Η‘ Διδασκαλία για την μνησικακία Αββάς Δωρόθεος Ἀββᾶ Δωροθέου Η‘ Διδασκαλία, ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ

Ἕνας ἀπό τούς Πατέρες, ὁ Εὐάγριος, εἶπε ὅτι οἱ μοναχοί δέν πρέπει νά ὀργίζονται ἤ νά στενοχωροῦν κανέναν. Καί πάλι εἶπε: Ἄν κάποιος χαλιναγωγήσει τό θυμό, χαλιναγωγεῖ τούς δαίμονες. Ἄν ὅμως ἔχει νικηθεῖ ἀπ’ αὐτό τό πάθος, εἶναι τελείως ξένος ἀπό τή μοναχική ζωή[1] καί ἄλλα σχετικά.Τί λοιπόν πρέπει νά ποῦμε ἐμεῖς γιά τόν ἑαυτό μας, πού δέν σταματᾶμε μόνο στό θυμό καί στήν ὀργή, ἀλλά πολλές φορές φτάνουμε καί μέχρι τή μνησικακία; Τί ἄλλο, παρά τό νά πενθήσουμε γι’ αὐτή τήν ἐλεεινή καί ἀπάνθρωπη κατάστασή μας. Ἄς κρατήσουμε λοιπόν ἄγρυπνα τά μάτια τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, ἀδελφοί μου, καί ἄς βοηθήσουμε¸‘μετά Θεόν’ τούς ἑαυτούς μας, γιά νά γλυτώσουμε ἀπό τήν πίκρα αὐτοῦ τοῦ καταστρεπτικοῦ πάθους. Γιατί συμβαίνει πολλές φορές νά βάζει κανείς μετάνοια στόν ἀδελφό του -ὅταν φυσικά ψυχρανθοῦν ἤ στενοχωρηθοῦν μεταξύ τους- καί νά παραμένει καί μετά τή μετάνοια λυπημένος καί ἔχοντας λογισμούς ἐναντίον του. Δέν πρέπει αὐτός πού πολεμιέται ἀπό τούς λογισμούς ν’ ἀδιαφορήσει γιά τό θέμα, ἀλλά ἀμέσως νά τούς σταματήσει. Γιατί αὐτό εἶναι μνησικακία. Καί εἶναι ἀνάγκη νά προσέξει μέ ἄγρυπνη φροντίδα, νά μετανοήσει, ν’ ἀγωνιστεῖ, ὅπως εἶπα, γιά νά μήν μείνει πολύ καιρό μ’ αὐτούς τούς λογισμούς καί κινδυνεύσει. Γιατί μέ τό νά βάλει μετάνοια, ἁπλῶς συμμορφώνεται σέ μιά πρακτική ἐντολή καί προσωρινά ἀντιμετωπίζει τό θέμα τῆς ὀργῆς, ἀλλά δέν κάνει κανέναν ἀγώνα ἐναντίον τῆς μνησικακίας. Γι’ αὐτό καί παραμένει ἔχοντας τή λύπη ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ του. Γιατί εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ μνησικακία, ἄλλο ἡ ὀργή, ἄλλο ὁ θυμός καί ἄλλο ἡ ταραχή[2].

Αββά Δωροθέου - Για το θείο φόβο

Αββά Δωροθέου

έργα ασκητικά 

Δ' Διδασκαλία

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΙΟ ΦΟΒΟ

     47.-. Ο Αγιος Ιωάννης λέει στις Καθολικές Επιστολές: H τέλεια αγάπη φυγαδεύει το φόβο(Α' Ιωάννου 4, 18).Άραγε, τι θέλει μ' αυτό να μας επισημάνει ο Αγιος; Ποια άραγε ονομάζει αγάπη και ποιο φόβο; Ο Προφήτης λέει στον ψαλμό:Φοβήθητε τον Κύριο, πάντες οι άγιοι αυτού^{(Ψαλμ. 33, 10)}και χίλια άλλα παρόμοια βρίσκουμε στις Άγιες Γραφές. Αν λοιπόν και οι άγιοι που τόσο αγαπούν τον Κύριο τον φοβούνται, πως λέει: Η αγάπη φυγαδεύει τον φόβο;Θέλει να μας δείξει ο άγιος ότι είναι δύο είδη φόβων, ένας αρχικός και ένας τέλειος. Και ότι ο μεν ένας είναι χαρακτηριστικό των αρχαρίων, όπως θα λέγαμε, στην πνευματική ζωή, ο δε άλλοςείναι χαρακτηριστικό των αγίων που έχουν πια τελειωθεί πνευματικά, αυτών που έφτα­σαν στο μέτρο της άγιας αγάπης. Να, τι θέλω να πω: Κάνει κανείς το θέλημα του Θεού για το φόβο της τιμωρίας. Αυτός, όπως είπαμε, είναι ακόμα ολότελα αρχάριος. Δεν αγωνίζεται για το ίδιο το καλό, αλλά επειδή φοβάται τις τιμωρίες. Άλλος κάνει το θέλημα του Θεού επειδή αγαπάει το Θεό, επειδή χαίρεται ιδιαίτερα με το να είναι η ζωή του ευάρεστη στο Θεό. Αυτός γνωρίζει την ουσία του καλού, αυτός γεύτηκε τι σημαίνει να είναι κανείς ενωμένος με το Θεό. Αυτός είναι εκείνος που έχει αληθινή αγάπη, που ο άγιος την ονομάζει τέλεια. Και αυτή η αγάπη τον οδηγεί στον τέλειο φόβο. Γιατί αυτός φοβάται και κάνει το θέλημα του Θεού, όχι από φόβο για τις τιμωρίες, όχι από φόβο μήπως κολαστεί, αλλά, όπως ακριβώς είπαμε, επειδή γεύτηκε τη γλυκύτητα που δοκιμάζει όποιος είναι ενωμένος με το Θεό, φοβάται μήπως τη χάσει, φοβάται μήπως τη στερηθεί. Αυτός λοιπόν ο τέλειος φόβος, που προέρχεται απ' αυτή την αγάπη, απομακρύνει τον αρχικό φόβο. Και γι' αυτό λέει: Η τέλεια αγάπη φυγαδεύει το φόβο. Είναι όμως αδύνατο να φτά­σει κανείς διαφορετικά στον τέλειο φόβο, παρά μόνο με τον αρχικό.

     48.-. Γιατί υπάρχουν τρία είδη ψυχικών διαθέσεων, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος, με τα οποία μπορούμε να ευαρεστήσουμε στο Θεό. Δηλαδή,ευαρεστούμε στο Θεό ή επειδή φοβό­μαστε την κόλαση-και τότε βρισκόμαστε στην κατάσταση του δούλου-ή εκπληρώνουμε τις εντολές του Θεού, επειδή επιδιώ­κουμε τα κέρδη που θα πάρουμε σαν μισθό από το Θεό για την προσωπική μας ωφέλεια-και σ' αυτό το σημείο μοιάζουμε με τους μισθωτούς-ή για το ίδιο το καλό και τότε βρισκόμαστε στην κατάσταση του υιού.

Γιατί, όταν ο υιός φτάσει σε ώριμη ηλικία, κάνει το θέλημα του πατέρα του, όχι γιατί φοβάται μήπως τον δείρει, ούτε για να πάρει άπ' αυτόν μισθό, αλλά επειδή τον αγαπάει ιδιαίτερα και τον σέβεται και είναι σίγουρος ότι όλα τα υπάρχοντα του πατέρα του είναι δικά του.Αυτός αξιώνεται ν' ακούσει:Δεν είσαι πια δούλος, αλλά υιός και κληρονόμος του Θεού, δια Χριστού^{(Γαλ. 4, 7)}.Αυτός δεν φοβάται πια το Θεό, μ' εκείνον βέβαια τον αρχικό φόβο, αλλά τον αγαπάει, όπως λέει ο Αγ. Αντώνιος: Εγώδεν φοβάμαι πια το Θεό, αλλά τον αγαπώ. Και ο Κύριος που είπε στον Αβραάμ, μετά την προσφορά του παιδιού του:Τώρα πια βεβαι­ώθηκα ότι φοβάσαι το Θεό^{(Γεν. 22, 12)},εκείνον τον τέλειο φόβο εννοούσε, που έρχεται στην ψυχή από την αγάπη. Γιατί πως θα έλεγε:Τώρα πια βεβαιώθηκα;- Συγχωρά με, Θεέ μου, που θα κάνω αυτή τη σκέψη. Τόσα πολλά έκανε ο Αβραάμ. Υπά­κουσε στο Θεό και άφησε όλα του τα υπάρχοντα και ξενιτεύτηκε σε ξένη γη και σε ειδωλολατρικό έθνος, όπου δεν υπήρχε ούτε ίχνος θεοσέβειας, και πάνω άπ' όλα του έστειλε και το φοβερό πειρασμό της θυσίας του παιδιού του. Και μετά άπ' όλα αυτά του λέει: Τώρα πια βεβαιώθηκα ότι φοβάσαι το Θεό;Είναι ολοφάνερο ότι τον τέλειο φόβο ευνοούσε,αυτόν που έχουν οι Άγιοι. Γιατί δεν κάνουν πια το θέλημα του Θεού από το φόβο της τιμωρίας ή για να πάρουν μισθό, αλλά επειδή αγαπάνε το Θεό, όπως πολλές φορές είπαμε, επειδή φοβούνται να κάνουν κάτι που δεν συμφωνεί με το θέλημα του Αγαπημένου. Και γι' αυτό λέει: Η αγάπη απομακρύνει το φόβο. Γιατί δεν τηρούν πια το νόμο του Θεού από φόβο, αλλά φοβούνται επειδή αγαπάνε.

     49.-.Αυτός είναι ο τέλειος φόβος, αλλά δεν μπορεί κανείς να φτάσει στον τέλειο φόβο, όπως πριν είπαμε, αν δεν αποκτή­σει πρώτα τον αρχικό φόβο. Γιατί λέει: Η αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου^{(Ψαλμ. 110, 10)}.Και πάλι λέει: Αρχή και τέλος είναι ο φόβος του Θεού^{(Παροιμ. 1, 7: 9,10: 22, 4)}.Αρχή εννοεί τον αρχικό φόβο που τον διαδέχεται ο τέλειος, ο φόβος των αγίων. Ο αρχικός λοιπόν φόβος ταιριάζει στο δικό μας πνευματικό επίπεδο. Αυτός προφυλάσσει την ψυχή από κάθε κακία, όπως το γάνωμα προφυλάσσει το χάλκωμα. Γιατί λέει:Με το φόβο του Κυρίου ξεφεύγει καθένας από κάθε κακό^{(Παροιμ. 15, 27)}.Εάν λοιπόν απομακρυνθεί από το κακό, με το φόβο της τιμωρίας, σαν το δούλο που φοβάται το αφεντικό του, φτάνει σιγά-σιγά να κάνει το καλό, και κάνοντας το καλό αρχίζει λίγο-λίγο να ελπίζει και σε κάποια αμοιβή της εργασίας, όπως ακριβώς και ο μισθωτός. Όταν λοιπόν επιμείνει στην αποφυγή του κακού, όπως είπαμε, από φόβο σαν το δούλο, και πάλι, όταν συνεχίσει να κάνει το καλό με την ελπίδα της αμοιβής, όπως ακριβώς ο μισθωτός, παραμένοντας, με τη Χάρη Θεού, στην προσπάθεια του καλού για αρκετό χρονικό διάστημα και προσεγγίζοντας το Θεό, ανάλογα με την πρόοδο του,γεύεται τελικά τη Θεϊκή παρουσία και δεν θέλει πια ν' απομακρυνθεί από το Θεό. Γιατί ποιος μπορεί πια να τον χωρίσει, όπως είπε ο Απόστολος, από την αγάπη του Χριστού;^{(Ρωμ. 8, 35)}.Τότε φτάνει στην κατάσταση του υιού και αγαπάει το καλό για το ίδιο το καλό και φοβάται επειδή αγαπάει.Αυτός ακριβώς είναι ο μεγάλος και τέλειος φόβος.

     50.-. Γι' αυτό ο Προφήτης διδάσκοντας μας τη διαφορά αυτών των φόβων έλεγε: Ελάτε, παιδιά μου, ακούστε με, θα σας διδάξω το φόβο του Θεού^{(Ψαλμ. 33,12)}.Προσέξτε σε κάθε λόγο του Προφήτη, προσέξτε ότι κάθε λέξη του έχει δύναμη. Πρώτα-πρώτα λέει: Ελάτε κοντά μου, προσκαλώντας μας στην αρετή. Προσθέτει και τη λέξη παιδιά.Παιδιά ονομάζουν οι άγιοι εκείνους που με το λόγο τους μεταμορφώνονται από την κακία στην αρετή, όπως λέει ο Απόστολος:Παιδιά, που για χάρη σας ξαναδοκιμάζω τις ωδίνες του τοκετού, μέχρι να μορ­φωθεί ο Χριστός μέσα σας^{(Γαλ. 4, 19)}.Μετά, αφού μας προ­σκάλεσε και μας παρακίνησε για μια τέτοια μεταμόρφωση, λέει:Θα σας διδάξω το φόβο του Κυρίου.Βλέπετε την παρρησία του Αγίου; Εμείς όταν θέλουμε να πούμε κάτι καλό, πάντα λέμε:Θέλετε να μιλήσουμε λίγο και να εμβαθύνουμε στο τι σημαίνει φόβος του Θεού ή κάποια άλλη αρετή;Ο Άγιος όμως δεν μίλησε έτσι, αλλά με παρρησία έλεγε:Έλατε, παιδιά μου, ακούστε με, θα σας διδάξω το φόβο του Θεού. Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος, που θέλει να ζήσει, που επιθυμεί να δει καλές ημέρες^{(Ψαλμ. 33, 13)}.Μετά σαν κάποιος ν' απάντησε:Εγώ θέλω.Μάθε με πως να ζήσω, ώστε να δω καλές ημέρες,τον διδάσκει λέγοντας: Σταμάτησε τη γλώσσα σου να λέει ανάρμοστα λόγια και τα χείλη σου να μιλάνε με τρόπο δόλιο^{(Ψαλμ. 33, 14)}.Να, αμέσως κόβει την ενέργεια του κακού με το φόβο του Θεού. Το να σταματήσεις τη γλώσσα σου να λέει ανάρμοστα λόγια, σημαίνεινα μην πληγώσεις με κάποιο λόγο τη συνείδηση του πλησίον, να μην κακολογήσεις, να μην κάνεις κανέναν να οργιστεί. Το δε τα χείλη σου να μη μιλάνε με τρόπο δόλιο σημαίνει να μην εξαπατήσεις τον πλησίον.

Μετά προσθέτει:Απομακρύνσου από το κακό. Ανέφερε πρώτα μερικές αμαρτίες, την καταλαλιά, τη δολιότητα, και συμ­πλήρωσε γενικά για κάθε άλλη κακία το απομακρύνσου από το κακό. Δηλαδή, μ' ένα λόγο, απόφυγε κάθε κακό, απομακρύνσου από κάθε πράγμα που οδηγεί στην αμαρτία. Και δεν είπε μόνον αυτό και σιώπησε αλλά πρόσθεσε: Κάνε το καλό. Γιατί πολλές φορές δεν κάνει κανείς το κακό, άλλ' όμως δεν κάνει ούτε καλό. Δεν αδικεί, όμως ούτε και ελεεί. Δεν μισεί, όμως ούτε αγαπάει. Καλά λοιπόν είπε ο Προφήτης: Απομακρύνσου από το κακό και κάνε το καλό. Έτσι μας δείχνει με τη σειρά τις τρεις εκείνες καταστάσεις που προείπαμε. Με το φόβο δηλαδή του Θεού οδηγεί την ψυχή μακριά από το κακό και την παρο­τρύνει να ανυψωθεί στο χώρο του καλού. Γιατί, αν αξιωθεί κανείς να σταματήσει να κάνει το κακό και ν' απομακρυνθεί άπ' αυτό, με φυσικό τρόπο πια κάνει το καλό, με την καθοδή­γηση των αγίων. Αφού είπε πολύ καλά αυτά, στη συνέχεια πρό­σθεσε: Ζήτησε την ειρήνη και επιδίωξε την, και δεν είπε: Ζήτησε μόνον, αλλά κυνήγησε την για να την αποκτήσεις.

     51.-. Προσέξτε πολύ αυτό το ρητό και παρατηρήστε την ακρίβεια του Αγίου. Όταν αξιωθεί κανείς ν' απομακρυνθεί από το κακό και αγωνιστεί, με τη Χάρη του Θεού, να κάνει συνέχεια το καλό αμέσως αρχίζουν οι εχθροί του να τον πολε­μούν. Αγωνίζεται λοιπόν, κοπιάζει, συντρίβεται, όχι μόνον επειδή φοβάται να μην ξαναγυρίσει στο κακό, όπως είπαμε για το δούλο, αλλά ελπίζοντας ότι θα πάρει το μισθό του για το καλό, όπως ακριβώς ο μισθωτός. Με το να πολεμιέται λοιπόν και να πολεμάει και να κτυπιέται με τον εχθρό, κάνει το καλό, αλλά με πολλή θλίψη, με πολλή συντριβή. Όταν λοιπόν πάρει βοήθεια από το Θεό και αρχίζει να συνηθίζει να κάνει το καλό, τότε βλέπει την ανάπαυση, τότε γεύεται προοδευτικά την ειρήνη, τότε αισθάνεται ποια είναι η θλίψη του πολέμου και ποια η χαρά και η ευφροσύνη της ειρήνης. Τότε λοιπόν τη ζητάει, αγωνίζεται και την καταδιώκει τρέχοντας για να την κερδίσει, για να την κατακτήσει τέλεια, για να την εγκαταστήσει στην ψυχή του. Ποιος λοιπόν είναι πιο μακάριος από την ψυχή εκείνη, που αξιώθηκε να φτάσει σ' αυτό το μέτρο; Αυτός, όπως πολλές φορές είπαμε, βρίσκεται στην κατάσταση του υιού. Γιατί, πρα­γματικά, είναι μακάριοι αυτοί που επιδιώκουν την ειρήνη.Γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού^{(Ματθ. 5, 9)}.Ποιος λοι­πόν μπορεί να πείσει πλέον την ψυχή εκείνη να κάνει το καλό για κάποιον άλλο λόγο, εκτός από την απόλαυση αυτού του ίδιου του αγαθού; Ποιος άλλος γνωρίζει αυτή τη χαρά, παρά εκείνος που τη γεύτηκε; Τότε αυτός γνωρίζει, όπως πολλές φορές είπαμε, τον τέλειο φόβο.

Ακούσαμε λοιπόν ποιος είναι ο τέλειος φόβος των αγίων και ποιος είναι ο αρχικός φόβος της δικής μας καταστάσεως και από που ξεκινάει κανείς και που φτάνει με το φόβο του Θεού. Τώρα λοιπόν μας απομένει να μάθουμε το πως έρχεται ο φόβος του Θεού και να πούμε ποια είναι αυτά που μας αποξενώνουν άπ' αυτόν.

     52.-. Είπαν οι Πατέρες ότι ο άνθρωπος αποκτάει το φόβο του Θεού:Με τη διαρκή μνήμη του θανάτου και των τιμωρι­ών.Με το να έρευνα τον εαυτό του, κάθε βράδυ, πως πέρασε την ημέρα, και κάθε πρωί πάλι, πως πέρασε τη νύκτα.Με το να μην έχει παρρησία.Με το να ζήσει με κάποιον άλλον άνθρωπο που πραγματικά φοβάται το Θεό.Γιατί λέγεται ότι ρώτησε '=ένας αδελφός κάποιον από τους Γέροντες: Τι να κάνω, πάτερ, για να φοβάμαι το Θεό;Και του λέει ο Γέροντας: Πήγαινενα ζήσεις μαζί με κάποιον που φοβάται το Θεό, και καθώς εκείνος θα ζει το φόβο του Θεού, θα μάθεις και συ πως να Τον φοβάσαι.

Διώχνουμε δε το φόβο του Θεού μακριά μας κάνοντας όλα τα αντίθετα άπ' αυτά που αναφέραμε,δηλαδή με το να μην έχουμε μνήμη θανάτου και των τιμωριών, να μην προσέχουμε τους εαυτούς μας, να μην εξετάζουμε πως περάσαμε, αλλά να ζούμε αδιάφορα και μ' αδιάφορους πνευματικά να συναναστρε­φόμαστε, και ακόμα έχοντας παρρησία. Αυτό είναι χειρότερο άπ' όλα. Αυτό είναι τέλειοςαφανισμός. Γιατί, τι άλλο διώχνει μακριά από την ψυχή το φόβο του Θεού, όπως η παρρησία; Γι' αυτό, όταν ρώτησαν τον αββά Αγάθωνα για την παρρησία, είπε ότι μοιάζει με μεγάλο καύσωνα, που όταν έλθει, όλοι τρέχουν να κρυφτούν και που καταστρέφει τους καρπούς των δέντρων.Βλέπετε, αδελφοί μου, τι δύναμη έχει το πάθος; Βλέπετε τι οργή;Και όταν τον ξαναρώτησαν: Πραγματικά, είναι τόσο φοβερή αμαρτία, η παρρησία; Απάντησε:Δεν υπάρχει χειρότερο πάθος από την παρρησία, γιατί αυτη είναι η μητέρα όλων των παθών. Πολύ καλά και με πολλή σύνεση είπε ότι είναι μητέρα όλων των παθών, επειδή αυτή διώχνει το φόβο του Θεού από την ψυχή. Γιατί, αν με το φόβο του Κυρίου απομακρύνεται κανείς από κάθε κακό, οπωσδήποτε όπου δεν υπάρχει φόβος Θεού, εκεί βρίσκεται κάθε πάθος. Ο Θεός να γλυτώσει τις ψυχές μας από το καταστροφικό πάθος της παρρησίας.

     53.-. Και η παρρησία εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Παρρη­σιαζεταίκανείς και με τα λόγια και με την αφή και με το βλέμμα.Φτάνει κανείς από την παρρησία και στην αργολογία, και στο να κουβεντιάζει για κοσμικά πράγματα και στο να κάνει αστεία και να προξενεί άσεμνα γέλια.Παρρησία είναι το να αγγίζεις κάποι­ον χωρίς να υπάρχει ανάγκη, το να απλώσεις το χέρι σου σε κάποιον για ν' αστειευτείς, το να σπρώξεις κάποιον ή να του αρπάξεις κάτι, το να κοιτάζεις κάποιον με αναίδεια.Αυτά όλα τα γεννάει η παρρησία. Αυτά όλα γίνονται γιατί δεν υπάρχει στην ψυχή φόβος Θεού. Και άπ' αυτά φτάνει κανείς σιγά-σιγά και σε τέλεια καταφρόνηση . Γι' αυτό, όταν παρέδιδε ο Θεός τις εντολές του νόμου, έλεγε: Κάνετε ευλαβείς τους υιούς του Ισραήλ^{(Λευίτ. 15, 31)}.Γιατί χωρίς την ευλάβεια ούτε τον ίδιο το Θεό δεν τιμάει κανείς, ούτε καν δίνει προσοχή, έστω και μια φορά, σ' οποιαδήποτε εντολή. Γι' αυτό δεν υπάρχει τίποτα πιο επιζήμιο από την παρρησία. Γι' αυτό είναι η μητέρα όλων των παθών, επειδή απομακρύνει την ευλάβεια, επειδή διώχνει το φόβο του Θεού, επειδή γεννάει την καταφρόνηση.

Επειδή έχετε παρρησία μεταξύ σας,γι' αυτό και δεν έχετε σεβασμό και μιλάτε άσχημα και πληγώνετε ο ένας τον άλλο.Και αν ένας σας δει κάτι που δεν ωφελεί, φεύγει, το κουβεντιάζει και το βάζει στην καρδιά άλλου αδελφού. Και δεν βλάπτεται μόνον αυτός, αλλά βλάπτει και τον αδελφό του, βάζοντας στην καρδιά του το θανατηφόρο σπέρμα του κακού. Και ενώ πολλές φορές έχει το νου του στην προσευχή ή σε κάποιο άλλο καλό πράγμα, πάει ο άλλος και του δίνει θέμα ν' απασχολείται, και όχι μόνον εμποδίζει την πνευματική του ωφέλεια, αλλά του φέρνει και πειρασμό. Και δεν υπάρχει τίποτα ποιο βαρύ, τίποτα πιο κατα­στρεπτικό, από το να κάνει κανείς κακό, όχι μόνον στον εαυτόν του, αλλά και στους άλλους.

      54.-. Ας έχουμε ευλάβεια, αδελφοί μου, ας φοβόμαστε την καταστροφή, τη δική μας και των άλλων. Ας τιμούμε ο ένας τον άλλον και ας προσέχουμε ώστε ούτε να σηκώνουμε τα μάτια μας στα πρόσωπα των άλλων. Γιατί και αυτό, όπως είπε κάποιος από τους Γέροντες, είναι είδος παρρησίας.

Και αν κάποτε συμβεί και δει κανείς τον αδελφό του ν' αμαρτάνει, ούτε να τον αποστραφεί και να σιωπήσει και να τον αφήσει να καταστραφεί, ούτε πάλι να τον βρίσει και να τον καταληλήσει, αλλά με συμπάθεια και φόβο Θεού ν' αναφέρει το γεγονός σε κάποιον που είναι σε θέση να τον διορθώσει, ή να του μιλήσει ο ίδιος με αγάπη και ταπείνωση λέγοντας:Συγχώρε­σε με, αδελφέ μου, γιατί σαν άνθρωπος που δεν έχω μάθει να βλέπω τα χάλια μου, παρατηρώ ότι ίσως δεν κάνουμε καλά αυτό εδώ το πράγμα. Και αν δεν τον ακούσει, ας το πει σε άλλον, σ' όποιον η συνείδησή του τον πληροφορεί ότι είναι ευλαβής. Ας το πει στον προεστώτα του ή στον ηγούμενο, ανάλογα με το μέγεθος του σφάλματος, και ας ησυχάσει. Αλλά, όπως είπαμε, να το πει με σκοπό να διορθώσει τον αδελφό του και όχι για φλυαρία ή για καταλαλιά ή για εξουδενωσή του, χωρίς να θέλει να τον διαπομπεύσει, χωρίς να τον κατακρίνει,χωρίς να προφασίζεταιότι δήθεν θέλει να τον διορθώσει, έχοντας μέσα του κάποια κακή πρόθεση άπ' όσες ανέφερα. Γιατί πραγματικά, και στον ίδιο το Γέροντα του αν πει κανείς κάτι, χωρίς να έχει την πρόθεση να διορθώσει τον πλησίον ή γιατί ο ίδιος σκανδαλίστη­κε, είναι αμαρτία, είναι καταλαλιά. Αλλ' ας εξετάσει την καρ­διά του και αν έχει κάποια εμπαθή τάση, να μην το πει. Αν όμως παρατηρεί με ακρίβεια μέσα του ότι πραγματικά από συμπάθεια και για την ωφέλεια του πλησίον θέλει να το πει, τον ενοχλεί όμως και κάποιος λογισμός μέσα του εμπαθής, να αναφέρει στο Γέροντα με ταπείνωση και το δικό του αμάρτημα και του πλησί­ον λέγοντας:Η μεν συνείδηση μου με πληροφορεί ότι θέλω να το πω για τη διόρθωση του αδελφού, αλλά αισθάνομαι ότι μέσα μου έχει μπλεχτεί και κάποιος λογισμός, είτε γιατί είχα κάποτε κάτι εναντίον του αδελφού, είτε γιατί κάποιος απατηλός λογι­σμός θέλει να μ' εμποδίσει να το πω και να διορθωθεί, δεν ξέρω. Και τότε ο Γέροντας θα του πει αν πρέπει να το πει ή όχι.

Πολλές φορές λέει κανείς κάτι χωρίς να έχει σκοπό ούτε να ωφελήσει τον αδελφό του, ούτε να εξομολογηθεί το σκανδαλισμό του, ούτε επειδή έχει κάποιαμνησικακία, αλλά έτσι απλά στη συζήτηση, από διάθεση αργολογίας. Και τι χρειάζεται αυτή η φλυαρία; Πολλές φορές μάλιστα, μαθαίνει ο αδελφός ότι έλεγε γι' αυτόν και ταράζεται και θλίβεται και μεγαλώνει το κακό. Γιατί όταν λέει κανείς κάτι μόνο και μόνο για να ωφεληθεί ο άλλος, δεν επιτρέπει ο Θεός να ταραχθεί, δεν αφήνει να επακο­λουθήσει καμιά θλίψη και βλάβη.

     55.-. Αγωνιστείτε λοιπόν όπως είπαμε, να φυλάτε τη γλώσ­σα σας, να μη λέει κανείς σας κακό για τον πλησίον, ούτε να πληγώνει κανέναν με λόγο ή έργο ή με κίνηση ή μ' οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Ούτε να είσαστεευέξαπτοι, ώστε, όταν ακούσει κανείς σας από τον αδελφό του ένα λόγο, να θυμώνει ή να απαντάει και αυτός άσχημα ή να παραμένει θλιμμένος μαζί του. Αυτά δεν είναι σημάδια αυτών που αγωνίζονται.Αυτά δεν τα κάνουν όποιοι θέλουν να σωθούν.

Αποκτήστε το φόβο του Θεού, αλλά με ευλάβεια,ώστε, όταν συναντιόσαστε, να σκύβει καθένας το κεφάλι του μπροστά στον αδελφό του, όπως είπαμε, ταπεινώνοντας τον εαυτόν του, μπρο­στά στο Θεό και μπροστά στον αδελφό του και κόβοντας για χατήρι του το θέλημα του.Πραγματικά είναι αξιέπαινο πράγμα το να παραχωρεί κάποιος διακονητής τη θέση του στον αδελφό του και να τον προτιμάει.Ωφελείται αυτός που την παραχώρη­σε περισσότερο από τον άλλο. Εγώ δεν θυμάμαι να έκανα τίποτα καλό, άλλ' αν πάντοτε με σκέπασε η Χάρη του Θεού, άπ' αυτό ξέρω ότι με σκέπασε, δηλαδή από το ότι ποτέ δεν προτίμησα τον εαυτό μου από τον αδελφό μου, αλλά πάντα έβαζα πρώτο τον αδελφό μου.

     56.-.Όταν ακόμα βρισκόμουν στο Μοναστήρι του αββά Σερίδου, αρρώστησε ο διακονητής του Γέροντα, του αββά Ιω­άννη, που ήταν υποτακτικός του αββά Βαρσανουφίου, και μου έδωσε ευλογία ο Γέροντας μου να υπηρετήσω εγώ τον άρρωστο Γέροντα. Και φιλούσα με τέτοιο τρόπο την πόρτα του κελλιού του άπ' έξω, όπως ακριβώς προσκυνάει κανείς τον Τίμιο Σταυ­ρό. Πόσο μάλλον ήμουν ευτυχισμένος να τον υπηρετώ!Γιατί ποιος δεν θα 'θελε ν' αξιωθεί να διακονήσει έναν τέτοιον άγιο; Μι­λούσε μάλιστα και πολύ θαυμαστά και κάθε μέρα, πάντα αφού τελείωνα τη διακονία μου, του έβαζα μετάνοια για να πάρω την ευχή του να φύγω, και πάντοτε μου έλεγε κάτι.Γιατί ο Γέροντας είχε τέσσερις λόγους.Και, όπως είπα, κάθε βράδυ, όταν επρόκει­το ν' αναχωρήσω, μου έλεγε οπωσδήποτε έναν από αυτούς τους τέσσερις και μιλούσε έτσι:Πάνω άπ' όλα, αδελφέ μου-γιατί έτσι συνήθιζε ο Γέροντας σε κάθε λόγο να χρησιμοποιεί αυτή τη φράση-ο Θεός να φυλάξει την αγάπη.Είπαν οι Πατέρες:Το να προσέξει κανείς να μην σκανδαλίσει τη συνείδηση του πλησί­ον, γεννάει την ταπεινοφροσύνη. Το άλλο βράδυ μου έλεγε:Πάνω άπ' όλα, αδελφέ μου, ο Θεός να φυλάξει την αγάπη. Είπαν οι Πατέρες: Ποτέ δεν έβαλα το θέλημα μου, εμπρός από το θέλημα του αδελφού μου. Άλλοτε πάλι έλεγε:Πάνω άπ' όλα, αδελφέ μου, ο Θεός να φυλάξει την αγάπη. Είπαν οι Πατέ­ρες: Φεύγε από τα ανθρώπινα και σώζου. Πάλι έλεγε:Πάνω άπ' όλα, αδελφέ μου, ο Θεός να φυλάξει την αγάπη. Να σηκώνει ο ένας τα βάρη του άλλου και έτσι ν' αναπληρώσετε το νόμο του Χριστού^{(Γαλ. 6, 2).}

Πάντοτε κάτι άπ' αυτά τα τέσσερα θα μου ' δινε σαν προτρο­πή, όταν κάθε βράδυ έφευγα, σαν να μου'δινε εφόδια, και έτσι τα είχα προστασία σ' όλη μου τη ζωή. Και όμως παρόλο ότι είχα τόση ανάπαυση κουτά στον άγιο και τέτοια διάθεση να τον διακονώ, μόνο με το να αισθάνομαι ότι κάποιος αδελφός θλιβό­ταν, ζητώντας και αυτός να τον διακονήσει, πήγαινα στον ηγού­μενο και τον παρακαλούσα λέγοντας: Είναι καλύτερα, αν ευλο­γείτε, αυτός ο αδελφός να διακονεί το Γέροντα. Και δεν μου έδωσε ευλογία, ούτε ο ηγούμενος, ούτε ο ίδιος ο Γέροντας. Πλην όμως τότε εγώ έκανα ό,τι μπορούσα να προτιμηθεί ο αδελφός. Και ενώ πέρασα εκεί εννέα χρόνια, δεν θυμάμαι να μίλησα άσχημα σε κανέναν, αν και ήμουνα πάντοτε σε διακονία -για να μην νομίζει κανείς ότι έγώ δεν βρέθηκα σε περιστάσεις που θ' απαιτούσαν να πω κάποιο λόγο.

     57.-.Και πιστέψτε με, θυμάμαι ότι με ακολούθησε ένας αδελφός από το νοσοκομείο μέχρι την εκκλησία βρίζοντας με, και εγώ περπατούσα μπροστά του, χωρίς να του πω ούτε μια λέξη, αλλά και όταν το έμαθε ο Γέροντας -δεν ξέρω ποιος του_τ0εί_πε,  και θέλησε να τον επιτιμήσει, εγώ έπεσα στα πόδια του λέγοντας: Μη, για την αγάπη του Κυρίου, εγώ έσφαλα, τι φταίει ο αδελφός;Και κάποιος άλλος πάλι, είτε από πειρασμό, είτε από απλότητα -ο Θεός ξέρει από τι- για μεγάλο χρονικό διάστημα ουρούσε τη νύκτα στο προσκέφαλο μου, ώστε να βρέχονται και αυτά τα στρωσίδια μου.Παρόμοια καιμερικοί άλλοι αδελφοί έρχονταν κάθε μέρα και τίναζαν τις ψάθες τους μπροστά στο κελλί μου και παρατηρούσα τόσο πλήθος κοριών να μπαίνουν στο κελλί μου, ώστε να μην προλαβαίνω να τους σκοτώνω, γιατί ήταν πάρα πολλοί από την πολλή ζέστη.Όταν λοιπόν πήγαινα να κοιμηθώ, μαζεύονταν όλοι οι κοριοί πάνω μου. Και μ' έπαιρ­νε μεν ο ύπνος από την πολλή κούραση, όταν όμως σηκωνόμου­να από τον ύπνο, έβλεπα όλο μου το σώμα καταφαγωμένο. Και ποτέ δεν είπα σε κανέναν άπ' αυτούς:Μην κάνεις έτσι ή γιατί το κάνεις αυτό;Ούτε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου, όπως προείπα, να είπε κάποιο λόγο και να πλήγωσε ή να λύπησε κανέναν.

Μάθετε και σεις να υπομένετε ο ένας τα βάρη του άλλου^{(Γαλ. 6, 2),}μάθετε να έχετε σεβασμό μεταξύ σας. Και αν ακόμα ακούσει κανένας σας από κάποιον ένα λόγο, που δεν τον ευχα­ριστεί, ή αν πάθει κάτι παρά τη θέλησή του, να μην το πάρει αμέσως κατ' άκαρδα, να μην ερεθιστεί, και σε καιρό που προσφέ­ρεται για αγώνα και ωφέλεια, βρεθεί να έχει την καρδιά του χαλαρωμένη, ασυλλόγιστη, αδύναμη, ανίκανη να δεχτεί οποια­δήποτε προσβολή, όπως ακριβώς το πεπόνι, που και μικρό πετραδάκι να το εγγίσει, αμέσως τραυματίζεται και σαπίζει.Αλλά να έχετε καλύτερα σταθερή καρδιά, να έχετε μακροθυμία, για να νικάει η μεταξύ σας αγάπη όλα όσα συμβαίνουν.

     58.-. Και αν έχει κανείς μια διακονία ή αν τύχει και θέλει να ζητήσει κάτι από τον κηπουρό, είτε από τον κελλαρίτη, είτε από το μάγειρο, είτε μ' ένα λόγο από οποιονδήποτε συνδιακονητή του, να φροντίζει, και αυτός που ζητάει την υπηρεσία και ο διακονητής που την εκτελεί, να διατηρήσουν, πάνω άπ' όλα, την ευπροσήγορη και ειρηνική κατάσταση τους. Και ποτέ να μην αφήνουν τους εαυτούς τους να παρεκκλίνουν από την εντολή του Θεού και να τραπούν είτε σε ταραχή, είτε σε αντιπάθεια ή προσπάθεια, ή σ' οποιοδήποτε θέλημα ή δικαίωμα τους.Άλλ' ό,τι και αν συμβεί μικρό ή μεγάλο, ας το περιφρονήσει και ας αδιαφορήσει. Η αδιαφορία βέβαια είναι κακό πράγμα. Ούτε όμως πάλι είναι καλό να προτιμήσει ν' ασχοληθεί μ' αυτό που θα του συμβεί και να χάσει την ειρήνη του, ώστε να ζημιωθεί η ψυχή του. Γιατί σ' όποια διακονία και αν βρεθείτε, και αν ακόμα είναι πολύ βιαστική και σπουδαία, δεν θέλω να κάνετε τίποτα με φιλονικία, τίποτα με ταραχή, αλλά να είσαστε βέβαιοι ότι κάθε έργο που κάνετε, είτε μεγάλο είναι, είτε μικρό, όπως προείπα, είναι το ένα όγδοο άπ' αυτό που μας ζητιέται. Το να διατηρήσε­τε όμως την ειρήνη σας -και αν ακόμα συμβεί ν' αποτύχετε στο διακόνημα από την υποχώρηση που θα κάνετε- είναι τα τέσσε­ρα όγδοα, δηλαδή το μισό από το ζητούμενο. Βλέπετε πόση διαφορά υπάρχει;

     59.-. Όταν λοιπόν κάνετε κάτι, αν θέλετε να το κάνετε τέ­λειο και ολόκληρο, φροντίστε και αυτό να το κάνετε τέλειο -πράγμα που είναι, όπως είπα, το ένα όγδοο- και την εσωτερι­κή σας κατάσταση να φυλάξετε αβλαβή - πράγμα που είναι τα τέσσερα όγδοα. Αν όμως τύχει ανάγκη και παρασυρθείτε και παραβείτε αυτή την εντολή και βλαβείτε ή βλάψετε, δεν είναι συμφέρον, επειδή πρέπει να τελειωθεί η διακονία, να χάσετε τα τέσσερα όγδοα, δηλαδή την ειρήνη σας, μόνο και μόνο για να φυλάξετε το ένα όγδοο, δηλαδή την τελειότητα του έργου. Αν δείτε και κάνει κανείς κάτι τέτοιο, να είσαστε βέβαιοι ότι δεν κάνει το διακόνημα του με επίγνωση. Γιατί ή από κενοδοξία ή από ανθρωπαρέσκεια επιμένει φιλονικώντας και κολάζοντας τον εαυτόν του και τον πλησίον, για ν' ακούσει μετά άπ' αυτά ότι κανείς δεν μπόρεσε να τον νικήσει. Άλλοίμονο! Μεγάλο κατόρθωμα! Δεν είναι αυτή νίκη, αδελφοί μου, αυτή είναι ζημιά, αυτή είναι απώλεια. Σάς δίνω εντολή, ότι, και αν έγώ στείλω κάποιον από σας σ' οποιαδήποτε διακονία και δει να ξεσηκώνε­ται ταραχή ή οποιαδήποτε άλλη βλάβη, να σταματήσει. Και ποτέ να μην βλάψετε τους εαυτούς σας ή τους άλλους, αλλά να σταματήσει η δουλειά. Να μην γίνει. Μόνον μην ταράζεσθε. Επειδή, όπως είπα, κάνοντας έτσι, χάνετε τα τέσσερα όγδοα για να κερδίσετε το ένα όγδοο. Αυτό είναι ολοφάνερος παραλογι­σμός.

     60.-. Αυτά σάς τα λέω όχι για να μικροψυχείτε αμέσως και να σταματάτε τις διακονίες ή ν' αδιαφορείτε και να πετάτε δια μιας τα πράγματα και να καταπατάτε τη συνείδηση σας, επειδή θέλετε να ζείτε αμέριμνα. Ούτε πάλι για να παρακούετε και να λέει καθένας σας:Δεν μπορώ να το κάνω αυτό, γιατί βλάπτο­μαι, δεν είναι στα μέτρα μου.Γιατί μ' αυτήν την πρόφαση δεν θα κάνετε ποτέ καμιά διακονία, ούτε ποτέ θα μπορέσετε να τηρήσετε την εντολή του Θεού. Αλλά σας το λέω, για να βάζετε όλη τη δύναμη σας, ώστε να κάνετε με αγάπη κάθε διακονία σας, με ταπεινοφροσύνη, υπακούοντας, τιμώντας, παρηγορών­τας ο ένας τον άλλο. Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από την ταπεινοφροσύνη. Αν όμως δει κανείς κάποια στιγμή τον πλησί­ον ή τον εαυτόν του να θλίβεται, σταματήστε, υποχωρήστε, μην επιμένετε μέχρι σημείου που να επακολουθήσει και πνευματική βλάβη. Γιατί είναι καλύτερα, χίλιες φορές το λέω, να μη γίνει η δουλειά όπως θέλετε, αλλά όπως βολεύει, και όχι από ισχυρογνωμοσύνη ή από δικαίωμα, και αν ακόμα είναι ολοφάνερο ότι η υποχώρηση αυτή θα σας ταράξει ή θα θλίψει τους άλλους και χάσετε έτσι τα τέσσερα όγδοα. Γιατί υπάρχει πολλή διαφορά στη ζημιά. Πολλές φορές μάλιστα συμβαίνει και να χάνει κανείς το ένα όγδοο, και να μην καταφέρνει απολύτως τίποτα. Αυτές είναι οι συνέπειες των φιλονικιών.Αυτήν την αρχή να τηρήσου­με. Δηλαδή, όλα τα έργα που κάνουμε να τα κάνουμε με σκοπό να ωφεληθούμε άπ' αυτά. Ποια όμως ωφέλεια προκύπτει, όταν δεν ταπεινώνουμε τον εαυτό μας ο ένας στον άλλο; Αλλά αντίθετα συγχύζουμε και στενοχωρούμε ο ένας τον άλλο; Και ξέρετε αυτό που λέει το Γεροντικό:Από τον πλησίον εξαρτά­ται η ζωή και ο θάνατός μας.

Να τα μελετάτε πάντα μέσα σας αυτά, αδελφοί μου, να εντρυφάτε στα λόγια των αγίων Γερόντων, να φροντίζετε με αγάπη και φόβο Θεού να ζητάτε την ωφέλεια τη δική σας και των άλλων. Έτσι μπορείτε να βοηθιέστε άπ' όλα όσα συμβαί­νουν και να προοδεύετε, με τη Χάρη του Θεού. Αυτός δε ο φιλάνθρωπος Θεός μας να σας χαρίσει το φόβο Του. Γιατί λέει η Αγία Γραφή: Να φοβάσαι το Θεό και να τηρείς τις εντολές Του. Γιατί μόνο μέσα σ' αυτό το σχήμα βρίσκει και ολοκληρώνει τον προορισμό του κάθε άνθρωπος.^{(Εκκλ. 12, 13).}

Read more:http://www.egolpion.net/gia_theio_fovo.el.aspx#ixzz3BUjpNvqj

ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΧΙΛΙΕΤΟΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΧΙΛΙΕΤΟΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

Απομαγνητοφωνημένη ραδιοφωνική εκπομπή του μακαριστού

π.Δανιήλ Γούβαλη

      Κατά κανόνα όλοι οι αιρετικοί που κυκλοφορούν σήμερα στην Ελλάδα πιστεύουν στην χιλιετή βασιλεία,ότι δηλαδή, αναμένεται μια περίοδος 1000 ετών, όπου ο Χριστός θα εγκαταστήσει εδώ κάτω στην Γή ένα χριστιανικό βασίλειο όπου όλα θα είναι όμορφα και παραδεισένια. Αυτή η δοξασία για την χριστιανική εκκλησίααποτελεί πλάνη, και όσοι από την αρχή του χριστιανισμού δέχονταν 1000ετη επίγειο βασιλεία του Χριστού χαρακτηρίζονται από την εκκλησία αιρετικοί.

Η πλάνη αυτή στηρίζεται στο 20^οκεφ. της αποκαλύψεωςεκεί αναφέρεται ότι ο διάβολος δένεται για 1000 έτη και ότι ο Χριστός με τις ψυχές των μαρτύρων βασιλεύει 1000ετη.«Καὶεἶδον θρόνους, καὶἐκάθισανἐπ' αὐτούς, καὶκρῖμαἐδόθη αὐτοῖς, καὶτὰς ψυχὰς τῶν πεπελεκισμένων διὰτὴν μαρτυρίανἸησοῦκαὶδιὰτὸν λόγον τοῦΘεοῦ»(Αποκ κ'4)και μόνο η φράσις «είδον τας ψυχάς των πεπελεκισμένων» αρκεί για να καταδείξει ότι εδώ δεν πρόκειται για υλική επίγεια βασιλεία αλλά για κάτι το πνευματικό για βασιλεία πνευματική.

Για εμάς τα πράγματα έχουν ως εξής, οι ψυχές των πεπελεκισμένων βασιλεύουν με τον Χριστό 1000 έτη δηλαδή υπάρχειμια μακρότατη περίοδος, μια περίοδος πριν λυθεί ο Σατανάς δηλαδή πριν έρθει ο Αντίχριστος και πριν ο Αντίχριστος δείξει όλη την αντιχριστιανική του κακία, θέτοντας εκτός νόμου την χριστιανική λατρεία, υπάρχει λοιπόν μια μακρότατη χρονική περίοδος που μέσα στην εκκλησία οι ψυχές των πεπελεκισμένων βασιλεύουν μαζί με τον Χριστό˙ ένα απλό παράδειγμα, 25-26 Οκτώβριου βρισκόμαστε στην Θεσσαλονίκη, χιλιάδες, μυριάδες, λαός προστρέχει στον ναό του Άγιου Δημητρίου, υμνολογίες αναπέμπονται στον άγιο, αναρίθμητα χείλη ασπάζονται ευλαβικά την εικόνα του, μεγαλοπρεπέστατη πομπή διασχίζει την πόλη, τι συμβαίνει; Απλούστατα ο Άγιος Δημήτριος βασιλεύει, μπορούμε να παραλλάξουμε την φράση της αποκαλύψεως «Καὶ εἶδον θρόνον, καὶ ἐκάθισεν ἐπ' αὐτου, καὶ την ψυχην του πεπελεκισμένου Δημητρίου διὰ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ και δια τον λόγων του Θεού και έζησε και βασίλευε με του Χριστού χίλια έτη».

Όταν κάποτε στο μέλλον λυθεί ο Σατανάς, δηλαδή όταν έρθει ο Αντίχριστος και όταν αρχίσει να δείχνει σε πληρότητα το αντιχριστιανικό του μένος, τότε, οι Χριστιανοί της Θεσσαλονίκης, οι Χριστιανοί της Μακεδονίας, δεν θα  μπορούν να τιμούν σαν βασιλέα τον Άγιο Δημήτριο, δεν θα μπορούν να διοργανώνουν μεγαλοπρεπείς πανηγύρεις, δεν θα μπορούν να τιμήσουν τον πεπελεκισμένον δούλον του Χριστού.

Αυτό που τώρα είναι φυσικό και αυτονόητο, δηλαδή να προστρέχουν χριστιανοί  να τιμήσουν την μνήμη ενός μάρτυρος, και κατ' επέκταση ενός οποιοδήποτε Αγίου της Χριστιανικής πίστεως, κάποτε αυτό δεν θα μπορεί να γίνεται,Αποκ κ7: Καὶ ὅταν τελεσθῇ τὰ χίλια ἔτη, λυθήσεται ὁ Σατανᾶς ἐκ τῆς φυλακῆς αὐτοῦ.

Θα έρθει μια ζοφερή περίοδος στην ανθρωπότητα που ο σατανάς θα λυθεί δηλαδή θα έρθει ο άνθρωπος της αμαρτίαςκαι θα βασιλεύει θα έρθει ο γιος του σατανά, ο γιος της απωλείας, να εγκαθιδρύσει βασίλειο, στην αρχή όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, δεν θα δείξει το ειδεχθές πρόσωπο του, αλλά θα εμφανιστεί σαν λυτρωτής μιας αναταραγμένης και συγχυσμένης ανθρωπότητος, σιγά σιγά θα δείχνει τις αντιχριστιανικές του προθέσεις.   Αργότερα θα αρχίσει τους πρώτους μικρούς διωγμούς κατά των χριστιανών, στην συνέχεια θα προβεί σε απροσχημάτιστο γενικό εξοντωτικό πόλεμο κατά τις χριστιανικής εκκλησίας. Τότε οι χριστιανοί δεν θα μπορούν αν συναθροίζονται κατά χιλιάδες στην Θεσσαλονίκη για να τιμούν τον πεπελεκισμένο Δημήτριο σαν βασιλέα, ούτε στην Θερμή της Λέσβου για να υμνολογούν τον Άγιο Ραφαήλ, άλλον πεπελεκισμένον.

Τότε σε αυτά τα σκληρά χρόνια δεν θα λέμε βασιλεύει ο πεπελεκισμένος  Δημήτριος μετά του Χριστού, ούτε βασιλεύει ο πεπελεκισμένος Ραφαήλ μετά του Χριστού.  Τότε θα τιμώνται και θα γεραίρονται όλοι οι μεγάλοι του Σατανά, όλοι όσοι εδίωξαν την χριστιανική εκκλησία, την εδίωξαν με έργα, με λόγια, με συγγράμματα, με την τέχνη, με οποιοδήποτε τρόπο.

Τότε λχ θα τιμάται ο Νέρων, θα τιμάται ο Άρειος, θα τιμάται ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, θα τιμάται ο Φρόιντ, ο Καΐρης,  ο Μαρξ, ο Σκορτσέζε, ο Κάρολος Ρώσελ, ο Ράδερφορντ και λοιποί. Αυτοί  θα βασιλεύουν τότε, όχι βεβαία μετά του Χριστού αλλά μετά του Αντίχριστου.

Όταν λέει η Αποκάλυψις ότι θα λυθεί ο Σατανάς μετά τα 1000 έτη σημαίνει ότι θα πραγματοποιηθεί η προφητεία του αποστόλου Παύλου τότε αποκαλυφθήσεται ο άνομος, Β' Θεσσ β-8, ο κατεξοχήν άνομος αυτός που θα έρθει σε πλήρη αντίθεση με τον νόμο του θεού αυτός που θα στεριώσει δικούς του νόμους. Όταν θα αποκαλυφθεί ο άνομος τότε έχουμε και την μεγάλη θλίψη:έσονται γαρ αι ημέραι(Μαρκ ιγ 19)˙θα είναι τόσο θλιβερές εκείνες οι ημέρες που παρόμοιες δεν θα έχουν υπάρξει στην μακραίωνη ιστορία της ανθρωπότητος θα είναι θλιβερές διότι αφενός ο αντίχριστος θα εξοντώνει κάθε ιερό και όσιο από τον κόσμο και αφετέρου διότι ο Θεός για να συνετίσει την αποστάτιδα ανθρωπότητα, θα προβεί σε σκληρέςπαιδαγωγικέςτιμωρίες.

Αυτό σύμφωνα με την προφητική γλώσσα της αποκαλύψεως ονομάζεταιέκχυσις των 7 φιαλών της οργής του Θεού, περί αυτού βλέπε το ιστ' κεφάλαιο της Αποκαλύψεως ,ένα τρομερό κεφάλαιο, όλοι όσοι πάρουν το σφράγισμα του Αντιχρίστου θα βογκούν από τον πόνο, σύμφωνα με τοΑποκ ιστ 8-9τέταρτη φιάλη της οργής του Θεού, θα πληγεί η αποστάτις ανθρωπότης που ακολούθησε τον μεγάλο αποστάτη θα πληγεί με φρικτούς καύσωνες. Τους καύσωνες και τις αβροχίες θα τις συντονίζουν οι τρομεροί προφήτες του Θεού ο Ηλίας και ο Ενώχ, οι οποίοι θα πολεμήσουν σκληρά τον αντίχριστο,ούτοι έχουσιν εξουσίαν(Αποκ ια 6)˙ λοιπόν λύσιμο του Σατανά, εμφάνισις του Αντίχριστου, 7 φιάλες της οργής του Θεού μεγάλη θλίψις, είναι ένα και το αυτό, η ίδια φρικτή ιστορία. Μετά από αυτήν την φρικτή ιστορία έρχεται η ημέρα του Κυρίου δεν ξέρουμε εάν θα έρθει  μετά από μικρό ή από μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά ξέρουμε ότι  αυτή η θλιβερή περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας, πρέπει να προηγηθεί, να προηγηθεί χρονολογικά από την ημέρα του Κυρίου. Έτσι μπορούμε να πούμε πρώτα το λύσιμο του Σατανά, και έπειτα η ημέρα του Κυρίου ή πρώτα η εμφάνισις του Αντιχρίστου και έπειτα η ημέρα του Κυρίου ή πρώτα η μεγάλη θλίψις και έπειτα η ημέρα του Κύριου. Αυτό άλλωστε δηλώνεται και στην Αγία Γραφή, λόγου χάριν ο απόστολος Παύλος στηνΒ' προς Θεσσαλονικείςεπιστολή στο δεύτερο κεφάλαιο, λέει καθαρά ότι πρώτα θα έρθει οάνθρωπος την αμαρτίας, ο άνομος, και μετά θα έρθει ο Χριστός να παραλάβει την εκκλησία του.

Δυστυχώς στους κύκλους των Πεντηκοστιανών τα λόγια του αποστόλου αναποδογυρίζονται, αυτό δείχνει ότι μέσα στους Πεντηκοστιανούς ενεργεί το πνεύμα της πλάνης.

Πρώτα η μεγάλη θλίψις και μετά η ημέρα του Κυρίου.

Ο ευαγγελιστής Μάρκος το δηλώνει σαφέστατα, έσονται γαρ αι ημέραι (Μαρκ ιγ 19-24-26)˙ ένας που διαθέτει στοιχειώδη νόηση, μελετώντας τοιγ'κεφάλαιο του ευαγγελιστούΜάρκουβλέπει ότι μετά την ζοφερά περίοδο της μεγάλης και πρωτοφανούς θλίψεως έρχεται ο Χριστός,μετά την θλιψηεκείνην(Μαρκ ιγ 24) και δηλώνεται καθαρά ότι μέσα στην θλίψη βρίσκονται και οι εκλεκτοί του θεού δηλαδή οι Χριστιανοί, και μάλιστα για χάρη τους ο Κύριος συντομεύει την μεγάλη θλίψη και ει μη εκολόβωσε κύριος τα ημέρας ου καν αλλά δαι τους εκλεκτούς ους εξελέξατο (Μαρκ ιγ 20). Το ίδιο τονίζει και ο (Ματθ κδ 21),πρώτα η μεγάλη θλίψις, και μετά ο Χριστόςγια να παραλάβει τους εκλεκτούς ,οι εκλεκτοί βρίσκονται μέσα στην μεγάλη θλίψη.

Οι ψευδοποιμένες των Πεντηκοστιανών που διακατέχονται από πρωτοφανές πνεύμα πλάνης, κατακρεουργούν και διαστρεβλώνουν τα λόγια του Χριστού. Λένε ότι αγαπούν τον Χριστό αλλά δεν τον αγαπούν, αφού διαστρεβλώνουν κατάφορα τα άγια λόγια του.Ενώ ο Χριστός λέει ότι οι εκλεκτοί του θα περάσουν από την μεγάλη θλίψη, οι αιρετικοί αυτοί λένε ότι ο Χριστός θα εμφανιστείπριν από την μεγάλη θλίψηκαι θα ανεβάσει του δικούς του στο μεσουράνημα και θα τους έχει εκεί μέχρι να τελειώσει η μεγάλη θλίψις.

Διαβάζουμε στον Μάρκο «εάν ο Κύριος δεν συντόμευε» διαβάζουμε στον Ματθαίο «θαγίνει τότε μεγάλη θλίψις που τέτοια δεν έγινε από την αρχή του κόσμου και ούτε θα γίνει», διαβάζουμε στην Αποκάλυψη στο 7^οκεφάλαιο ότιοι εκλεκτοί του Θεού βρίσκονται στον επουράνιο ναό μπροστά στον θρόνο του Θεού ντυμένοι με ολόλευκες στολές με φοίνικες στα χέρια, σύμβολα νίκης, και λατρεύουν ακατάπαυστα τον Θεό μαζί με τους αγγέλους, αυτοί περιγράφονται ως ερχόμενοι «εκ της θλίψεως της μεγάλης», πρώταπερνούν από την θλίψι την μεγάλη, και μετά κατακτούν την δόξα στον επουράνιο ναό.

Και είπε προς με εις εκ των πρεσβυτέρων  (Αποκ. ζ 14-17) πρώτα πέρασμα από την μεγάλη θλίψη, πρώτα δάκρυα, και έπειτα η δόξα της επουράνιου Βασιλείας.  Αλλά οιψευδοπροφήτες Πεντηκοστιανοίαλλοιώνουν πέρα για πέρα τον  νόημα του Ευαγγελίου, τα λόγια της Αγίας Γραφής.

Οι επτά φιάλες της Αποκαλύψεως όπως είπαμε, εκχύνονται στην περίοδο τηςμεγάλης θλίψεως,στην περίοδο της αποστασίας του Αντίχριστου. Σ' αυτή την οδυνηρή χρονική περίοδο οι εκλεκτοί δεν απομακρύνονται στο μεσουράνημα όπως λέει η Πεντηκοστιανη πλάνη, αλλά μένουν εδώ κάτω και αγωνίζονται.Οι εκλεκτοί χριστιανοί βαπτισμένοι, χρισμένοι, κοινωνούντες των αχράντων μυστηρίων, ενδύονταιστολήν θεοΰφαντον. Αν κάποιος στα χρόνια του Αντίχριστου λυγίσει και δεχθεί το σφράγισμα του θηρίου, τότε είναι σαν να ξεβαφτίζεται, τότεγυμνώνεται από την στολή της χάριτος.

Γι' αυτό συνιστά ο λόγος του Θεού σε όσους βρίσκονται σε αυτήν την ζοφερή περίοδο να προσέξουν να μην χάσουν την θεοΰφαντη στολή τους.Μακάριος όστις αγρυπνεί και φυλάττει τα ενδύματα αυτού δια να μην περιπατάει γυμνός και βλέπουν την ασχημοσύνη αυτού (Αποκ ιστ-15).

Η προτροπή αυτή είναι για τους Χριστιανούς που ζουν στην περίοδο των επτά φιαλών, δηλαδή στην περίοδο τηςμεγάλης θλίψεως, βρίσκεται στο χωρίοΑποκ ιστ 15, στο σημείο που γίνεται λόγος για την έκχυση της έκτης φιάλης, αυτό σημαίνει ότι οι εκλεκτοί χριστιανοί δεν έχουν μεταφερθεί σε κάποιο μεσουράνημα, αλλά βρίσκονται εδώ κάτωείναι ντυμένοι με την στολή της θειας χάριτος, και προτρέπονται, να βρίσκονται σε κατάσταση προσοχής και εγρηγόρσεως ώστε να μην χάσουν την ενδυμασία τους και γίνουν γυμνοί και γίνουν ρεζίλι με την γύμνια τους,μακάριος ο γρηγορών.

Αν οι άνθρωποι που φορούν τα ενδύματα τα θεϊκά βρίσκονται στο μεσουράνημα, εκτός κινδύνου, τότε ποιος ο λόγος να γίνει αυτή η προτροπή από τον Χριστό;Ιδού έρχομαι ως κλέπτης: το ιδού έρχομαι ως κλέπτης έχει την έννοια ότι δεν πρέπει οι Χριστιανοί που δοκιμάζονται το καμίνι της μεγάλης θλίψεως, να απελπίζονται, διότι ξαφνικά μπορεί να έρθει η ημέρα του Κυρίου, ξαφνικά ως κλέπτης εν νυκτί, οπότε τελειώνουν τα βάσανα των Χριστιανών.

Το ιδού έρχομαι σημαίνει ότι ο Χριστός είναι στον ουρανό και οι δικοί του στην Γη, όχι αυτό που λένε οι Πεντηκοστιανοι, ότι ο Χριστός έχει παραλάβει τους δικούς του στο μεσουράνημα και βρίσκεται μαζί τους. Εάνβρίσκεται μαζί με του δικούς του τότε πως μπορεί να χρησιμοποίει το ρήμα έρχομαι;

Οι σύγχρονοι αιρετικοί διαβάζοντας στο εικοστό κεφάλαιο της Αποκαλύψεως για δέσιμο του Σατανά επί 1000 χρόνια νομίζουν ότι πρέπει να το εκλάβουν κατάκυριολεξία, εμείς λέμε ότι ο Σατανάς δένεται με τον ερχομό του Χριστού στην Γη και μέχρι τα χρόνια του Αντίχριστου είναιδεμένος με σχετική έννοια. Το ότι το δέσιμο του Σατανά δεν πρέπει να εκθλιφθεί με απόλυτη έννοια, αλλά με σχετική έννοια, φαίνεται από πολυάριθμες περικοπές και χωρία της Αγίας Γραφής τα οποία θα παρουσιάσουμε άλλη φορά, εδώ μόνο τούτο έχουμε να πούμε ότι από το ίδιο το εικοστό κεφάλαιο της Αποκαλύψεως βγαίνει ο συμπέρασμα ότι το δέσιμο του Σατανά έχει σχετική σημασία.

Το κείμενο της Αποκαλύψεως αναφέρει ότι σαν λύνεται ο Σατανάς, μετά τα 1000 έτη, με ένα τρέξιμο στα μήκη και στα πλάτη της Γης, στρατολογεί, ο Σατανάς, όχι εκατοντάδες οπαδούς, όχι χιλιάδες, όχι μυριάδες, αλλά αμέτρητους σαν την άμμο της θαλάσσης(Αποκ. κ-8 ).

Όταν λοιπόν λέει η Αποκάλυψη ότι ο Χριστός με τους δικούς του βασιλεύει 1000 έτη ή ότι ο Σατανάς δεσμεύεται 1000 έτη αυτά πρέπει να εκληφθούν με σχετική έννοια όχι με απόλυτη έννοια,εάν υπήρχε απόλυτη βασιλεία του Χριστού επί 1000 έτη και απόλυτο δέσιμο του Σατανά σε αυτήν την χρονική περίοδο τότε ο Σατανάς μετά το λύσιμο του, ούτε μισό οπαδό δεν θα μπορούσε να αποκτήσει, όχι μυριάδες  μυριάδων σαν την άμμο της θαλάσσης.

Μα θα πει κανείς γιατί η Γραφή λέει ότι βασιλεύει ο Χριστός με τους δικούς του 1000 έτη;Ήγιατί λέει ότι δένεται ο Σατανάς 1000 έτη;

Απαντούμε, η Αγία Γραφή πολλές φορές χρησιμοποιεί τοσχήμα της υπερβολήςθέλοντας να τονίσει ιδιαίτερα μια περίοδο που η εκκλησία θα κινείται με ελευθερία και θα προχωρεί και θα αυξάνει εν αντιθέσει με μια θλιβερή δυσάρεστη χρονική περίοδο των έσχατων ημερών όπου τα πράγματα θα σκουρύνουν, εκφράζεται με λόγο υπερβολής.

Αυτό το συναντούμε πολλές φορές στην Αγία Γραφήενδεικτικά θα αναφέρουμε ένα παράδειγμα. Η προςΚολασσαείςεπιστολή εγράφη γύρω στα62-63 μ.Χ. λοιπόν, στο χωρίοα-22αναφέρεται. Αναφέρει ο Απ Παύλος, ότι οι Χριστιανοί της Φρυγίας πρέπει να μείνουν σταθεροί στην ελπίδα του ευαγγελίου του οποίου ευαγγελίου το μήνυμα, εκυρήχθησε όλη την οικουμένη, οι φράσεις στο πρωτότυπο έχουν ως εξής  "μὴ μετακινούμενοι ἀπὸ τῆς ἐλπίδος τοῦ εὐαγγελίου οὗ ἠκούσατε, τοῦ κηρυχθέντος ἐν πάσῃ τῇ κτίσει τῇ ὑπὸ τὸν οὐρανόν" ε, ποιος λογικός άνθρωπος θα παραδεχτεί, ότιτο 62 μ.Χ, είχε κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε όλη την οικουμένη, σε όλη την υδρόγειο, σε όλη την υφήλιο, ασφαλώς κανείς.  Εδώ χρησιμοποιείτε ένασχήμα υπερβολήςο Απόστολος Παύλος θέλει να τονίσει πόσο ευλόγησε ο Θεός τους Αποστόλους, πόσο τους δυνάμωσε, ώστε να σκορπίσουν σε ανατολή και δύση το Ευαγγελικό μήνυμα, σχήμα υπερβολής, και ο λόγος δεν εκλαμβάνεται με απόλυτη αλλά με σχετική έννοια.

Να ρίξουμε μια ματιά στο24 κεφ. του Ευαγγελίου τουΜατθαίουεκεί δίνεται από τον ίδιο τον Χριστό ένα εσχατολογικό διάγραμμα, δίνεται περιγραφή των γεγονότων προ της ημέρας του Κυρίου, παρουσιάζονται διάφορα προδρομικά σημεία της παρουσίας του Κυρίου.

Στην αρχή γίνεται λόγος για εμφάνιση ψευδοπροφητών και ψευδομεσσιών οι οποίοι μάλιστα προφητεύεται ότι θα παραπλανήσουν πολύ κόσμο, κδ-5, κατόπιν αναφέρονται πόλεμοι που γίνονται και που γίνονται σε μακρινές χώρες,κδ-6, αναφέρονται και παγκόσμιοι πόλεμοι,κδ7, επίσης γίνεται λόγος για πείνα και φοβερές αρρώστιες και για σεισμούς κατά τόπους,κδ7, σημειώνεται ακόμη ότι η αμαρτία θα λάβει μεγάλες διαστάσεις και οι καρδιές των ανθρώπων δεν θα γνωρίζουν να αγαπούν,κδ 12, τονίζεται επίσης αυτές της ημέρες οι Χριστιανοί πρέπει να εξοπλιστούν με υπομονή,κδ13, στη συνέχεια διαγράφεται ένα καθαρό και σαφές εσχατολογικό σημείο, η διάδοσις του Ευαγγελίου σε όλη την Οικουμένη,κδ 14, κατόπιν γίνεται λόγος για τον Αντίχριστο και τη μεγάλη θλίψη.  Στον Ιουδαϊκό ναό θα στήσει τον θρόνο του το βδέλυγμα της ερημώσεως. Ο Αντίχριστος παρουσιάζεται σαν ένα σιχαμερό ων που διαλέγει σαν τόπο παραμονής του ένα άγιο τόπον.   Κατόπιν σημειώνεται η παρηγορητική προφητεία ότι χάρις των εκλεκτών συντομεύουν οι ημέρες της μεγάλης θλίψεως.

Βεβαίως εδώ με τα εσχατολογικά γεγονότα τα προ της ημέρας του Κυρίου, συμπλέκονται και κάποια αντίστοιχα γεγονότα που αφορούν μεγάλες θλίψεις του Ιουδαϊκού έθνους, περί αυτού θα κάνουμε εκτενή λόγο σε άλλη μας ομιλία, προσχωρούμε, κατόπιν γίνεται λόγος για έντονες φήμες και διαδόσεις εμφανίσεων του Χριστού, εδώ ο Χριστός, εκεί ο Χριστός, στην συνέχεια προφητεύονται αναστατώσεις κοσμολογικών διαστάσεων, ανωμαλίες και αναταραχές στον Ήλιο, στην Σελήνη, στα άστρα, οι δυνάμεις των ουρανών ‘σαλευθήσονται'κδ 29τελευταίο εσχατολογικό σημείο παρουσιάζεται στον ουρανό τουσημείου του Υιού του ανθρώπου, που κατά τους Πατέρες την Εκκλησίας είναι οΣταύροςτου Χριστού, ο Ματθαίος αυτά αναφέρει ως γεγονότα των εσχάτων ημερών προ της συντέλειας, εάν υπήρχε και ένα μεγάλο εσχατολογικό γεγονός όπως ηχιλιετής βασιλείατου Χριστού θα το παρέλειπε; ασφαλώς όχι, αυτό έπρεπε οπωσδήποτε να το αναφέρει, δηλαδήθα έγραφε ο Ματθαίος, θα γίνει μεγάλη θλίψις, θλίψις που όμοια με αυτή δεν έγινε, κατόπιν θα γίνει μεγάλη χαρά, 1000 χρόνιαη γη θα γίνει παράδεισος και θα βασιλεύει σε αυτήν ο Χριστός με τους δικούς του, και μετά και λοιπά τα υπόλοιπα, αναταραχές στα ουράνια σώματα και λοιπά.

Αγαπητοί ακροατέςη χιλιετής βασιλεία αποτελεί μια πλάνη των αιρετικών,ένα παραμύθι, αν ήταν αληθινή θα την έγραφε εδώο Ματθαίος, αλλά ούτε ο Ματθαίος, ούτε ο Μάρκος, ούτε ο Λουκάς, στις παράλληλες περικοπές τους ομιλούν για 1000ετη βασιλεία, δεν ομιλούν γιατί δεν υπάρχει, αλλά ούτε ο απόστολος Παύλος στις 14 επιστολές του κάνει λόγο για επίγειο Βασιλεία του Χριστού επί 1000 έτη ούτε οι άλλοι Απόστολοι στις υπόλοιπες επιστολές της Καινής Διαθήκης.Ένα εσχατολογικό γεγονός τόσο μεγάλων διαστάσεων, το οποίο μάλιστα αποτελεί πηγή χαράς και παρηγοριάς,είναι αδιανόητο να παραληφθεί, να ξεχαστεί.

Το ότι κανένα Ευαγγέλιο και καμία επιστολή της Καινής Διαθήκης δεν κάνει λόγο για αυτό, σημαίνει ότι αυτό είναι ανύπαρκτο, πέρα για πέρα ανύπαρκτο, υπάρχει μόνο στα μυαλά των μαρτύρων του Ιεχωβά των Ευαγγελικών των Πεντηκοστιανών και των λοιπών πλανώντων και πλανωμένων.  

Χιλιετής Βασιλεία σημαίνει παραμύθι των αιρετικών, και σύμφωνα με την Ιεχωβίτικη έκδοση του παραμυθιού, εδώ στην Γη επί 1000 χρόνια οι άνθρωποι θα τρώνε τα ποιο ωραία βερίκοκα και τα ποιο ωραία ζαρζαβατικά. Ενώ σύμφωνα  με την Πεντηκοστιανή έκδοση του παραμυθιού, οι μισοί θα έχουν φθαρτά σώματα και θα τρώνε, ενώ οι άλλοι μισοί, αυτοί που έχουν αρπαγεί για 7 χρόνια στο μεσουράνημα, δεν θα τρώνε γιατί θα έχουν άφθαρτα σώματα, και θα φαντάζουν σαν εξωγήινοι στα μάτια των άλλων που θα τρώνε....

Θεέ μου !! και μη χειρότερα !!

Ο κάθε ένας παίρνει και μια Αγία Γραφή στο χέρι, αποκτά και κάποιους οπαδούς και εξηγεί την Γραφή κατά το κοινώς λεγόμενο, όπως του κατέβει, και παραδόξως, βρίσκει ανθρώπους που τον παραδέχονται....

Ας μην παραξενευόμαστε, μας το προειδοποιεί ο απόστολος Παύλος, ότι την πλάνη πολλοί θα την ακολουθήσουν....

Αναδημοσίευση απόhttp://panosrs.blogspot.com/2009_06_01_archive.htmlόπου μπορείτε να ακούσετε και την εκπομπή.

Read more:http://www.egolpion.net/peri_xilietous.el.aspx#ixzz2jY9TVAca

Η πιο εύκολη αμαρτία (Αββάς Δωρόθεος) alopsis

Ξέρεις πόσο μεγάλη αμαρτία είναι να κρίνεις τον πλησίον; Παραγματικά, τί μπορεί να είναι βαρύτερο απ’ αυτό; Τί άλλο μισεί τόσο πολύ και αποστρέφεται ο Θεός σαν την κατάκριση; Όπως ακριβώς είπαν οι Πατέρες, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ αυτήν.

Και όμως λένε ότι από αυτά τα μικροπράγματα φτάνει κανείς σ’ αυτό το τόσο μεγάλο κακό. Από το να δεχτεί μιά μικρή υποψία για τον πλησίον, από το να λέει: «Τί σημασία έχει αν ακούσω τι λέει αυτός ο αδελφός; Τί σημασία έχει αν πω και εγώ αυτόν τον λόγο; Τί σημασία έχει αν δω που πάει αυτός ο αδελφός ή τι πάει να κάνει αυτός ο ξένος»; Αρχίζει… ο νους να αφήνει τις δικές του αμαρτίες και ν’ απασχολείται με τη ζωή του πλησίον. Από εκεί φτάνει κανείς στην κατάκριση, στην καταλαλιά, στην εξουθένωση. Από εκεί πέφτει σ’ όσα κατακρίνει. Επειδή δεν φροντίζει για τις δικές του κακίες, επειδή δεν κλαίει, όπως είπαν οι Πατέρες, τον πεθαμένο εαυτόν του, δεν μπορεί σε τίποτα απολύτως να διορθώσει τον εαυτόν του, αλλά πάντοτε απασχολείται με τον πλησίον. Και τίποτα δεν παροργίζει τόσο το Θεό, τίποτα δεν ξεγυμνώνει τόσο τον άνθρωπο και δεν τον οδηγεί στην εγκατάλειψη, όσο η καταλαλιά, η κατάκριση και η εξουθένωση του πλησίον.

Γιατί άλλο πράγμα είναι η καταλαλιά και άλλο η κατάκριση και άλλο η εξουθένωση.

• Καταλαλιά είναι το να διαδίδεις με λόγια τις αμαρτίες και τα σφάλματα του πλησίον π.χ. ο τάδε είπε ψέματα, οργίστηκε ή πόρνευσε ή κάτι τέτοιο έκαμε. Λέγοντας όλα αυτά, ήδη κανείς «καταλαλεί», δηλαδή, μιλάει με εμπάθεια εναντίον κάποιου, συζητάει με εμπάθεια για το αμάρτημά του.

• Κατάκριση είναι το να κατηγορήσει κανείς τον ίδιο τον άνθρωπο, λέγοντας ότι αυτός είναι ψεύτης, είναι οργίλος, είναι πόρνος. Γιατί έτσι κατέκρινε την ίδια τη διάθεση της ψυχής του και έβγαλε συμπέρασμα για όλη τη ζωή του, λέγοντας ότι είναι τέτοια η ζωή του, τέτοιος είναι αυτός και σαν τέτοιο τον κατέκρινε. Και αυτό είναι πολύ μεγάλη αμαρτία. Γιατί είναι άλλο να πει κανείς ότι κάποιος οργίστηκε και άλλο να πει ότι κάποιος είναι οργίλος και να βγάλει συμπέρασμα, όπως είπα, για όλη του τη ζωή. Και τόσο πιο βαριά από κάθε άλλη αμαρτία είναι η κατάκριση, ώστε και ο ίδιος ο Χριστός να φτάσει να πει: « Υποκριτή, βγάλε πρώτα από το μάτι σου το δοκάρι, και τότε κοίταξε να βγάλεις την αγκίδα από το μάτι του αδελφού σου» (Λουκ. 6, 42). Και παρομοίασε τη μεν αμαρτία του πλησίον με αγκίδα, τη δε κατάκριση με δοκάρι. Τόσο πολύ βαριά είναι η κατάκριση που ξεπερνάει σχεδόν κάθε άλλη αμαρτία…

Γιατί να μην κατακρίνουμε καλύτερα τους εαυτούς μας και τα ελαττώματά μας, που τα ξέρουμε πολύ καλά και που γι’ αυτά θα δώσουμε λόγο στο Θεό; Γιατί αρπάζουμε την κρίση από το Θεό; Τί ζητάμε από το πλάσμα Του;…Γιατί θέλουμε να πάρουμε επάνω μας τα βάρη των άλλων; Εμείς έχουμε τι να φροντίσουμε, αδελφοί μου. Καθένας ας έχει το νου του στον εαυτόν του και στις αμαρτίες του. Μόνο ο Θεός μπορεί είτε να δικαιώσει είτε να κατακρίνει τον καθένα, γιατί Αυτός μόνο ξέρει του καθενός την κατάσταση και τη δύναμη και το περιβάλλον και τα χαρίσματα και την ιδιοσυγκρασία και τις ιδιαίτερες ικανότητές του και κρίνει σύμφωνα μ’ όλα αυτά, όπως Αυτός μόνον γνωρίζει. Διαφορετικά, βέβαια, κρίνει ο Θεός τα έργα του επισκόπου και διαφορετικά του άρχοντα, αλλιώς του ηγουμένου και αλλιώς του υποτακτικού, αλλιώς του νέου και αλλιώς του γέρου, αλλιώς του αρρώστου και αλλιώς του γερού. Και ποιός μπορεί να κρίνει σύμφωνα μ’ αυτές τις προϋποθέσεις παρά μόνον Αυτός που δημιούργησε τα πάντα, Αυτός που έπλασε τα πάντα και γνωρίζει τα πάντα;…

Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να ξέρει ο άνθρωπος από τις βουλές του Θεού. Μόνον Αυτός είναι Εκείνος που καταλαβαίνει τα πάντα και είναι σε θέση να κρίνει τον καθένα, όπως μόνος αυτός γνωρίζει.
Πραγματικά, συμβαίνει να κάνει κάποιος αδελφός μερικά πράγματα με απλότητα. Αυτή όμως η απλότητα ευαρεστεί στο Θεό περισσότερο από ολόκληρη τη δική σου ζωή. Και συ κάθεσαι και τον κατακρίνεις και κολάζεις τη ψυχή σου; Και αν κάποτε υποκύψει στην αμαρτία, πώς μπορείς να ξέρεις πόσο αγωνίστηκε και πόσο αίμα έσταξε, πριν κάνει το κακό, ώστε να φτάνει να μοιάζει η αμαρτία του σχεδόν σαν αρετή στα μάτια του Θεού; Γιατί ο Θεός βλέπει τον κόπο του και τη θλίψη που δοκίμασε, όπως είπα, πριν να κάνει το κακό, και τον ελεεί και τον συγχωρεί. Και ο μεν Θεός τον ελεεί, εσύ δε τον κατακρίνεις, και χάνεις τη ψυχή σου; Πού ξέρεις ακόμα και πόσα δάκρυα έχυσε γι’ αυτό, ενώπιον του Θεού; Και συ μεν έμαθες την αμαρτία, δεν ξέρεις όμως τη μετάνοια. Μερικές φορές μάλιστα δεν κατακρίνουμε μόνο, αλλά και εξουθενώνουμε.

• Εξουθένωση είναι όταν, όχι μόνον κατακρίνει κανείς κάποιον, αλλά και τον εκμηδενίζει, σαν να τον αποστρέφεται και τον σιχαίνεται σαν κάτι αηδιαστικό. Αυτό είναι ακόμα χειρότερο καο πολύ πιο καταστρεπτικό από την κατάκριση.

Όσοι όμως θέλουν να σωθούν δεν προσέχουν καθόλου τα ελαττώματα του πλησίον, αλλά προσέχουν πάντοτε τις δικές τους αδυναμίες και έτσι προκόβουν. Σαν εκείνον που είδε τον αδελφό του να αμαρτάνει και στενάζοντας βαθιά είπε: «Αλλοίμονό μου, γιατί σήμερα πέφτει αυτός, οπωσδήποτε αύριο θα πέσω εγώ». Βλέπεις με ποιό τρόπο επιδιώκει τη σωτηρία του, πως προετοιμάζει τη ψυχή του; Πως κατάφερε να ξεφύγει αμέσως από την κατάκριση του αδελφού του; Γιατί λέγοντας ότι: «Οπωσδήποτε θα αμαρτήσω και εγώ αύριο» έδωσε την ευκαιρία στον εαυτόν του ν’ ανησυχήσει και να φροντίσει για τις αμαρτίες που επρόκειτο δήθεν να κάνει. Και μ’ αυτό τον τρόπο ξέφυγε την κατάκριση του πλησίον. Και δεν αρκέστηκε μέχρις εδώ, αλλά κατέβασε τον εαυτόν του χαμηλότερα απ’ αυτόν που αμάρτησε λέγοντας: «Και αυτός μεν μετανοεί για την αμαρτία του, εγώ όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα μετανοήσω, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρω, δεν είναι σίγουρο ότι θα έχω τη δύναμη να μετανοήσω».

Βλέπεις το φωτισμό της θείας αυτής ψυχής; Γιατί όχι μόνον κατάφερε να ξεφύγει από την κατάκριση του πλησίον, αλλά έβαλε τον εαυτό της πιο κάτω απ’ αυτόν.

Και εμείς οι άθλιοι, εντελώς αδιάκριτα, κατακρίνουμε, αποστρεφόμαστε, εξευτελίζουμε, αν δούμε ή αν ακούσουμε ή αν υποψιαστούμε κάτι. Και το χειρότερο είναι ότι δεν σταματάμε μέχρι τη ζημιά που κάνουμε στον εαυτό μας, αλλά συναντάμε και άλλον αδελφό και αμέσως του λέμε: « Αυτό και αυτό έγινε». Και του κάνουμε κακό βάζοντας στην καρδιά του αμαρτίες… Αλλά ενώ κάνουμε διαβολικό έργο δεν ανησυχούμε κιόλας. Γιατί, τί άλλο έχει να κάνει ο διάβολος από το να ταράζει και να βλάπτει; Και γινόμαστε συνεργάτες των δαιμόνων και για τη δική μας καταστροφή και για του πλησίον…

Από ποιό άλλο λόγο τα παθαίνουμε αυτά, παρά από το ότι δεν έχουμε αγάπη; Γιατί αν είχαμε αγάπη και συμπαθούσαμε και πονούσαμε τον πλησίον μας, δεν θα είχαμε το νου μας στα ελαττώματα του πλησίον…Αν είχαμε αγάπη, η ίδια η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα, όπως ακριβώς έκαναν οι άγιοι, όταν έβλεπαν τα ελαττώματα των ανθρώπων. Γιατί μήπως είναι τυφλοί οι άγιοι και δεν βλέπουν τα αμαρτήματα; Και ποιός μισεί τόσο πολύ την αμαρτία όσο οι άγιοι; Και όμως δεν μισούν εκείνον που αμαρτάνει, ούτε τον κατακρίνουν, ούτε τον αποστρέφονται, αλλά υποφέρουν μαζί του, τον συμβουλεύουν, τον παρηγορούν, τον γιατρεύουν σαν άρρωστο μέλος του σώματός τους. Κάνουν τα πάντα για να τον σώσουν…Με την μακροθυμία και την αγάπη τραβούν τον αδελφό και δεν τον απωθούν, ούτε τον σιχαίνονται…
Ας αποκτήσουμε λοιπόν και εμείς αγάπη, ας αποκτήσουμε ευσπλαχνία για τον πλησίον. Και έτσι θ’ αποφεύγουμε να καταλαλούμε, να κατακρίνουμε, να εξουδενώνουμε τους άλλους. Ας βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον σαν να είμαστε μέλη του ίδιου σώματος…
Ο Θεός ας μας αξιώσει να προσέχουμε όσα μας συμφέρουν πνευματικά και να τα εφαρμόζουμε. Γιατί όσο φροντίζουμε και ενδιαφερόμαστε να εφαρμόζουμε όσα ακούμε, τόσο περισσότερο μας φωτίζει ο Θεός πάντοτε και μας διδάσκει το θέλημά Του.

(Αββά Δωροθέου, Έργα Ασκητικά, Εκδόσεις «Ετοιμασία», Ι. Μ. Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Καρέα, Αθήναι 1981, Στ΄ Διδασκαλία (αποσπάσματα) σ. 187- 203).

Ἀββάς Δωρόθεος – Ἔργα Ἀσκητικά

Ἕνα μεστό κείμενο-πυξίδα γιά τήν πορεία τῆς ἐπιστροφῆς μας, στήν ἁγιοπατερική Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ὁλοκληρωμένο δογματικά καί πλούσιο σέ βιωματική ἐμπειρία, προσφέρεται σάν στερεά τροφή, πού θερμαίνει καί τονώνει τίς χαμένες, στή χώρα τῆς νωθρότητας καί ἀβουλίας, ψυχές. Ἀνοίγει νέους ὁρίζοντες στήν αὐτάρκεια τῆς γνώσης τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων τῆς γενιᾶς μας. 
Ἐπιστολές
Ἐπιστολή Η´
ΣΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΠΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ
— Πρῶτα-πρῶτα, παιδί μου, δέν γνωρίζουμε τόν τρόπο πού οἰκονομεῖ ὁ Θεός τή ζωή μας καί ὀφείλουμε νά Τοῦ παραδίνουμε τόν ἑαυτό μας νά τόν κυβερνήσει —πράγμα πού ὀφείλουμε ἀκριβῶς νά κάνουμε καί σ᾽ αὐτήν τήν περίσταση. Γιατί θά δυσκολευτεῖς, ἄν θελήσεις νά κρίνεις μέ ἀνθρώπινα κριτήρια ὅσα σοῦ συμβαίνουν ἀντί ν᾽ ἀφήσεις στό Θεό κάθε μέριμνά σου. Πρέπει λοιπόν, ὅταν σέ περικυκλώνουν θλιβεροί καί πιεστικοί λογισμοί, νά κραυγάζεις στό Θεό: «Κύριε, οἰκονόμησε αὐτήν τήν ὑπόθεση, ὅπως Σύ θέλεις καί ὅπως γνωρίζεις»1. Γιατί πολλά θέματα τά τακτοποιεῖ ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διαφορετικά ἀπ᾽ ὅ,τι νομίζουμε ἤ ἐλπίζουμε. Καί οἱ ἐλπίδες πού τρέφαμε γιά μερικά πράγματα, ἀπό τήν πείρα ἀποδείχτηκαν λαθεμένες. Μέ λίγα λόγια, πρέπει νά δείχνεις μακροθυμία τήν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ καί νά προσεύχεσαι καί νά μήν προσπαθεῖς ἤ νά νομίζεις ὅτι μέ ἀνθρὠπίνους λογισμούς, ὅπως εἶπα, θά ξεπεράσεις λογισμούς δαιμονικούς. Ὁ ἀββάς Ποιμένας ἐπειδή τά γνώριζε αὐτά, ἔλεγε ὅτι ἡ ἐντολή «νά μή μεριμνήσεις γιά τήν αὐριανή ἡμέρα»2 (Ματθ. 6, 34) ἀπευθυνόταν σ᾽ ὅσους βρίσκονται σέ πειρασμό. Ἄν λοιπόν, παιδί μου, πιστεύεις ὅτι αὐτά εἶναι ἀληθινά, ἐγκατάλειψε κάθε δικό σου λογισμό —καί ἄν ἀκόμα εἶναι συνετός— καί κράτησε τήν ἐλπίδα σου στό Θεό. Σ᾽ Αὐτόν πού δίνει περισσότερα ἀπό ὅσα Τοῦ ζητᾶμε ἤ μποροῦμε νά φανταστοῦμε (Ἐφ. 3, 20). Θά μποροῦσα νά σοῦ ἀπαντήσω σ᾽ ὅλα ὅσα εἶπες, ἀλλά δέν θέλω νά ἔλθω σέ ἀντίθεση οὔτε μέ σένα οὔτε μέ τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μου. Τό μόνο πού λέω εἶναι νά στερεωθεῖς στήν ὁδό πού ὁδηγεῖ στήν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ. Γιατί αὐτή ἡ ὁδός εἶναι ἡ πιό ἀσφαλής καί ἡ πιό ἀμέριμνη. Ὁ Θεός μαζί σου.

Τα Άγια Θεοφάνεια

Ἑορτή μεγάλη σήμερα, ἀγαπητοί μου, γιά ὅλους τους ὀρθοδόξους λαούς. Ἰδιαιτέρως τήν ἑορτάζει ἤ Ἑλλάς, χώρα ναυτική. Οἱ ναυτικοί μας, ὅπου καί νά πλέουν, εἴτε στόν Ἀτλαντικό εἴτε στόν Εἰρηνικό ὠκεανό, τήν τιμοῦν χαρμοσύνως. Σήμερα ἁγιάζονται τά νερά καί οἱ θάλασσες μέ τόν Τίμιο Σταυρό. Ἡ ἑορτή τῶν Φώτων εἶναι τό τέλος μίας ἐκκλησιαστικῆς περιόδου πού ὀνομάζεται Δωδεκαήμερο. Τελειώνει σήμερα τό Δωδεκαήμερο, πού ἄρχισε μέ τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Νά μιλήσουμε γιά τήν ἑορτή τῶν Φώτων; Μικρή ἤ διάνοιά μας, ἀσθενής ἤ γλώσσα μας, καί τό μυστήριο πού ἀποκαλύπτεται σήμερα μέ τή βάπτιση τοῦ Κυρίου ἀπέραντο ὅπως ὁ ὠκεανός. Μᾶλλον πρέπει νά σιωπήσουμε. Ἄλλα γιά νά μή μείνη ὁ ἄμβωνας ἄφωνος τέτοια μέρα, τολμῶ, ἐπικαλούμενος τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κάτι νά πῶ. Ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός παρουσιάστηκε στή γῆ ὡς ἄνθρωπος ὑπό τίς πλέον ταπεινές συνθῆκες, ἦλθε ὡς νήπιο, γεννήθηκε ἀπό πάμπτωχη κόρη σέ μία κωμόπολη τῆς Ἰουδαίας μέσα σέ ἕνα σπήλαιο. Ποιος, βλέποντας τό βρέφος ἐκεῖνο, ἦταν δυνατόν νά φανταστῆ, ὅτι κάτω ἀπό αὐτό τό σχῆμα κρυβόταν ἤ Θεότης; Μετά ἀπό ὀκτώ ἥμερες δέχθηκε τήν περιτομή καί ἔλαβε τό ὄνομα Ἰησοῦς Χριστός, «τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα». Δώδεκα ἐτῶν τόν βλέπουμε πάλι στό ναό τοῦ Σολομῶντος, ὅπου κατέπληξε τούς σοφούς πρεσβυτέρους μέ τίς ἐρωτήσεις καί ἀπαντήσεις του. Μετά, γιά τό διάστημα ἀπό δώδεκα ἐτῶν ἕως τριάντα, ὁρισμένοι λένε πολλά φανταστικά, ἄσχετα ὅμως μέ τό Εὐαγγέλιο. Ἀλλά ἕνα εἶναι τό βέβαιο, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔζησε ἀφανής.

Ορθόδοξος Φιλοσοφία της Αποκαλύψεως Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Θεολόγος, Ειδικός Γραμματέας του ΔΣ της ΠΕΘ 2. Η ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ Η «ΓΛΩΣΣΑ» ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ

Στις δυτικές κοινωνίες καλλιεργείται πολύ η λογική. Όλα τα  προβλήματα της ζωής γίνεται προσπάθεια να λυθούν διά της λογικής. Οι δυτικοί άνθρωποι μοιάζουν παραμορφωμένοι , μοιάζουν να έχουν ένα τεράστιο κεφάλι και μια ελάχιστη καρδιά.  Πολλοί από αυτούς δεν πιστεύουν στο θεό. Δεν πιστεύουν στην αθανασία της ψυχής. Παρά ταύτα όμως…. Πιστεύουν στην απιστία τους . Πιστεύουν στην ύλη.  Θέματα όπως : υπάρχει ή όχι Θεός ; δεν μπορούν να απαντηθούν με επιστημονικά πειράματα και μετρήσεις. Δεν μπορούν επίσης να τύχουν μιάς απόδειξης με βάση τη λογική σκέψη. Ο Ορθός λόγος δεν μπορεί να απαντήσει ούτε θετικά ούτε αρνητικά. Μπορεί μόνο να συνειδητοποιήσει την αδυναμία του.  Γι΄ αυτό και η υπόθεση της πίστης « περνάει »  σε άλλο επίπεδο προσέγγισης , « πιο υπαρξιακό » .

    Η ανθρώπινη κατάσταση στις « οριακές » της στιγμές  φέρει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με το πρόβλημα της πίστης. Αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Απεναντίας μπορεί να θεωρηθεί σύμφυτο με την ίδια τη ζωή.  Από την στάση που θα κρατήσει κανείς , από την ενεργοποίηση θα λέγαμε κάποιας ανώτερης λειτουργίας,   εξαρτάται η υπέρβαση των ηθικών διλημμάτων που τίθενται ενώπιον του. Αποφασίζει έτσι να πιστέψει για « υπαρξιακούς λόγους »  και όχι σαν άμεση συνέπεια διανοητικής  εξερεύνησης - θεωρητικολογίας.Ανακαλύπτει δυνάμεις που τις έχει παραμελήσει, δυνάμεις που ακόμη δεν έχει γνωρίσει.

   Όταν βρεθεί αντιμέτωπος με τα μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης, τότε φτάνει στα όρια του νου, αισθάνεται την ανεπάρκειά του, κατανοεί ότι αυτά τα ερωτήματα ξεπερνούν τη λογική και τη δύναμη της σκέψης του και …τότε ψάχνει μέσα του να βρεί κάποια άλλη δύναμη, δύναμη της ψυχής, που θα μπορούσε να αναμετρηθεί με τα μεγάλα ερωτήματα. Αυθόρμητα στρέφεται προς το θεό και του ζητάει να τον καθοδηγήσει. Μαθαίνει τότε πως ο θεός είναι το Απειρο εκείνο πρόσωπο που διαρκώς ήταν κοντά του, που διαρκώς τον καλούσε  να έλθη στο Δρόμο Του.

  Ο  Θεός έχει περιγραφεί σε ορισμένους ύμνους της εκκλησίας ως «Ζωή, Έρως, Φως, Νου, Χρηστότης » (και άλλα παρόμοια), όρους δηλαδή και εκφράσεις που προσιδιάζουν σε ένα Άπειρο Πρόσωπο μετά του οποίου καλείται να συνδεθεί ο πεπερασμένος άνθρωπος, για να υπερβεί την έλλειψη ελπίδας και να δώσει νόημα στην « εν χρόνω » πορεία της ζωής του..  Όσο και αν η Νεωτερικότητα ( ως κοινωνικο-πολιτισμικό περιβάλλον )  διαμορφώνει τον ανθρώπινο ψυχισμό με γήινο προσανατολισμό, τούτο γίνεται μόνο σε ένα επιφανειακό στρώμα του είναι. Στο βάθος όμως, στον πυρήνα, βρίσκεται εκ φύσεως μια αντιστοιχία με τον Δημιουργό, που καθιστά τον άνθρωπο ένα ον προορισμένο για την αληθινή ζωή "εν κοινωνία", παρά το ότι ακολουθεί το δρόμο του ασώτου υιού της ευαγγελικής παραβολής, στην ιστορική του πορεία.

   Αν μπορεί κανείς να μιλήσει σήμερα για το Θεό και το ευαγγέλιό Του, ως αναγγελία σωτηρίας, αυτό το κάνει γιατί ήδη μέσα στον καθένα υπάρχει ένας  « πυρήνας πίστης » εγκατεσπαρμένος από τον ίδιο το Δημιουργό : Αυτός ο πυρήνας του υπαγορεύει την περί θεού αναζήτηση, ιδιαίτερα σε στιγμές οριακές.  Ο π. Δημήτριος Staniloae (βλ. έργο του "εκκλησία και θεολογία", έκδ.Τήνος, σελ.20)  γράφει πως : « αν μπορεί κανείς σήμερα να ακούει και να υπακούει ένα λόγο περί θεού, αυτό το κάνει διότι μέσα του ενυπάρχει δεδομένη μια έμφυτος ικανότητα γνώσεως, που ο ίδιος ο θεός έχει ενσπείρει, ώστε να μας συνδέει μαζί του ως Υπέρτατη Πραγματικότητα».

   Ο ορθόδοξος Γάλλος συγγραφέας /Θεολόγος Olivier Clement σημειώνει από την πλευρά του,  πως η  εκκοσμίκευση προήλθε οπά την μήτρα¨ του χριστιανικού ευαγγελίου της αποϊεροποίησης του  κόσμου και της κλήσης του ανθρώπου για σχετικοποίηση πάσης  κοσμικής πραγματικότητος…Υπάρχει κάτι συνεπώς μέσα στην εκκοσμίκευση, πού είναι εγγενές με την χριστιανική Πίστη, έστω και αν της εναντιώνεται, ενίοτε με ιδιαίτερη σφοδρότητα.  Μπορούμε συνεπώς να δώσουμε θετική απάντηση στο ερώτημα εάν ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί (έστω έτσι όπως είναι διαμορφωμένος ) να ακούσει έναν λόγο περί Θεού  Αποκαλυπτόμενου και περί πίστεως σε Αυτόν   . 

 Το βασικό  εμπόδιο που οφείλει να ξεπεράσει έχει να κάνει με την ανοιχτότητα που θα δείξει στον λόγο που του απευθύνεται. Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι να δείξει εμπιστοσύνη/ πίστη στη μαρτυρία εκείνων που μας μετέφεραν αυτό το λόγο (αυτήκοοι  και αυτόπτες μάρτυρες) και τον διετύπωσαν γραπτώς στα πλαίσια της αποθησαυρίσεώς του εντός  της κιβωτού – εκκλησίας  ( η οποία  άλλωστε είναι η μόνη, που μπορεί να τον ερμηνεύσει ορθώς σε συνάφεια με την πείρα των Αγίων της).

Την εμπιστοσύνη στην Αποκάλυψη δυσκολεύει αρκετά συχνά η σύγχρονη διανόηση που είναι απορριπτική απέναντι στους ανθρωπομορφισμούς ή κοινωνιομορφισμούς  της βιβλικής γλώσσας, την οποία εκλαμβάνει ως «μυθολογική έκφραση» του ανθρώπινου πνεύματος και μόνο! (φαινόμενο κοινό σε όλες τις θρησκείες). Στο σημείο αυτό βρίσκεται και η αποφασιστική στροφή της εμπιστοσύνης μας στην Αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος, υπό την έμπνευση του οποίου ελάλησαν οι άνθρωποι του θεού (όπως δέχεται η ορθόδοξος Διδασκαλία). 

   Και πράγματι η πίστη χρειάζεται μια πράξη θέλησης – κίνησης  αυτοπαράδοσης στην θεϊκή πρωτοβουλία που μας τοποθετεί σε ένα άλλο επίπεδο ζωής. Η πίστη (θα υπογραμμίσει με έμφαση ο Paul Evdokimov: "η πάλη με τον θεό", εκδ.ΠΟΥΡΝΑΡΑ, σελ. 56) φέρει μέσα της ένα εμπόδιο συμφυές με την πολύ αινιγματική φύση της, που είναι ακριβώς στα μέτρα του μεγαλείου της: Ο Θεός εν τω ουρανώ άνω και συ επί της γης» (εκκλ.5,1).  Ο Απ. Πέτρος (συνεχίζει ο  Paul Evdokimov) εγνώριζε το σκεπτικιστικό  και ειρωνικό πνεύμα που ερωτά: « που έστιν η επαγγελία της παρουσίας αυτού ;  αφ ης γαρ οι πατέρες εκοιμήθησαν πάντα ούτως διαμένει απ’ αρχής κτίσεως». (Β Πετρ. 3,4 ).  Παρόμοια οι Ιουδαίοι  θέλουν να αποσπάσουν μια σαφή απάντηση χωρίς διφορούμενα «εξορκίζω σε ...ίνα ημίν είπης, ει συ ει ο Χριστός» (Ματθ. 26,63). Ζητούν μάλιστα μια εγγύηση ασφαλέστερη: « δείξον ημίν τον πατέρα και αρκεί ημίν» (Ιωα. 14,8).

 Βεβαίως μια παρόμοια απόδειξη σχολιάζει ο Paul Evdokimov  «Θα ήταν κάτι περισσότερο από αρκετή, αλλά οι αποδείξεις τραυματίζουν την αλήθεια και η άρνηση του Κυρίου είναι άμεση και κατηγορηματική: « τι η γενεά αύτη ζητεί σημείον· αμήν λέγω υμίν ει δοθήσεται τη γενεά ταύτη σημείον» (Μαρκ 8,12).   Η επιστήμη επιβάλλει τη θεώρησή της για τα ορατά πράγματα, τα επαληθεύσιμα και με υποχρεώνει  να την δεχθώ. Δεν μπορώ να αρνηθώ την ύπαρξη ενός σκουληκιού της γης η ενός μικροβίου, όμως μπορώ  να αρνηθώ την ύπαρξη του Θεού ( Paul Evdokimov  Η ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ).

  Γιατί, η πίστη κατά τον Απ. Παύλο  «εστίν  ελπιζομένων υπόστασις πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων»  (Εβρ. 11,1). Υπερβαίνει την τάξη των αναγκαιοτήτων. «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες», χωρίς να υποχρεωθούν, να βιασθούν, να εξαναγκασθούν. «Έτσι η πίστη» (συμπεραίνει ο   Paul Evdokimov) παρουσιάζεται σαν μια υπέρβαση της λογικής, που επιβάλλεται από τη ίδια τη λογική, μόλις φθάνει στα όρια της.  Η πίστη λέει: Δώσε τη μικρή σου λογική και δέξου το Λόγο. Είναι μια υπέρβαση προς την κρυμμένη πραγματικότητα, η οποία αποκαλύπτεται. Η βίωσή της αποτελεί δια μιας και την αποκάλυψή της. Αφαιρεί κάθε απόδειξη, κάθε ενδιάμεσο, κάθε αφηρημένη έννοια για το θεό και καθιστά άμεσα παρόντα αυτόν τον Κάποιον, ο οποίος είναι ο πιο βαθειά Γνωστός».  (Paul Evdokimov, "Η ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ", σελ.57).

Στα όρια και πλαίσια αυτής της αινιγματικής φύσεως της πίστεως  καλείται να συνδεθεί και ο σύγχρονος άνθρωπος με τη θεία πραγματικότητα, μακριά από τα «επιχειρήματα»  της Σχολαστικής Θεολογίας (των εννοιών και των αποδείξεων) που μετέτρεψαν την περιπέτεια της ελευθερίας σε «λογική αναγκαιότητα».  Άλλωστε τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, διότι η θεολογία είναι αναγκασμένη από την δύναμη της επανάστασης στην ανθρώπινη διάνοια να εγκαταλείψει τις σχολαστικές μεθόδους (π. Δημ. Staniloae , EKKΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ, εκλ.ΤΗΝΟΣ, σελ.206).  Όπως εξηγεί  σχετικά με το θέμα ο π.Γεώργιος Florofsky (ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ εκδ.ΠΟΥΡΝΑΡΑ, σελ. 30 εξ.) «η Αποκάλυψη κατανοείται με την πίστη και η πίστη είναι θέα και διάκριση. Ο Θεός παρουσιάζεται στον άνθρωπο και ο άνθρωπος βλέπει το θεό. Οι αλήθειες της πίστεως είναι αλήθειες εμπειρίας, αλήθειες ενός γεγονότος. Η πίστη είναι  μια περιγραφική επιβεβαίωση γεγονότων «έτσι είναι» , «έτσι ήταν» και «έτσι θα είναι».  Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η πίστη είναι αναπόδεικτη. Η πίστη είναι μαρτυρία της εμπειρίας».

   Και συνεχίζει ο π. Γεώργιος Florofsky : «Οι αμετάβλητες αλήθειες της εμπειρίας  μπορούν να εκφρασθούν με διαφορετικούς τρόπους «Υπάρχει βέβαια η γλώσσα των παραβολών και των εικόνων, η γλώσσα της θρησκευτικής ποιήσεως  ή η γλώσσα της θρησκευτικής τέχνης. Υπάρχει όμως  και «μια άλλη γλώσσα, η γλώσσα της "κατανοούσης" σκέψεως, η γλώσσα  του Δόγματος.  Ολόκληρο το πάθος του Δόγματος  βρίσκεται στο γεγονός, ότι αυτό δείχνει την πραγματικότητα του Θεού. Και κατά τούτο η μαρτυρία του Δόγματος είναι συμβολική : είναι η μαρτυρία της σκέψεως, μια «διανοητική όραση» της θείας πραγματικότητας «(π. Γεώργιος Florofsky, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ, σελ.33).