό εὐαγγέλιο, λοιπόν, τοῦ Κυρίου μας ζωοποίησε τά θύματα αὐτῶν τῶν σφαγῶν, τίς ὁποίες ἔκανε κρυφά ἡ ἁμαρτία. Καί ἡ εὐλογημένη ὑπόσχεσι τοῦ Υἱοῦ ἀνέστησε τούς νεκρούς, στούς ὁποίους εἶχε εἰσδύσει ὁ τυραννικός θάνατος.
4. Ὁ Ζαβουλών, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ στήν ἀκτή τῶν θαλασσῶν, εἶναι τύπος τῶν ἐθνῶν πού κατοικοῦν κοντά στούς προφῆτες· τά ὅριά του ἐκτείνονται μέχρι τή Σιδῶνα (Γεν 49, 13), ἔτσι εἶναι καί τά ὅριά τους μέ τήν ἁμαρτία, τήν ὁποία εἰκονίζει ἡ Σιδώνα. “Πόσοι σᾶς θαυμάζουν, πόλις τῆς Τύρου καί Σιδῶνος”.
5. “Ἰσσάχαρ· ἰσχυρός ἄνδρας, ἀνακλινόμενος στούς δρόμους” τῆς δικαιοσύνης, τούς ὁποίους παρέβει καί κατόπιν μετανοίας ἔλαβε ἄφεσι γιά τόν ἑαυτό του, “εἶδε ὅτι ὁ τόπος κατοικίας του εἶναι τερπνός καί ἡ γῆ του ἀγαθή”(Γεν 49, 14-15), δηλ. εἶδε ὅτι ἡ ἐκκλησία του εἶναι ἀγαθή καί ὁ τόπος τῆς κατοικίας του ἅγιος. ῎Εκλινε τόν ὦμο του κάτω ἀπ᾽ τό σταυρό καί ἀποδείχθη ὅτι ἐκπλήρωσε τό χρέος του.
6. “Ὁ Δάν θά κρίνη τό λαό του σάν μία ἀπ᾽ τίς φυλές”(Γεν 49, 16), ἄν (κάποιος) ἀπ᾽ τό Δάν θά κρίνη τό λαό του, πόσο μᾶλλον θά κρίνη ὅλους τούς λαούς ἐκεῖνος, πού εἶναι ἀπ᾽ τόν ᾽Ιούδα (ὁ Χριστός), στόν ὁποῖο ἀνήκει τό βασίλειο. Διότι ὁ Κύριός μας ἔγινε ὄφις ὡς πρός τόν προηγούμενο ὄφι καί βασιλίσκος ὡς πρός τό Σατανᾶ, ὅπως ὁ χάλκινος ὄφις, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἐναντίον τῶν ὄφεων (᾽Αρθ 21, 8)· καί διότι ἄν καί ἡ εὐρεία σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μικρή, (πάλι) εἶπε ὁ ᾽Ιακώβ ἐν πνεύματι περί τῆς γενικῆς σωτηρίας: “Τό σωτήριόν σου ἀνέμεινα Κύριε”.
7. “Ὁ Γάδ μέ πλῆθος (στρατιωτῶν) θά ἐξέλθη”, δηλ. μέ σαράντα χιλιάδες ἐνόπλους (Γεν 49, 19), ἡ ἀλήθεια δέ (αὐτῆς τῆς εἰκόνος) εἶναι οἱ δώδεκα ᾽Απόστολοι, οἱ ὁποῖοι, προηγούμενοι, εἵλκυσαν πίσω τους ὅλα τά ἔθνη σέ καταδίωξι μέ τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων, τοῦ ληστοῦ (Σατανᾶ), γιά νά τοῦ ἁρπάξουν τά ἔθνη, πού αὐτός εἶχε λαφυραγωγήσει.
8. “Ἀσήρ· ἡ γῆ του θά εἶναι ἀγαθή καί θά παράσχη τροφή στούς βασιλεῖς”(Γεν 49, 20). Εἶναι ἡ ἐκκλησία, ἡ ὁποία δίνει ἄφεσι (ἁμαρτιῶν) μαζί μέ φάρμακο ζωῆς, ὄχι μόνο στούς βασιλεῖς, ἀλλά ἐπίσης σέ ὁλόκληρο τό στρατό, πού τούς ἀκολουθεῖ.
9. “Νεφθαλείμ· ἀγγελιαφόρος ταχύπους, ἐκφέρει ὡραῖο λόγο”(Γεν 49, 21), ἐνῶ ὁ Κύριός μας δίδασκε στά ὅρια Ζαβουλών καί Νεφθαλείμ, ἐξῆλθαν ἀκροατές καί ἀνήγγειλαν ὡραῖο λόγο ὅτι δηλ. αὐτός εἶναι ἐκεῖνος, τόν ὁποῖο ἀναμέναμε.
10. ῎Εχων αὔξησι ὁ ᾽Ιωσήφ, ὅπως δέ σέ ἀντικατάστασι τοῦ πρωτοτόκου Ρουβήν, ὁ ᾽Ιακώβ στηρίχθηκε στόν ᾽Ιωσήφ, (ἔτσι) ἐπίσης σέ διαδοχή τοῦ πρωτοτόκου καί ὀργή προκαλοῦντος ᾽Αδάμ, ἕνας υἱός τοῦ γήρατος ὑπῆρξε γιά τόν κόσμο, στό τέλος τοῦ ἴδιου κόσμου, πού πάνω του στηριζόταν σάν σέ κολώνα καί πού πάνω του στηριζόταν ὅλος ὁ κόσμος. “Εκράγηθι, πηγή, εἰς οἰκοδόμημα ὠχυρωμένον”(Γεν 49, 22-26), χάριν τῶν ἀδελφῶν καί τῶν υἱῶν· μέ τή δύναμι δέ τοῦ Κυρίου μας ὀχυρώθηκε (ὁ κόσμος) διά τῶν Προφητῶν καί τῶν ᾽Αποστόλων. Ὁ ᾽Ιωσήφ ἔγινε τοῖχος πού κάλυπτε τό χορτασμό τῶν ἀδελφῶν του κατά τόν καιρόν τῆς πείνας, καί ὁ Κύριός μας ἔγινε τοῖχος πού διαφυλάττει τή γνῶσι χάριν τοῦ κόσμου, κατά τόν καιρόν τῆς ἀγνοίας του. Οἱ ἀρχηγοί τῶν φυλῶν ἔδειξαν μῖσος κατά τοῦ ᾽Ιωσήφ καί οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ κατά τοῦ Κυρίου μας. “᾽Απεκρούσθη ἐν τῇ ἰσχύει τοῦ τόξου του”, ἐπειδή ὑπερίσχυσαν ἀμφότεροι (ὁ ᾽Ιωσήφ καί ὁ Κύριος) ἐπί τῶν ἐχθρῶν τους καί διαλύθηκαν οἰ βραχίονες τῶν χεριῶν τους, ἐπειδή δέν τέντωσαν (τό τόξο) ἤ ἔρριξαν βέλη κατά τῶν ἀδελφῶν τους. Μέ τό χέρι τοῦ ᾽Ισχυροῦ, δηλ. μέ τό ὄνομα τοῦ δικοῦ του Υἱοῦ, ὁ ὁποῖος ὀνομάσθηκε ἀπ᾽ τόν ᾽Απόστολο “Ἡ Πέτρα, ἡ ὁποία παρακολουθοῦσε τόν ᾽Ισραήλ μέσα στήν ἔρημο”(πρβλ. Α´ Κορ 10, 4).
11. “Βενιαμίν· λύκος ἅρπαγας”. Μικρός, ὁ ὁποῖος ἔγινε στούς λύκους λύκος καί ἐξάρπασε ἀπ᾽ τόν καταραμένο ὅλες τίς ψυχές· καί τό βράδυ θά ἐπιμερήση ὅ,τι ἐξάρπασε, δηλ. στό τέλος τοῦ κόσμου θά καρπωθῆ ἐπιπλέον ἐκεῖνο τόν ἐξαιρετικό μισθό τῶν κόπων του.
Τμῆμα ΜΔ´
1. Καί ἀφοῦ εὐλόγησε τούς υἱούς του (ὁ ᾽Ιακώβ), πέθανε σέ ἡλικία ἑκατόν σαράντα ἑπτά ἐτῶν· “καί ἀνέβηκαν ὁ ᾽Ιωσήφ μέ τούς πρεσβυτέρους τῆς Αἰγύπτου καί ὅλος ὁ οἶκος τοῦ πατρός του”(Γεν 50, 7), καί τόν ἐνταφίασε δίπλα στούς προγόνους του, κι ἐπέστρεψε ὁ ᾽Ιωσήφ καί ὅλοι ὅσοι ἦταν μαζί του στήν Αἴγυπτο.
2. “Φοβήθηκαν τ᾽ ἀδέλφια τοῦ ᾽Ιωσήφ καί εἶπαν: Ὁ πατέρας σου πρίν πεθάνη διέταξε: ῾Σέ παρακαλῶ, συγχώρεσε τήν ἀδικία τῶν ἀδελφῶν σου καί τά ἁμαρτήματα πού ἔκαναν ἐναντίον σου᾽· καί ἔκλαψε ὁ ᾽Ιωσήφ καί εἶπε, μή μέ φοβᾶσθε”(Γεν 50, 15-19), διότι, ἄν πέθανε ὁ πατέρας σας, ὅμως, ζῆ ὁ Θεός τοῦ πατέρα σας, χάριν τοῦ ὁποίου δέν σᾶς ἔβλαψα· κι ἐπειδή μετέστρεψε σέ ἀγαθό πρός ὄφελός μου τό κακό πού σχεδιάζατε ἐναντίον μου, καί ἔθεσε στό χέρι μου πολύ λαό, μακρυά ἀπό ἐμένα νά κακοποιήσω ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν σέ πολλούς αἰτία ζωοποιήσεως. ᾽Αλλ᾽ ὅμως, ὅπως δέν σᾶς παρέδωσα σέ θάνατο στήν Αἴγυπτο, (ἔτσι κι ἐσεῖς) μήν ἀφήσετε τά ὀστά μου στήν Αἴγυπτο. “Καί τούς ὅρκισε, λέγοντας, Δι᾽ ἀναμνήσεως θά σᾶς θυμηθῆ ὁ Θεός καί θά κάνη ν᾽ ἀνεβῆτε στή γῆ, τήν ὁποία δι᾽ ὅρκου ὑποσχέθηκε (ὁ Θεός) στόν ᾽Αβραάμ”. Νά κάνετε μετακομιδή ἀπό ᾽δῶ τῶν ὀστῶν μου, γιά νά ἐγερθῶ δι᾽ ἀναστάσεως πάλι μαζί σας ἀπ᾽ αὐτή τή γῆ τῆς κληρονομίας, (ἀκόμα) καί ἄν δέν τήν κληρονομήσω μαζί σας. Καί πέθανε ὁ ᾽Ιωσήφ στά ἑκατόν δέκα χρόνια τῆς ἡλικίας του, καί τόν τοποθέτησαν σέ λάρνακα στήν Αἴγυπτο.
3. Γιά τό Θεό δέ, πού, μέσῳ τοῦ υἱοῦ του δημιούργησε ἀπ᾽ τό μηδέν τά δημιουργήματα, δέν τά ἔγραψε Αὐτός ἐξαρχῆς, γιατί ὅλα αὐτά ἦταν γνωστά στόν ᾽Αδάμ καί κάθε γενεά μεταγενέστερη ἐκείνης (τοῦ ᾽Αδάμ) τά παρέδιδε, ὅπως (τά) μάθαινε ἀπ᾽ τήν προηγούμενη.
Καί πῶς τό σύμπαν πλανηθέν ἀπομακρύνθηκε ἀπ᾽ τό Θεό καί λησμόνησε τή δημιουργία Του, τά ἔγραψε μέσῳ τοῦ Μωϋσέως στό λαό τῶν Ἑβραίων, ἀφοῦ τό σύμπαν εἶχε ἀλλάξει φύσι, γιά νά δώση μάρτυρα γιά τό ὅτι τά φυσικά ὄντα (τά ἔδωσε) δημιουργήθηκαν, καί σ᾽ αὐτόν δέ πού ἔγραψε στήν ἔρημο ὅσα στή διάνοια τοῦ ᾽Αδάμ εἶχαν ἤδη ἐπιδειχθῆ μέσα στόν Παράδεισο ἀπ᾽ τούς προγενεστέρους λαούς, πού, χωρίς γραφή, τά γνώριζαν, καί ἀπό λαό τῆς μεσαίας ἐποχῆς, ὁ ὁποῖος γραπτῶς τά πληροφορήθηκε καί τά πίστευσε καί ἀπό λαούς τῆς ἐσχάτης ἐποχῆς, πού προσκολλήθηκαν στά βιβλία τῆς μεσαίας ἐποχῆς καί ἀπό ἐκείνους ἀκόμη πού ἐνέμειναν στήν ἐξέγερσι τῶν θελήσεών τους οὔτε πείσθηκαν σ᾽ ᾽Εκεῖνο (τό Θεό-Πατέρα) καί στό Χριστό καί στό Πνεῦμα τῆς Ἁγιότητός του, στόν Ὁποῖο (Θεό) ἁρμόζει δόξα καί τιμή, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾽Αμήν καί ᾽Αμήν. Τέλος τῆς ἐξηγήσεως τῆς Γενέσεως, τοῦ πρώτου βιβλίου τῆς Πεντατεύχου».


Το έργο θα δημοσιευθεί εξ ολοκλήρου στην ιστοσελίδα
Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική, περιληπτική, κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του κειμένου για εμπορικούς ή κερδοσκοπικούς σκοπούς. Τα δικαιώματα αυτά ανήκουν εξ ολοκλήρου στον συγγραφέα κ.Χρίστο Βασιλειάδη.
 Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com
3  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2012 


Read more:http://www.egolpion.net/efraim_genesis_18-end.el.aspx#ixzz2kmZrAIDd