Προσκυνηματική
επίσκεψη στο Άγιον Όρος με ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχου και της
Ιεράς Κοινότητας, πραγματοποιεί τις ημέρες αυτές ο Μητροπολίτης Οδησσού
Παύλος της νέας Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Σήμερα,
Σάββατο 9 Φεβρουαρίου ο Μητροπολίτης Παύλος θέλησε να επισκεφθεί την
Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσικό) ώστε να προσκυνήσει στην Εκκλησία
και ασπαστεί τα ιερά λείψανα.
Σύμφωνα με
πληροφορίες, μόλις ο Μητροπολίτης έφτασε στην Μονή του Αγίου
Παντελεήμονος, ενημερώθηκε από την αδελφότητα ότι δεν έχει ευλογία να
προσκυνήσει.
Στη συνέχεια ο
Ηγούμενος της Μονής Γέροντας Ευλόγιος, έδωσε εντολή να κλείσουν οι
πύλες της Μονής για τους εκπροσώπους της νέας Ουκρανικής Εκκλησίας.
Επίσης ο
Καθηγούμενος Ευλόγιος, εξήγησε στον Σεβασμιώτατο και Μέλη της συνοδείας
ότι το Μοναστήρι δεν τους αναγνωρίζει, αλλά ούτε σχεδιάζουν να τους
αναγνωρίσουν και στο μέλλον.
Δεν
συγκινήθηκαν κατά πως φαίνεται οι Σέρβοι από την συνέντευξη του
Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου σε δικό τους μέσο πριν από λίγες
μέρες στην οποία προσπάθησε μεταξύ άλλων να τους καθησυχάσει και να
εξηγήσει όσα έγιναν στο ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα.
Το
Γραφείο Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της Σερβικής Ορθόδοξης
Εκκλησίας εξέδωσε δήλωση, η οποία, μεταξύ άλλων, τονίζει ότι η μόνη
εκκλησία που αναγνωρίζει το Πατριαρχείο Σερβίας στην Ουκρανία, είναι η
κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας με επικεφαλής τον Μητροπολίτη
Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο.
Μιλάει
για εισβολή (εισπήδηση) του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στο έδαφος
της Ρωσικής Εκκλησίας την οποία χαρακτηρίζει ως αντικανονική, απορρίπτει
την «Σύνοδο ενοποίησης» του Κιέβου στις 15 Δεκεμβρίου και τονίζει πως
με όλα αυτά «σκάφτηκε ακόμα πιο βαθιά η τάφρος της αλλοτρίωσης και της
κοινωνικής αποσύνθεσης στη δυστυχισμένη χώρα της Ουκρανίας.»
Το
σημαντικότερο όλων όμως είναι πως καλούνται οι Σέρβοι ιεράρχες και
κληρικοί να απέχουν από τη λειτουργική και κανονική επικοινωνία όχι μόνο
με τον επικεφαλής της νεοσυσταθείσης εκκλησίας και άλλων Επισκόπων όπως
αυτός, αλλά και με τους συναδέλφους και τους ιερείς και κληρικούς που
συλλειτουργούν μαζί τους. Κάτι που σημαίνει επομένως και με τους
εκπροσώπους του Οικουμενικού Πατριαρχείου!!!!
Η
Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ζητά επίσης από τον Οικουμενικό Πατριάρχη να
επανεξετάσει τις αποφάσεις του για να αποκαταστήσει την «ευλογημένη
ειρήνη και ενότητα των τοπικών αγίων του Θεού Εκκλησιών του Θεού» .
“Η
Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, το Νοέμβριο του περασμένου έτους, η πρώτη
από τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες απάντησε επισήμως, σε υψηλότερο
επίπεδο (Σύνοδος της Ιεραρχίας), σχετικά με την πρόθεση του Πατριαρχείου
Κωνσταντινουπόλεως εσκεμμένα και αυθαίρετα, σαν“ο πρώτος χωρίς ίσους”
(primus sine paribus), και όχι ο “πρώτος μεταξύ ίσων” («primus inter
pares»), να «λυθούν» τα προβλήματα της εκκλησίας στο ουκρανικό έδαφος
και ζήτησε να μην το κάνουν, αλλά να βοηθήσει πραγματικά στην επίλυση
της κρίσης στον αδελφικό διάλογο με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και σε
συνεννόηση με τις υπόλοιπες Εκκλησίες.
Δυστυχώς,
η φωνή της Σερβικής Εκκλησίας παρέμεινε «φωνή βοώντος εν τη ερήμω»: δεν
υπήρχε απάντηση από την Κωνσταντινούπολη – μόνο η θανατηφόρα σιωπή. Στη
συνέχεια η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Εκκλησίας στράφηκε στην
Κωνσταντινούπολη με μια νέα έκκληση να μην βιάζεται αλλά να ενεργεί με
πνεύμα ενότητας, αδελφικής αγάπης και ευθύνης όχι μόνο για την Εκκλησία
στην Ουκρανία αλλά και για την ενότητα της Ορθοδοξίας στο σύνολό της. Η
αντίδραση ήταν η ίδια – θανατηφόρα σιωπή. Στη συνέχεια, ο Άγιος
Πατριάρχης της Σερβίας στη Θεσσαλονίκη προσωπικά προφορικά μίλησε με τον
Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης για το ίδιο πράγμα – δυστυχώς, με το
ίδιο αποτέλεσμα. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Σερβική Εκκλησία, για τη θέση
της και τα βήματά της, ενημέρωνε κάθε φορά όλες τις τοπικές αδελφές
Εκκλησίες” αναφέρει στο πρόλογο η ανακοίνωση και στην συνέχεια θέτει 5
σημεία τα οποία συνοπτικά συμπεριλαμβάνουν τα εξής:
1.
Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αναγνωρίζει την αντικανονική «εισβολή»
της Αυτού Αγιότητας του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης στο κανονικό
έδαφος της Αγίας Ρωσικής Εκκλησίας.
2.
Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αναγνωρίζει ως ανακηρυγμένη την
«Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας», αλλά θεωρεί πως από κανονική άποψη
δεν υπάρχει. Οι σχισματικοί παρέμειναν διαφωνούντες. Η μόνη Εκκλησία που
γνωρίζει και αναγνωρίζει η Σερβική Εκκλησία είναι η κανονική Ουκρανική
Ορθόδοξη Εκκλησία, με επικεφαλής τον πιο ευλογημένο Μητροπολίτη Κιέβου
και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο
3.
Η Εκκλησία της Σερβίας δεν αναγνωρίζει το λάθος που ονομάζεται «σύνοδος
ενότητας» του Κιέβου. Οι σκηνές, ολόκληρο το περιβάλλον και το
παρασκήνιο αυτής της περίεργης συγκέντρωσης, για να μην εκφραστούμε πιο
σκληρά, είναι γνωστές, λίγο πολύ, σε όλους. Αυτό, κατ ‘ουσίαν, αφορά την
αντι-ενοποιητική και διαχωριστική ψευδή συγκομιδή, η οποία έσκαψε
βαθύτερα την τάφρο της αλλοτρίωσης και της αποσύνθεσης της κοινωνίας της
ατυχής χώρας της Ουκρανίας. Για όλους αυτούς τους λόγους, η Σερβική
Εκκλησία θεωρεί ότι οι αποφάσεις της είναι αντικανονικές και άκυρες.
4.
Η Εκκλησία της Σερβίας δεν αναγνωρίζει τους σχισματικούς επισκόπους. Η
Σερβική Εκκλησία δεν αναγνωρίζει ότι ο Ντιμένκο (Επιφάνιος) είναι ακόμη
επίσκοπος, και ακόμη περισσότερο προκαθήμενος της αυτοκέφαλης Εκκλησίας
5.
Και, τέλος, η Εκκλησία της Σερβίας αναγκάζεται τακτικά να συστήσει
στους Σεβασμιώτατους Ιεράρχες και κληρικούς να απέχουν από λειτουργική
και κανονική κοινωνία, όχι μόνο με τους παραπάνω, τον Επιφάνιο (Dumenko)
και εκείνους που είναι μαζί του, αλλά και με τους συλλειτουργούντες και
τους έχοντες κοινωνία με εκείνους , σύμφωνα με την αρχή των ιερών
κανόνων σύμφωνα με την οποία όσοι επικοινωνούν με εκείνους που
εκδιώκονται και οι ίδιοι καθίστανται έξω από την επικοινωνία.
Στο
τέλος της ανακοίνωσης αναφέρεται πως η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ζητά
και παρακαλεί τον Αγιώτατο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να επανεξετάσει
την απόφασή του και να αποκατασταθεί η ευλογημένη ειρήνη και η ενότητα
των τοπικών Εκκλησιών…
Οδηγούν στην ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ απέναντι στον Χριστό – Νέες δηλώσεις
Αρχιεπισκόπου για το Άγιο Φως που ούτε άθεος θα «ξεστόμιζε» (ΒΙΝΤΕΟ)
Κάθε χρόνο βλέπουμε επιθέσεις κατά του Αγίου Φωτός. Αυτή την φορά όμως η επίθεση είναι συντονισμένη και στοχευμένη.
του Κίμωνα Χαραλάμπους
Σε αυτή συμμετέχουν ρασοφόροι, οι οποίοι αμφισβητούν το «θείον σημάδι», ονομάζοντάς το «ψευδοθαύμα».
Ο
Αρχιεπίσκοπος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, Γεράσων Θεοφάνης, όχι
δηλαδή όποιος και όποιος, υπεύθυνος μάλιστα του Πατριαρχείου για τον
διάλογο με τους Καθολικούς στον δρόμο για την Πανθρησκεία, σε βίντεο που
προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1, όχι απλά αμφισβήτησε το «θαύμα του Αγίου
Φωτός», αλλά έθεσε την Εκκλησία υπεράνω του Τριαδικού Θεού,
χαρακτηρίζοντάς την σε αυτή την κατεύθυνση «πραγματιστική».
«Ποιες
είναι οι τελετές; Η ύψωσις του Τιμίου Σταυρού… υπάρχουν τελετές. Το
Άγιο Φως είναι μέσα στις τελετές, άρα βλέπετε η εκκλησία που το
τοποθετεί. Στη βάση που πρέπει. Τελετή», αναφέρει ο Αρχιεπίσκοπος
Γεράσων κατά την ξενάγηση προσκυνητών από την Κρήτη στον Ναό της
Αναστάσεως.
«Το
φως είναι Άγιον, αλλά όπως το θέλει η Εκκλησία. Το ευλογεί η Εκκλησία
και γίνεται Άγιο Φως. Όπως ευλογεί, ας πούμε, το νερό στον Αγιασμό,
ευλογεί φυσικόν φως», σημειώνει.
Τα Άγιος Φως λοιπόν το ευλογεί η Εκκλησία δεν είναι «σημάδι Θεού», σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο.
Ποιος Θεός λοιπόν; Η Εκκλησία πάνω απ όλα! Ένα σαρδόνιο χαμόγελο έχει ζωγραφιστεί στα χείλη των εχθρών της Αλήθειας.
Συνεχίζει ο Γεράσων:
«Είναι
φυσικόν φως. Δεν κατέρχεται κανένα φως από τον ουρανό – αυτό είναι
ειδωλολατρία, είναι καταναγκασμός. Κατέρχεται η Θεία Χάρις αοράτως. Και
μάλιστα, μέσα στην ευχή, λέει: ‘Εδώ ανάκτορων, εκ του εν τω Παναγίω Τάφω
ενδελεχώς που θα πει συνεχώς, εκκαιομένον φωτός. Θέλει να πει με άλλα
λόγια της ακοίμητης κανδήλας. όταν ήρθαν οι σταυροφόροι, αυτοί που
διέστρεψαν την Αλήθεια, αυτοί το έκαναν θαύμα για να υποβάλλουν τον λαό
όπως και χιλιάδες δοξασίες… και χίλια δυο πράγματα. Και έτσι και αυτό
και τότε άλλαξε. Φύγανε οι σταυροφόροι και δυστυχώς το πήραμε εμείς και
επειδή ο κόσμος έχει συνηθίσει δεν τους λένε ποτέ την αλήθεια πολλοί.
Και το Πατριαρχείο λέει τελετή του Αγίου Φωτός, δεν το λέει θαύμα.
Παρότι είναι θαύμα αλλά με εκκλησιαστικό τρόπο. Είναι καθαγιασμός. Και
μπορεί να κάνει θαύματα με την πίστη».
Ευθεία
αμφισβήτηση της θεϊκής παρέμβασης, την οποία τόσοι και τόσοι αυτόπτες
μάρτυρες έχουν ομολογήσει. ΜΟΝΟ μέσω της Εκκλησίας έρχεται η Θεία Χάρη,
διατείνεται ο Γεράσων. Μόνο μέσω του Τελωνείου, το οποίο αναρωτιόμαστε,
στο τέλος της ημέρας, τι ρόλο διαδραματίζει στην εποχή που ζούμε.
«Είναι παραίσθηση (η έλευση του Αγίου Φωτός). Η Εκκλησία μας είναι πραγματιστική», καταλήγει
Η
θέση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων αρνείται να ταυτιστεί επίσημα με τα
λεγόμενα του Αρχιεπισκόπου του, ωστόσο, υπάρχει εκ μέρους του αλλαγή στο
κείμενο της επίσημης ιστοσελίδας του Πατριαρχείου.
Συγκεκριμένα, στις έως και τις 22 Ιουνίου του 2018 έγραφε σχετικά με το Άγιο Φως:
Πραγματικώς, είναι εν εκ των μεγαλυτέρων Θαυμάτων της Χριστιανοσύνης, το οποίο επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο το Μεγάλο Σάββατο.
Από τις 23 Ιουνίου του 2018 το κείμενο έχει αλλάξει και πλέον κανείς διαβάζει:
«Ιερή
τελετή» λοιπόν το γεγονός με το Άγιο Φως. Παρέμβαση της Εκκλησίας και
όχι του Θεού. Μήπως τελικά δεν σταύρωσαν τον Χριστό αλλά την Εκκλησία;
Μπορεί
να το ακούσουμε και αυτό. Ίσως πάλι γίνουμε μάρτυρες της ώρας που το
Άγιο Φως δεν θα κατέβει την Ανάσταση, καθώς κάποιοι το αρνούνται και
πείθουν και άλλους να το αρνηθούν.
Και τότε…
Δείτε
αυτά που ειπώθηκαν και ενδεχόμενα οδηγήσουν σε δυσάρεστες εξελίξεις σε
σχέση με την έλευση του Αγίου Φωτός. Συγκρίνετε το βλέμμα αυτού που τα
λέει με τα βλέμματα του Πατρός Σάββα Αχιλλέως και του Γέροντα Μητροφάνη
στο δεύτερο βίντεο. Τα μάτια λένε πολλά τόσο για την Αλήθεια, όσο και
για τον χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου.
ΓτΧτΠτΑ: Φίλος και συνεργάτης του ιστολογίου μας από την Πάτμο μας είπε:
«Πραγματικά
πρόκειται για μια μαύρη ημέρα για την Ορθοδοξία στην Ι. Νήσο μας.
Δυστυχώς όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα και χωρίς να προλάβουμε να
καταλάβουμε ποιοί και από πού ήταν οι εν λόγω επισκέπτες. Τόσο εμείς όσο
και πολύς άλλος κόσμος από τους ευλαβείς κατοίκους της Πάτμου
αναγκαστήκαμε να μείνουμε φέτος για πρώτη φορά μακριά από τους
Πανηγυρικούς εορτασμούς της Ι.Μ. Ευαγγελισμού Μητρός Ηγαπημένου για να
αποφύγουμε τη συμπροσευχή με τους σχισματικούς (διότι ό,τι και να λέει
το εν πολλαίς «αμαρτίαις» περιπεσόν Οικουμενικό Πατριαρχείο, περί
σχισματικών πρόκειται).
Να ξέρουν όμως ότι δεν θα μας ξαναπιάσουν στον ύπνο!
* * *
Μετά τα ευτράπελα στο Άγιον Όρος
με αρκετές μονές να τους κλείνουν την πόρτα και γενικά την επίσκεψή
τους να επιφέρει σοβαρούς τριγμούς στην αγιορείτικη κοινότητα, οι μη
αναγνωρισμένοι της νέας Εκκλησίας της Ουκρανίας αυτήν την φορά επέλεξαν
έναν άλλον ιερό τόπο της Χριστιανοσύνης να προκαλέσουν. την Πάτμο.
Κατά το τριήμερο 23-25 Μαρτίου αντιπροσωπεία της νεοσυσταθείσας
Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας πραγματοποίησε προσκυνηματική
επίσκεψη στο ιερό νησί της Αποκαλύψεως.
Της αντιπροσωπείας ηγείτο ο Αρχιεπίσκοπος Τερνομπίλσκι και
Κρεμενέτσκι κ. Νέστωρ, τον οποίο υποδέχτηκε ο Πατριαρχικός Έξαρχος
Πάτμου, Αρχιμ. του Οικουμενικού Θρόνου κ. Κύριλλος στην Ιερά Μονή Αγίου
Ιωάννου του Θεολόγου.
Στο τριήμερο αυτό είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν και να ξεναγηθοὐν στα Ιερά Προσκηνύματα της νήσου, αλλά και να τελέσουν την Θεία Λειτουργία στο Ιερό Σπήλαιο της Αποκαλύψεως.
Επ’ ευκαιρία δε της Εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο
Ουκρανός Αρχιεπίσκοπος προηξήρχε της Ιεράς Αγρυπνίας, αλλά και της
πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας στην πανηγυρίζουσα Ιερά Γυναικεία Μονή
Ευαγγελισμού Μητρός Ηγαπημένου, της οποίας κτήτορας είναι ο νέος Άγιος
της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Όσιος Αμφιλόχιος ο εν Πάτμω.
Στο μεταξύ σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν σε εκκλησιαστικούς
κύκλους ο ίδιος ο επικεφαλής της νέας Εκκλησίας θα βρεθεί μέσα στον
Απρίλιο πάλι στο Άγιο Όρος…
(Από
τον Χαιρετιστήριο Λόγο του Αρχιεπισκόπου Συρακουσών και Αγίας Τριάδος
Αβερκίου προς τον Άγιο Φιλάρετο Πρωθιεράρχη της Ρωσικής Εκκλησίας εν
Διασπορά – 1/14-12-1967)
«Πρέπει
να προβούμε σε αποφασιστική ρήξη με τον Οικουμενισμό, και δεν πρέπει να
έχουμε καμία κοινωνία με τους συνοδοιπόρους του.
Ο δρόμος μας δεν είναι ο δικός τους. Πρέπει να το πούμε αυτό με αποφασιστικότητα και να το δείξουμε με τις πράξεις μας.
Μια εποχή πραγματικής ομολογίας έρχεται για μας, μια εποχή που ίσως παραμείνουμε μόνοι και διωκόμενοι.
Στο
βαθμό που όλες οι Ορθόδοξες Τοπικές Εκκλησίες έχουν πλέον εισέλθει στις
τάξεις του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» και έχουν ως εκ τούτου
προδώσει την Ορθοδοξία και προσκυνήσει τον Σατανά, έχει έρθει η ώρα της
πλήρους απομονώσεώς μας.
Δεν
μπορούμε και δεν πρέπει να έχουμε καμία κοινωνία με αποστάτες της
αληθινής Ορθοδοξίας, και πρέπει να είμαστε έτοιμοι, εάν απαιτηθεί, να
αναχωρήσουμε στις «κατακόμβες».
Άγιος Φιλάρετος
Η
θέση μας ως μαχητές και ομολογητές της καθαρής και αμόλυντης αλήθειας
του Χριστού, μας θέτει κάτω από μεγάλη υποχρέωση, περισσότερο από κάθε
άλλη φορά στο παρελθόν.
Πρέπει
να θυμόμαστε πάντα ότι ένας αληθινός ποιμένας της αληθινής Εκκλησίας
του Χριστού δεν μπορεί ποτέ και δεν πρέπει να έχει οποιαδήποτε άλλα
συμφέροντα, εκτός από τον καθαρό ζήλο για τη δόξα του Θεού και την
σωτηρία των ψυχών του ποιμνίου του – σε αυτό και μόνο πρέπει όλες οι
σκέψεις του, όλα τα συναισθήματά του και κάθε δραστηριότητα του να
κατευθύνεται πάντα»
Μέρος Α’. 1948-2018: «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» Σύναψις μιας Οικουμενιστικής Διαθήκης
Το παρελθόν έτος, 2018, συνεπληρώθησαν 70 έτη από της ιδρύσεως του λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Με τον πλέον επίσημο τρόπο θεσμοποιήθηκε η αντορθόδοξος Οικουμενική Κίνησις με την ενεργό δυστυχώς σύμπραξη των επισήμων Εκκλησιών Κωνσταντινουπόλεως, Ελλάδος και Κύπρου. Αργότερα προσεχώρησαν και οι λοιπές επίσημες Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίες έκτοτε αποτελούν οργανικά μέλη του παν-προτεσταντικού αυτού Συμβουλίου.
Η 1η και ιδρυτική αυτή γενική συνέλευσις, διεκήρυξε ότι:
«Εν ταύτα εν Αμστελοδάμω παρεδώκαμεν αυτούς εκ νέου εις
αυτόν και συνήψαμεν διαθήκην προς αλλήλους, ιδρύοντες το Παγκόσμιον
Συμβούλιον Εκκλησιών. Προτιθέμεθα να μείνομεν ηνωμένοι, καλούμεν τας
απανταχού Εκκλησίας να υπογράψωσι και εκτελέσωσι την διαθήκην αυτήν εν
ταις προς αλλήλαις σχέσεσιν αυτών.»
Η λεγομένη 4η Πανορθόδοξος Διάσκεψις στο Σαμπεζύ της Γενεύης το 1968,
εξέφρασε την γενικήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας συνείδησιν ότι δήθεν αύτη
αποτελεί οργανικόν μέλος του συμβουλίου αυτού και επομένως παραμένει
πιστή στην οικουμενιστική διαθήκη.
Η μεγάλη και ανεπανάληπτος συνολική αυτή πτώσις των εξ
Ορθοδόξων οικουμενιστών έχει ανανεωθεί επανειλημμένως και με μεγάλη
μάλιστα επισημότητα:
Λεγομένη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» – ψευδοσύνοδος, Κολυμπάρι Κρήτης «Εμείς
καλούμεθα να αποδείξομεν ότι έχομεν και την αυτήν αγάπη και ότι από
στιγμής ταύτης μέχρι και του τέλους των εργασιών μας θα είναι ο Χριστός
εν τω μέσω ημών» [πατριάρχης Βαρθολομαίος]
Το έσχατον της συλλογικής αυτής πτώσεως εσημειώθη το 2016 στην λεγομένη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» των εξ Ορθοδόξων οικουμενιστών στην Κρήτη, όπου συνυπεγράφη πανορθοδόξως η οικουμενιστική διαθήκη του Άμστερνταμ. Στο πολύκροτο κείμενό της «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον», γίνεται εκτενής αναφορά στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Σε έξι συνολικώς παραγράφους εκφράζει
τον έκδηλο ενθουσιασμό της για την Οικουμενική Κίνηση και αποτιμά
θετικά την εν γένει θεολογική προσφορά του Συμβουλίου και ειδικά την
αντορθόδοξη δήλωση του Τορόντο 1950.
Το 1974 ο κορυφαίος Σέρβος δογματολόγος μακαριστός πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς θεωρούσε την απόφασιν αυτή των εξ Ορθοδόξων οικουμενιστών «αποκαλυπτικώς φρικαλέαν» και έθετε το εξής πολυώδινο ερώτημα:
«Ήτο άραγε
απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα
και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθεί τόσον τερατωδώς
ώστε οι αντιπρόσωποί Της θεολόγοι, ακόμη και ιεράρχαι, να επιζητούν την
οργανικήν μετοχήν και συμπερίληψιν εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον
Εκκλησιών; Αλοίμονον, ανήκουστος προδοσία.»
Στην ανήκουστον προδοσίαν αυτήν είχε συμβάλει καθοριστικά ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος,
ο οποίος, όπως μαρτυρούν οι πηγές, ήταν συνειδητός οικουμενιστής και
θεωρείται αναντιρρήτως εκ των θεμελιωτών του Παγκοσμίου Συμβουλίου
Εκκλησιών.
Το 1920 τον Αύγουστο, συμμετείχε ενεργώς στην οικουμενιστική συνέλευση της Γενεύης, η οποία κατήρτησε επί τη βάσει της Πατριαρχικής Εγκυκλίου του 1920πρόγραμμα προς δημιουργίαν κοινωνίας των Εκκλησιών κατά τον τρόπον της κοινωνίας των εθνών.
Μέρος Β’. Συγκρητισμός, Διαθρησκευτικός Οικουμενισμός – Προς ένα «Παγκόσμιο Συμβούλιο Θρησκειών»;
Όπως ήταν αναμενόμενον, οιδιαχριστιανικοί διάλογοι με τις απαράδεκτες συμπροσευχές και τον συγκρητισμό τους, οδήγησαν γρήγορα στον διαθρησκειακό συγκρητισμό. Κατά την ομολογία βετεράνων εξ Ορθοδόξων οικουμενιστών, μέσα στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών καλπάζει κυριολεκτικά ο ομολογιακός συγκρητισμός και σχετικισμός.
Το αρχικό πανχριστιανικό όραμα της Οικουμενικής Κινήσεως γίνεται πλέον πανθρησκειακό. Οεξωχριστιανικός οικουμενισμός καλλιεργεί σταθερά τον θρησκευτικό συγκρητισμό.
Επρόκειτο για μίαν όντως επανάσταση στην ιστορία του Χριστιανισμού η Διαθρησκειακή Κίνησις,
η οποία εξελίχθηκε συν τω χρόνω σε δυναμικό ρεύμα. Το πράγματι τραγικόν
είναι ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών ανοίγεται θεαματικά προς τις
άλλες θρησκείες με την καθοριστική συμβολή των εξ Ορθοδόξων οικουμενιστών.
Το 1991 στην διορθόδοξη σύσκεψη στο Σαμπεζύ τον Σεπτέμβριο, συλλογικώς και επισήμως δηλώνεται ότι
ο ενωτικός διάλογος μεταξύ των διηρημένων Χριστιανών δύναται και πρέπει
να επεκταθεί και εις τον διάλογον μετ’ άλλων θρησκευτικών παραδόσεων.
Και θεωρείται ευπρόσδεκτος η παρουσία αντιπροσώπων άλλων θρησκευτικών
παραδόσεων εις συνελεύσεις του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και άλλας
εκφράσεις της οικουμενικής προσπαθείας.
Έκτοτε οι εξ Ορθοδόξων οικουμενισταί έχουν ως σημαία και σύμβολό τους την πρωτάκουστη διακήρυξη του συγκρητιστού πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου:
«Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάνται και Εβραίοι,
Μουσουλμάνοι και Ινδοί, Βουδισταί και Κομφουκιανοί, ήλθε ο καιρός όχι
απλώς για προσέγγιση αλλά για μια συμμαχία και συλλογική προσπάθεια.»
Είναι προφανές ότι η νοοτροπία αυτή οδηγεί σταδιακά όχι μόνον
εκτός των ορίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας αλλά και εκτός των ορίων ακόμη
και του Χριστιανισμού.
Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξιν ότι αυξάνουν συνεχώς οι εκκλήσεις για την ίδρυση ενός «Παγκοσμίου Συμβουλίου Θρησκειών» ώστε να θεσμοποιηθεί και ο εξωχριστιανικός ή διαθρησκειακός οικουμενισμός.
Μέρος Γ’. Υψώθηκε οριστικά πλέον το «τείχος» μεταξύ Γνησίας και νόθου Ορθοδοξίας.
Οι εξ Ορθοδόξων οικουμενισταί είναι σαφές ότι με την συμμετοχή τους στην διαχριστιανική και διαθρησκειακή κίνηση έχουν
παραθεωρήσει το ασάλευτο και διαιώνιο σημείο αναφοράς της γνησίας
Ορθοδοξίας, δηλαδή, την διαρκή αναφορά επί τον ευκλεή και σεμνόν της
Παραδόσεως Κανόνα. Η παραθεώρησις αυτή έχει προκαλέσει τόσο απερίγραπτη σύγχυση εις τους οικουμενιστάς, ώστε κυριολεκτικά δεν έχουν επίγνωση του τι λέγουν και τί πράττουν, συγχρωτιζόμενοι με τους ετεροδόξους και μάλιστα με τους παπικούς.
Οι εξ Ορθοδόξων οικουμενισταί έχουν αθετήσει πλήρως τον ευκλεή και σεμνόν της Παραδόσεως Κανόνα, δηλαδή, ότι στο
διάστημα των 10 αιώνων από του Μεγάλου Φωτίου μέχρι του 19ου αιώνος,
αναφέρονται 200 περίπου συγγράψαντες κατά των Λατίνων και 5 αντιπαπικές
Σύνοδοι.
Και δεν παρέμειναν οι καινοτόμοι οικουμενισταί της καθ’ ημάς Ανατολής μόνον στην αθέτηση, αλλά το έτος 1993 στο Βελεμένδιο [σ.σ. Μπαλαμάντ] του Λιβάνου, ανεγνώρισαν τον παπισμόν ως «αδελφήν εκκλησίαν»με την πλήρη εκκλησιολογική έννοια του όρου.
Το κείμενον της Βελεμενδίου Ενώσεως δεν είναι ούτε αμφίσημο ούτε νεφελώδες αλλά σαφέστατο:
«Εκατέρωθεν αναγνωρίζεται» λέγει ενδεικτικά η Βελεμένδιος συμφωνία, «ότι
όσα ενεπιστεύθη ο Χριστός εις την Εκκλησίαν Του, ομολογία της
Αποστολικής Πίστεως, μετοχή εις τα αυτά Μυστήρια, κυρίως εις την μίαν
ιεροσύνην την τελούσαν την μίαν θυσίαν του Χριστού, Αποστολικήν διαδοχήν
των επισκόπων, ΔΕΝ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΟΥΝ ΩΣ ΑΠΟΛΕΙΣΤΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΜΙΑΣ
ΤΩΝ ΗΜΕΤΕΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ. ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ ΟΤΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΟΥΤΟΥ
ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΠΑΣ ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΜΟΣ.»
Δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να λησμονηθεί ότι το έτος 1995 ο συγκρητιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος συνυπέγραψε με τον τότε πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β’ κοινόν ανακοινωθέν,
σαφώς κείμενον πίστεως, στο οποίο μεταξύ άλλων διακηρρύσσοντο τα
ακόλουθα, εν προφανή συμφωνία προς τα της Βελεμενδίου Ενώσεως:
«Εξορκίζομεν τους πιστούς μας, Καθολικούς και Ορθοδόξους,
να ενισχύσουν το πνεύμα της αδελφοσύνης, το οποίον προέρχεται εκ του
μοναδικού βαπτίσματος και της συμμετοχής εις την μυστηριακήν ζωήν.
Περιέλαβον (πάπας και πατριάρχης) εις τας προσευχάς των όλους εκείνους
οι οποίοι ως εκ του βαπτίσματός των είναι ενσωματωμένοι εις τον Χριστόν.
Αι Εκκλησίαι μας αναγνωρίζονται αμοιβαίως ως «αδελφαί εκκλησίαι»,
υπεύθυνοι από κοινού δια την διατήρησιν της μοναδικής Εκκλησίας του Θεού.»
«Βαδίζουμε και ανακοινώνουμε την συμφιλίωση και την ενότητα. Ευχές σε όλους. Με τον πάπα αγαπιώμαστε πολύ» ! [πατριάρχης Βαρθολομαίος, 1995]
Το 2004 στο Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο στην Θεσσαλονίκη,
διεκηρύχθη με πρωτοφανή παρρησία και πλήρη διαύγεια η μοναδική αλήθεια
για την συγκρητιστική Οικουμενική Κίνηση και το Παγκόσμιο Συμβούλιο
Εκκλησιών.
Η ίδια η πράξη της συμμετοχής στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και στους θεολογικούς διαλόγους με τους αιρετικούς παπικούς, προτεστάντες και μονοφυσίτες, συνιστά
άρνηση της μοναδικότητος της Εκκλησίας, εξίσωση και εξομοίωση της Μίας
Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας με τις αιρέσεις και τα
σχίσματα. Είναι, όπως ελέχθη, η μεγαλύτερη εκκλησιολογική αίρεση στην ιστορία της Εκκλησίας.
«Η αυτού αγιότης ο πάπας, εχθές κατά την καθιερωμένην μεσημβρινήν προσευχήν εκάστης Κυριακής ηυχήθη υπέρ της επιτυχίας των εργασιών μας» [πατριάρχης Βαρθολομαίος, 2016 Κολυμπάρι]
Το 2016 στην Κρήτη η αυτοαποκαλουμένη «Αγία και Μεγάλη
Σύνοδος» των καινοτόμων οικουμενιστών, επεκύρωσε την αντορθόδοξη πορεία
100 ετών και ύψωσε, οριστικά πλέον, ένα τείχος το οποίο χωρίζει την
γνησία Ορθοδοξία μας από την συγκρητιστική ψευδοορθοδοξία των πεπτωκότων
οικουμενιστών.
«Είμεθα μία Εκκλησία, μία και αδιαίρετος και έχομεν ενότητα εν τη διαφορετικότητι και ποικιλίαν εν τη ενότητι ημών». [πατριάρχης Βαρθολομαίος, 2016 Κολυμπάρι]
Φροντίζουν
ἀποκλειστικά περί τοῦἐνδύματός τους, περιποιοῦνται τά μαλλιά τους,
φοροῦν πολύτιμα δαχτυλίδια, φυλάγονται ἀπό τή σκόνη, μόλις πούἀκουμποῦν
τό χῶμα μέ τά πόδια τους.
Πρέπει νά σκεφθεῖς, ὅτι πρόκειται γιά νεόνυμφους γαμπρούς καίὄχι γιάἱερεῖς!’’.
