Ωμή παρέμβαση των ΗΠΑ στις εκκλησιαστικές υποθέσεις Ελλάδας.

Άσκηση πιέσεων για αναγνώριση σχισματικών Ουκρανίας. Συνάντηση Ιερώνυμου-Brownback και Pyatt.

Σαφή απροκάλυπτη και προκλητική ανάμειξη των ΗΠΑ στις εσωτερικές υποθέσεις της εν Ελλάδι Ορθόδοξης εκκλησίας όσο και σε αυτές του ελληνικού κράτους σηματοδοτεί η συνάντηση του Ιερώνυμου με τον επικεφαλή της υπηρεσίας θεμάτων διεθνούς θρησκευτικής ελευθερίας των ΗΠΑ.

»Ζητήματα που αφορούν τις θρησκευτικές ελευθερίες στην Ελλάδα, τις σχέσεις μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών αλλά και το ζήτημα της Εκκλησίας της Ουκρανίας συζήτησαν σήμερα το απόγευμα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος με τον πρέσβη Samuel Brownback ». Παρών ήταν και ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα ο Geoffrey Pyatt με διπλωματικούς ακόλουθους. 

Την Τρίτη 7 Μαϊου ο Brownback θα γινόταν δεκτός στο Άγιο Όρος από Ηγουμένους Μονών και τον πολιτικό Διοικητή Κ. Δήμτσα. 

Όλα αυτά σημαίνουν άσκηση πιέσεων στην Εκκλησία Ελλάδας εκτός των άλλων να προσυπογράψει την σχισματική κίνηση Βαρθολομαίου στην Ουκρανία που αποτέλεσε την αφορμή για την εκδήλωση μέγα σχίσματος στους κόλπους της Ορθοδοξίας κατ΄αρχήν με Ρωσία και έπεται συνέχεια. 

Δρομολογούνται εξελίξεις ίσως και πριν το καλοκαίρι από πλευράς ελληνικής Εκκλησίας στο ουκρανικό που άρχισε να τελματώνει όσον αφορά την αποδοχή της παραχώρησης Αυτοκεφαλίας σε σχισματικό μόρφωμα στην Ουκρανία. 

Τώρα θα ξέρουμε αν η Ι Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας ή Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους αναγνωρίσει το σχισματικό μόρφωμα Βαρθολομαίου στην Ουκρανία αυτό θα οφείλεται για μια ακόμη φορά στον αμερικάνικο παράγοντα….

Θα πρόκειται για μια υπαγορευμένη από ξένο παράγοντα πολιτική απόφαση που δεν θα πρέπει να γίνει ουδόλως σεβαστή από τη βάση ως άνευ προηγουμένου….

πηγή 

Πηγή:https://agonasax.blogspot.com/2019/05/blog-post_62.html

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Π.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ: Δαιμονική Μπόρα (Εξαιρετικό, νὰ διαβαστεί ἀπ' όλους)

Του Αριστείδη Δασκαλάκη

Μετά τη δαιμονική μπόρα ελπίζουμε στη Θεϊκή λιακάδα, όπως έλεγε ο Άγιος Παϊσιος. Και πως πλέον να ονομάσει κανείς τέτοιες τάσεις από «ορθόδοξες» ενορίες της εσπερίας, όπως μαθήματα  άκουσον –άκουσον γιόγκας. 

 

Στην ενορία της Αγίας Αικατερίνης της Ιεράς Μητροπόλεως Θυατείρων, δεν διενεργούνται πλέον κατηχητικά σχολεία, ούτε αγώνες  σκακιού, ούτε μουσικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις  ή αθλητικές δραστηριότητες.

 

Προσφέρεται όμως μια εναλλακτική πρόταση πνευματικής–σωματικής εκπαίδευσης και παιδείας. Η γιόγκα.

«Ευχαριστούμε πολύ τον προϊστάμενο της ενορίας Αγίας Αικατερίνης που προσφέρει ένα νέο, τόσο ασφαλή δρόμο σωτηρίας και αναγεννήσεως στη νεολαία του Λονδίνου. Ευγνωμονούμε την  Ιερὰ Aρχιεπισκοπὴ Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας που επιτρέπει τέτοιους προοδευτικούς νεωτερισμούς, προς άγρα ακολούθων και όχι βέβαια πιστών και ανοίγει ένα νέο δρόμο για την Ορθοδοξία.»

 

Και τώρα ας σοβαρευτούμε λίγο. Πόσο ακατήχητοι μπορεί να είναι πολλοί δυτικοτραφείς «ορθόδοξοι» ιερείς της δύσεως. Πόσο μακριά απ’ την Αποστολική και Πατερική παράδοση βρίσκονται σιγά–σιγά Αρχιεπισκοπές και Πατριαρχεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας.  

 

Αυτοί θα είναι οι ποιμένες που θα ποιμάνουν τα πρόβατα του Θεού; Που καλούνται να  οδηγήσουν ψυχές στη σωτηρία; Μάλλον σε βαθύ λάκκο και στο έρεβος τις οδηγούν.

 

Και βρίσκει εφαρμογή ο στίχος:«τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται.» (Ματθ. 15:14)

 

Μπορεί η γιόγκα να έχει καταδικαστεί ως μυστικιστική πρακτική της άπω Ανατολής, όμως η συγκεκριμένη ενορία της Αγίας Αικατερίνης της Ιεράς Μητροπόλεως Θυατείρων, έχει διαφορετική άποψη.

 

 «Νιώσε καλύτερα», «το αξίζεις» λέει η ενορία για να διαφημίσει τα μαθήματα και προσκαλεί τον κόσμο να συμμετέχει σε πολύ... προνομιακές τιμές.

Προσκαλεί τους νέους να φέρουν μαζί και έναν φίλο τους και διαφημίζει, πως αν κλείσουν ένα σετ πολλών ωρών κερδίζουν μια ώρα δωρεάν...

 

Μια ώρα επιπλέον, επικοινωνίας με το δαίμονα.

H γιόγκα, λέξη πού σημαίνει ένωση, είναι ένα ινδουιστικό φιλοσοφικό-θρησκευτικό σύστημα, πού έχει σαν σκοπό την ένωση με το Υπέρτατο Ον που επιτυγχάνεται με ορισμένους τρόπους σωματικής και πνευματικής άσκησης, τους οποίους υποτίθεται πώς, αν ακολουθήσει ο μυημένος, υποτασσόμενος πλήρως σε έναν γκουρού, θα ανέβει μέχρι τα ανώτατα επίπεδα τελειοποίησης. Θα απελευθερωθεί δήθεν η ψυχή από την άγνοια του εαυτού της, από τη φαντασίωση του κόσμου και τελικά από τον κύκλο των μετεμψυχώσεων.

Ειδικότερα η μετενσάρκωση, την οποία ασπάζεται η μεταφυσική του Ινδουισμού και Βουδισμού, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την ανάσταση του Ιησού Χριστού και τη διδασκαλία Του. Αν ίσχυε η μετενσάρκωση, δεν θα χρειαζόταν ούτε Θεός για να μας σώσει, ούτε ο Υιός του Θεού θα σαρκωνόταν επί της γης, ούτε θα πέθαινε επί του Σταυρού, αφού έτσι και αλλιώς θα σωζόταν όλοι κάποτε μετά από πολλές ενσαρκώσεις της ψυχής τους σε διαφορετικά σώματα.  Ο Χριστός όμως στον δεξιό, συσταυρούμενο πάνω στο Γολγοθά, ανακοινώνει ότι την ίδια μέρα θα βρισκόταν μαζί Του στον παράδεισο (Λουκ. 23,23), και όχι μετά από αρκετές μετενσαρκώσεις. 

 

Ο δε απόστολος Παύλος, βροντοφωνάζει:

 «καὶ καθ᾿ ὅσον ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν, μετὰ δὲ τοῦτο κρίσις»( Εβρ. 9,27) 

 

(Και καθ' όσον μια φορά επιφυλάσσεται στους ανθρώπους να πεθάνουν, έπειτα δε επακολουθεί κρίσιν και ανταπόδοσις κατά τα έργα των) 

 

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της γιόγκα και του διαλογισμού, ο άνθρωπος φτάνει μόνος στην αλήθεια, χωρίς τη Θεία βοήθεια ("Ανεξήγητο", έκδ. ΩΡΙΩΝ, 1992, τόμος 1ος, σελ. 80). 

 

Τα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος, άνευ των οποίων δεν νοείται πρόοδος στη χριστιανική ζωή, εδώ θεωρούνται αυτοκατάκτηση. 

 

Ο τέλειος γιόγκι δεν έχει ανάγκη από έναν Θεό, αφού Θεός είναι ο ίδιος Η σωτηρία όμως για τον Χριστιανισμό δεν είναι αυτοσωτηρία και αυτοθέωση, αλλά αγιασμός και κατά χάριν θέωση, που πραγματοποιείται, αποκλειστικά, ένεκα της ενανθρώπησης, των σωτήριων παθών και της ανάστασης του Θεανθρώπου Χριστού και όχι με τις δικές μας οιωνεί «υπερφυσικές»,  δυνάμεις.

 

Χαρακτηριστικό της θρησκείας της γιόγκα είναι ο συγκρητιστικός οικουμενισμός. Τα δόγματα, μας λένε, οι θρησκείες και οι «θεοί» είναι διαφορετικές εκδηλώσεις ενός και μόνο Κυρίου. Η άποψη αυτή «Ένας Θεός-Πολλές Θρησκείες» είναι υβριστική για την Αγία Τριάδα. Αυτή τη βδελυγμία, ενστερνίζεται και το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας  σήμερα, με την κίνηση του οικουμενισμού, καθώς και πολλοί άλλοι προκαθήμενοι της Ορθοδοξίας και βέβαια η Παπική «εκκλησία» με τη Β’ Βατικάνεια Σύνοδο. 

 

Η Γιόγκα είναι θεμελιώδες κεφάλαιο της θρησκείας του Ινδουϊσμού και δεν αποτελεί «είδος γυμναστικής» προειδοποιεί η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, αφού ως γνωστόν είναι αντιχριστιανική θρησκευτική τελετή, ατομική ή ομαδική, που έχει σκοπό να «αυτοθεώσει» με εωσφορική υπερηφάνεια το άτομο και να το απαλλάξει από συνέπειες πράξεων, συνεπειών «προηγούμενων ζωών» του, καθώς η γιόγκα είναι εξάρτημα της «μετενσάρκωσης», δόγματα, θρησκείες και πιστεύω εντελώς ξένα και αντίθετα με τον Χριστιανισμό, την προσευχή και την άσκηση με ταπείνωση, την Ανάσταση!

 

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ:

«Στο πλαίσιο του σεβασμού της θρησκευτικής ελευθερίας, η οποία στην Ελλάδα είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένη και σεβαστή, αλλά και της ποιμαντικής της ευθύνης για την αποφυγή δημιουργίας κλίματος θρησκευτικού συγκρητισμού, με αφορμή την πρόσφατη καθιέρωση από τον ΟΗΕ της 21ης Ιουνίου ως «Παγκόσμιας Ημέρας Γιόγκα», η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος υπενθυμίζει στο χριστεπώνυμο Πλήρωμα ότι: η «Γιόγκα» αποτελεί θεμελιώδες κεφάλαιο της θρησκείας του Ινδουϊσμού, έχει ποικιλομορφία σχολών, κλάδων, εφαρμογών και τάσεων και ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ «είδος γυμναστικής». 

 

Ως εκ τούτου η «Γιόγκα» τυγχάνει απολύτως ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη μας και δεν έχει καμία θέση στη ζωή των Χριστιανών» καταλήγει η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου!

Στη καλύτερη περίπτωση, ο Ινδουϊσμός πιστεύει στη σωτηρία μόνο μέσω των καλών έργων.

 

Σωζόμαστε απ’ αυτό και μόνο; Αν ναι, τότε γιατί στην Αγία Γραφή γίνεται αναφορά σε 420 περίπου στίχους, στο θέμα της πίστεως; 

 

Ο απόστολος Παύλος τονίζει κι επιμένει πολλάκις :

«δικαιοσύνη δὲ Θεοῦ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς πάντας καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς πιστεύοντας·» 

(Ρωμ. 3,22) (Παρέχεται δε η δικαίωσις από τον Θεόν δια μέσου της πίστεως στον Ιησούν Χριστόν) 

       

 «Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»( Ρωμ. 5,1) (Αφού, λοιπόν, λάβαμε τη δικαίωση δια της πίστεως, έχουμε ειρήνη με το Θεό δια μέσου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού)

 

 «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε.»( Α Κορ. 16,13)

(Μένετε άγρυπνοι και προσεκτικοί. Σταθείτε στερεοί και ακλόνητοι εις την πίστη. Δειχθείτε άνδρες γενναίοι…) 

 

 «ἔχοντας τὸ μυστήριον τῆς πίστεως ἐν καθαρᾷ συνειδήσει»( Α Τιμ. 3,9)

(να γνωρίζουν και να κρατούν καλά τας μυστηριώδεις αληθείας της πίστεως με καθαρά και αμόλυντο την συνείδηση, με βίο δηλαδή άμεμπτο) 

 

Και ο αγαπημένος μαθητής του Κυρίου:

«Ταῦτα ἔγραψα ὑμῖν τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἵνα εἰδῆτε ὅτι ζωὴν αἰώνιον ἔχετε, καὶ ἵνα πιστεύητε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.» (Α Ιωαν. 5,13)

(Έγραψα αυτά εις σας, που πιστεύετε με όλη σας τη καρδιά στο όνομα του Υιού του Θεού, δια να γνωρίσετε καλά, ότι έχετε αιωνία ζωή και για να πιστέψετε ακόμη περισσότερο και σταθερότερα στο όνομα του Υιού του Θεού).

 

Έργα άνευ πίστεως δεν ενεργοποιούν τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Όταν όμως υπάρχει πίστη (όχι φαρισαϊκή) τότε σίγουρα ακολουθούν και τα έργα. 

 

Ας παραθέσουμε ένα-δυο παραδείγματα που αφορούν την ανατολική θρησκεία που εξαπλώνεται σαν γάγγραινα σε όλη τη δύση.

 

Ο πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Χριστοδούλου αναφέρει δύο περιστατικά σε σχολές γιόγκα, με την άδεια των δύο πνευματικών του παιδιών που του τα διηγήθηκαν.

 

 1ο περιστατικό στην Αθήνα

Ο εκπαιδευτής κατευθύνεται αγριεμένος προς το πνευματικό του παιδί και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

 

– Φοράς Σταυρό;

 

Σοκαρισμένο το κορίτσι απαντά:

 

-Πως το ξέρετε; (τον φορούσε από μέσα)

 

-Είπα, φοράς Σταυρό;

 

-Ναι, φοράω!

 

– Να τον βγάλεις αμέσως, δε μπορώ να συγκεντρωθώ, άκουσες;

 

Το κορίτσι σοκαρισμένο και στενοχωρημένο αποχώρησε απ’ τη σχολή…

 

2ο περιστατικό στη Θεσσαλονίκη

Η εκπαιδεύτρια κατευθύνεται προς το μαθητή και με απόλυτο τρόπο… του βγάζει με το ζόρι το κομποσκοίνι που φόραγε στο χέρι, λέγοντάς του ότι δε μπορεί να συγκεντρωθεί και ότι δε μπορεί να φοράει τέτοια πράγματα στο μάθημα…

Καίγονται οι δαίμονες  στην παρουσία του Σταυρού, του κομποσκοινιού και σε ότι άλλο  ευλογεί η Αγία μας Ορθοδοξία κι ο Χριστός.

Κάποτε, ενώ ο Άγιος Παϊσιος μιλούσε με κόσμο, τον πλησίασε ένας δάσκαλος της γιόγκα, για να πάρει την ευχή του.

Ξαφνικά ο Όσιος άλλαξε έγινε πολύ αυστηρός και έριξε στον άνθρωπο αυτόν ένα πολύ επιτιμητικό βλέμμα.

 

Εκείνος αυτόματα, σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα, τινάχθηκε λίγα μέτρα πίσω.

 

Κάθισε σε μία άκρη κατακόκκινος και άκουγε τον Γέροντα, ο οποίος άλλαξε κουβέντα και άρχισε να μιλάει για τον ινδουϊσμό και τη γιόγκα.

 

Έλεγε ότι όσοι ασχολούνται με αυτά, δίνουν δικαιώματα στον διάβολο, δέχονται δαιμονικές επιδράσεις και καταστρέφονται.

 

Είπε μάλιστα χαρακτηριστικά:

-Με τη γιόγκα δεν μετεωρίζεται μεν ο νους, αλλά είναι σαν να τον έχει βάλει ο διάβολος στο τραμπολίνο, και μετά τον εκσφενδονίζει. (1)

Γνωρίζουμε επίσης τη συνάντηση του Αγίου Παϊσίου και του Θιβετιανού μοναχού Γιωργάκη, που από τριών χρονών κλείστηκε σε θιβετιανό μοναστήρι, όπου κατέληξε σε μεγάλο γκουρού και δάσκαλο του καράτε. Που διάβαζε κλειστά βιβλία κι έσπαγε πέτρες στα χέρια του. Όμως μπροστά στον Άγιο κατέληξε σε ένα αδύναμο και άμαθο παιδάκι, χωρίς καμία δαιμονική ικανότητα. Κι ο «Χατζηφεντῆς» συνέδραμε στον Άγιο Παϊσιο να λυγίσει η δαιμονική δύναμη του νέου. (2)

Ας δούμε και λίγα λεγόμενα απ’τον  Άγιο Παϊσιο για τη γιόγκα και τον ινδουισμό (3)

 

-Γέροντα, πώς μερικοί άνθρωποι, ακόμη και μορφωμένοι, πιστεύουν στην μετεμψύχωση;

 

-Η μετεμψύχωση βολεύει τους ανθρώπους, και ειδικά τους άθεους, τους απίστους. Είναι η μεγαλύτερη πονηριά του διαβόλου. Τους κρατά ο διάβολος στην ζωή της αμαρτίας, με τον λογισμό ότι η ψυχή έρχεται και ξανάρχεται σε αυτόν τον κόσμο. «Ε, και αυτήν την φορά αν δεν πετύχεις, τους λέει ο διάβολος, θα ξανάρθεις στην ζωή και θα πετύχεις την επόμενη φορά». 

 

Οπότε και αυτοί λένε: «δεν πειράζει κι αν κάνω και αυτήν την αμαρτία» και το ρίχνουν έξω, ζουν απρόσεκτα, δε μετανοούν. Βλέπεις πως τους τυφλώνει ο διάβολος και τους γαντζώνει στην κόλαση! Δεν έχω δει μεγαλύτερη πονηριά και τέχνη του διαβόλου, για να μαζεύει τους ανθρώπους στην κόλαση! Κι αν σε γαντζώσει μια φορά ο διάβολος, θα σ' αφήσει να γυρίσεις πίσω; 

 

-Γέροντα, οι Ινδουιστές φθάνουν σε κάποια αυτοκυριαρχία, γιατί τους βοηθάει η μεγάλη άσκηση που κάνουν με την γιόγκα;

 

Κάνουν και κάνουν και τι πετυχαίνουν με όλα αυτά; Η ορθόδοξη εγκράτεια, και γενικά η πνευματική άσκηση, αποβλέπει πάντα σε ανώτερο πνευματικό σκοπό, στον αγιασμό της ψυχής. 

 

Η δική τους σατανική κοσμική άσκηση γίνεται, για να κάνουν ευλύγιστο κορμί, να γυρίζουν χέρια και πόδια σαν τον χάρτινο Καραγκιόζη, να τους καμαρώνουν μερικοί ανόητοι άνθρωποι και να τους κοροϊδεύουν οι γελοίοι δαίμονες. 

 

Έτσι χαίρονται και τώρα οι δαίμονες,  με τα καμώματα κάποιων μητροπόλεων.

 

Σε μια «ορθόδοξη» εκκλησία που μέσω της οικουμενιστικής προσέγγισης, αποδεχόμαστε ως εν Χριστώ αδελφούς: υβριστές του Θεού, επισκόπους γυναίκες ομοφυλόφιλες, εχθρούς του Χριστού, διώκτες των παιδιών του Κυρίου, που οι Μασώνοι δεν θεωρούνται αντίθετοι στην πίστη μας, που η γιόγκα προτείνεται ως «τρόπος» από ενορίες «ορθοδόξων» μητροπόλεων, που το Πατριαρχείο ευνοεί τα σχίσματα, φαίνεται ότι εκπληρώνεται η τρομακτική προφητεία του προφήτου Δανιήλ :

«καὶ δυναμώσει διαθήκην πολλοῖς, ἑβδομὰς μία· καὶ ἐν τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος ἀρθήσεταί μου θυσία καὶ σπονδή, καὶ ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῶν ἐρημώσεων, καὶ ἕως τῆς συντελείας καιροῦ συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν.» (Δαν. 9,27 ) 

 

(«Κατά μίαν εβδομάδα ετών ο Χριστός θα συνάψει και θα καταστήσει ισχυρά και έγκυρον μία νέα διαθήκη. Κατά δε το μέσον της εβδομάδος αυτής, που θα προσφερθεί η μεγάλη θυσία του λυτρωτού Χριστού, θα τεθεί οριστικό πλέον τέρμα εις τας παλαιάς θυσίας και σπονδάς. Εις δε τον ναόν μου και τον λαόν του Ισραήλ, θα εισέλθουν βδελυραί δυνάμεις καταστροφής και ερημώσεως. Τέρμα δε εις την καταστροφήν θα τεθεί όταν συμπληρωθεί ο ορισμένος χρόνος»)

και που υπενθυμίζει και ο Κύριος:

«Ὅταν οὖν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως τὸ ῥηθὲν διὰ Διανιὴλ τοῦ προφήτου ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ· ὁ ἀναγινώσκων νοείτω» (Ματθ. 24,15 )

Βλέπουμε «ορθόδοξες» ενορίες να αγνοούν ή να αψηφούν λόγους Αγίων, αλλά και το ίδιο το Ευαγγέλιο. Και η ιεραρχία να κωφεύει. Εκτός και αν, οι υπεύθυνοι ιερείς τέτοιων δαιμονικών αποφάσεων και υλοποιήσεων,  τεθούν σε αργία στην καλύτερη περίπτωση. 

 

Oι μάσκες έπεσαν. Τέλος στο αφήγημα της ψευδο- αγάπης απ’ τους οικουμενιστές θιασώτες της πανθρησκείας. Τώρα περάσαμε πλέον, στην απροκάλυπτη και εμφανέστατη δαιμονοποίηση.

 

Τα οχυρώματα της Ορθοδοξίας έπεσαν; Tα τείχη αλώθηκαν; Ο εχθρός είναι προ των πυλών; 

 

ΟΧΙ!

Διότι τα τείχη δεν είναι ορατά. Είναι αυτά που έστησαν οι Πατέρες της εκκλησίας μας, οι συνεχιστές των Αγίων Αποστόλων και βρίσκονται μέσα μας. Στην καρδιά μας.

 

Τα όπλα μας: το Ευαγγέλιο–άθικτο – και η παρακαταθήκη των πατέρων, η αγία παράδοση της εκκλησίας μας. Αυτό το κάστρο δεν θα πέσει ποτέ. Μόνο ο καθένας από εμάς, εάν θελήσει, το παραδίδει στις δυνάμεις του σκότους.

Μη γένοιτο!

1. Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παισίου του Αγιορείτου,
Αγιον Ορος 2008
2. (Από το βιβλίο: «Ο άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης», Ι. Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 2015, σ. 503).
3. Βιβλίο Γ΄ "Πνευματικός αγώνας" του Ι. Ησυχαστηρίου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος" σελίδες 231- 235

Πηγή:https://agonasax.blogspot.com/2019/06/blog-post_42.html

††† Ἐμπειρίες τῆς θεώσεως

Οἱ ἐμπειρίες τῆς θεώσεως εἶναι ἀνάλογες μὲ τὴν κάθαρση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅσο περισσότερο καθαρισθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὰ πάθη, τόσο ἀνώτερη ἐμπειρία λαμβάνει τοῦ Θεοῦ, βλέπει τὸν Θεό, κατὰ τὸ «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. ε´ 8).

Ὅταν ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος νὰ μετανοεῖ, νὰ ἐξομολογεῖται καὶ νὰ κλαίει γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, λαμβάνει τὶς πρῶτες ἐμπειρίες τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Τέτοιες δὲ ἐμπειρίες εἶναι πρῶτα τὰ δάκρυα τῆς μετάνοιας, ποὺ φέρουν χαρὰ ἀνεκλάλητη στὴν ψυχή, καὶ ἡ βαθειὰ εἰρήνη ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ πένθος αὐτὸ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας λέγεται "χαροποιὸν πένθος", ὅπως εἶπε ὁ Κύριος στοὺς Μακαρισμούς Του: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται» (Ματθ. ε´ 4).

Μετὰ προχωρεῖ σὲ ἀνώτερα στάδια, ὅπως εἶναι ὁ θεῖος φωτισμός, μὲ τὸν ὁποῖο φωτίζεται ὁ νοῦς καὶ βλέπει μὲ ἄλλη χάρι τὰ πράγματα, τὸν κόσμο, τοὺς ἀνθρώπους.

Ἀγαπᾶ τότε ὁ Χριστιανὸς τὸν Θεὸ περισσότερο καὶ ἔρχονται ἄλλα δάκρυα, ἀνώτερα, ποὺ εἶναι δάκρυα ἀγάπης γιὰ τὸν Θεό, θείου ἔρωτος. Ὄχι πιὰ γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, διότι ἔχει τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεὸς συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες του. Τὰ δάκρυα αὐτά, ποὺ φέρουν μεγαλύτερη εὐτυχία, χαρὰ καὶ εἰρήνη στὴν ψυχή, εἶναι ἀνώτερη ἐμπειρία θεώσεως.

Ἀποκτᾶ μετὰ ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀπάθεια, τὴν ζωὴ χωρὶς τὰ διαβλητὰ πάθη, τὶς ἐφάμαρτες ἀδυναμίες. Καὶ εἶναι τότε εἰρηνικὸς καὶ ἀτάραχος σὲ κάθε προσβολὴ ἐξωτερική, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ ὑπερηφάνεια, μίσος, μνησικακία, σαρκικὲς ὀρέξεις.

Αὐτὸ εἶναι τὸ δεύτερο στάδιο τῆς θεώσεως, τὸ καλούμενο "θεωρία", κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος καθαρισμένος ἤδη ἀπὸ τὰ πάθη φωτίζεται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἐλλάμπεται καὶ θεώνεται. Θεωρία σημαίνει θέα. Θεωρία τοῦ Θεοῦ σημαίνει θέα τοῦ Θεοῦ. Γιὰ νὰ μπορεῖ ὅμως κανεὶς νὰ βλέπει τὸν Θεό, πρέπει νὰ εἶναι θεωμένος ἄνθρωπος. Ἄρα θεωρία τοῦ Θεοῦ σημαίνει θέωσις.

Ὅταν μάλιστα καθαρισθεῖ τελείως, προσφερθεῖ τελείως στὸν Θεό, τότε λαμβάνει καὶ τὴν μεγαλύτερη στοὺς ἀνθρώπους ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος, ποὺ κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας εἶναι ἡ θέα τοῦ ἀκτίστου φωτὸς τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ τὸ φῶς τὸ βλέπουν οἱ πολὺ προχωρημένοι στὴν θέωση, ἐλάχιστοι σὲ κάθε γενεά. Τὸ βλέπουν οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, καὶ φαίνονται μέσα σ᾿ αὐτό, ὅπως ἄλλωστε εἰκονίζονται στὶς ἅγιες εἰκόνες τους μὲ τὰ φωτοστέφανα.

Στὸν βίο π.χ. τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου ἀναφέρεται ὅτι ὅταν ὁ Μ. Βασίλειος προσευχόταν στὸ κελί του, τὸν ἔβλεπαν οἱ ἄλλοι, ὅσοι βέβαια μποροῦσαν νὰ τὸν δοῦν νὰ λάμπει ὅλος αὐτὸς καὶ τὸ κελί του μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ ἄκτιστο φῶς τοῦ Θεοῦ, τὸ φῶς τῆς θείας Χάριτος. Στοὺς βίους πολλῶν ἁγίων Νεομαρτύρων τῆς Πίστεώς μας, διαβάζουμε πὼς ἀφοῦ οἱ Τοῦρκοι μετὰ ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια κρεμοῦσαν τὰ σώματά τους στὶς πλατεῖες τῶν πόλεων πρὸς ἐκφοβισμὸ τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν, πολλὲς φορὲς τὶς νύχτες φαινόταν ἕνα φῶς νὰ τοὺς περιλάμπη. Κι ἔλαμπε τόσο φανερὰ καὶ ἔντονα, ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ κατακτητές, ἐπειδὴ ἀποδεικνυόταν ἔτσι περίτρανα ἡ ἀλήθεια τῆς Πίστεώς μας, διέτασαν καὶ τὰ κατέβαζαν, ὥστε νὰ μὴν ντροπιάζονται στοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἔβλεπαν πῶς ὁ Θεὸς δόξαζε τοὺς ἁγίους Μάρτυράς Του.

Ἡ Χάρις τῆς θεώσεως διατηρεῖ ἄφθαρτα καὶ τὰ σώματα τῶν Ἁγίων, τὰ ἅγια λείψανα, μυροβλύζοντα καὶ θαυματουργοῦντα. Ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀφοῦ πρῶτα ἑνωθεῖ μὲ τὶς ψυχὲς τῶν Ἁγίων, κατόπιν σκηνώνει καὶ στὰ ἅγια σώματά τους, καὶ χαριτώνει κι αὐτά. Κι ὄχι μόνο στὰ σώματά τους, ἀλλὰ καὶ στοὺς τάφους τους, στὶς εἰκόνες τους καὶ στοὺς Ναούς τους. Νά γιατὶ προσκυνοῦμε καὶ ἀσπαζόμαστε τὶς εἰκόνες, τὰ ἅγια λείψανα, τοὺς τάφους, τοὺς Ναοὺς τῶν ἁγίων. Διότι ὅλα αὐτὰ ἔχουν κάτι ἀπὸ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχε ὁ Ἅγιος στὴν ψυχή τους λόγῳ τῆς ἑνώσεώς του μὲ τὸν Θεό, λόγῳ τῆς θεώσεώς του.

Γι᾿ αὐτὸ μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀπολαμβάνουμε τὴν Χάρι τῆς θεώσεως ὄχι μόνο μὲ τὴν ψυχή, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ σῶμα μας, ἐπειδὴ καὶ τὸ σῶμα συγκοπιάζοντας μὲ τὴν ψυχή, ἀσφαλῶς καὶ συνδοξάζεται, ὡς ναὸς τοῦ ἐνοικοῦντος σ᾿ αὐτὸ Ἁγίου Πνεύματος.

Αὐτὴ ἡ Χάρις πηγάζοντας ἀπὸ τὸν ἅγιο Κύριο, τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, ἐκχύνεται στὴν Παναγία μας, στοὺς Ἁγίους καὶ ἔρχεται καὶ σὲ μᾶς τοὺς ταπεινούς.

Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ βέβαια ὅτι ὅλες οἱ τυχὸν ἐμπειρίες τοῦ Χριστιανοῦ δὲν εἶναι ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς ἐμπειρίες θεώσεως καὶ πνευματικές. Πολλοὶ πλανήθηκαν ἀπὸ δαιμονικὲς ἢ ψυχολογικὲς ἐμπειρίες. Γιὰ νὰ μὴ ὑπάρχει λοιπὸν κίνδυνος πλάνης καὶ δαιμονικῆς ἐπήρειας, πρέπει νὰ ἀναφέρονται ὅλες ταπεινὰ στὸν Πνευματικό, ὁ ὁποῖος καὶ μὲ τὸν παρὰ Θεοῦ φωτισμοῦ θὰ διακρίνει τὴν γνησιότητα ἢ μὴ αὐτῶν τῶν ἐμπειριῶν καὶ θὰ καθοδηγήσει ἀναλόγως τὴν ἐξομογούμενη ψυχή. Γενικῶς δὲ ἡ ὑπακοή μας στὸν Πνευματικὸ εἶναι ἐκ τῶν πλέον βασικῶν σημείων τῆς πνευματικῆς μας πορείας, διὰ τῆς ὁποίας ἀποκτοῦμε ἐκκλησιαστικὸ πνεῦμα μαθητείας ἐν Χριστῷ καὶ ἐξασφαλίζεται ἡ νόμιμος ἄθλησίς μας ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν ἕνωσή μας μὲ τὸν Θεό.

Ἕνας ἰδιαίτερος χῶρος θεώσεως, ἐντὸς πάντοτε τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι καὶ ὁ Μοναχισμός, ὅπου οἱ μοναχοὶ ἁγιαζόμενοι λαμβάνουν ὑψηλὲς ἐμπειρίες ἑνώσεως μὲ τὸν Θεό.

Ἔτσι, ὅσο μοναχοὶ μετέχουν στὴν θέωση καὶ τὸν ἁγιασμό, βοηθοῦν καὶ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Διότι ὅπως πιστεύουμε οἱ Χριστιανοί, ἀκολουθώντας τὴν μακραίωνα Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἀγώνας τῶν μοναχῶν ἔχει θετικὴ ἐπίδραση στὴν ζωὴ τοῦ κάθε ἀγωνιζόμενου πιστοῦ μέσα στὸν κόσμο. Γι᾿ αὐτὸ στὴν Ὀρθοδοξία μας ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὸν Μοναχισμό.

Στὴν Ἐκκλησία μας ἐξ ἄλλου συμμετέχουμε στὴν κοινωνία τῶν Ἁγίων, ἔχουμε τὴν ἐμπειρία καὶ χαρὰ τῆς ἐν Χριστῷ ἑνότητος. Μὲ αὐτὸ ἐννοοῦμε ὅτι μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν εἴμαστε ἄτομα μεμονωμένα, ἀλλὰ μία ἑνότης, μία ἀδελφότης, μία ἀδελφικὴ κοινωνία. Κι ὄχι μόνο μεταξύ μας ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς Ἁγίους τοῦ Θεοῦ ποὺ ζοῦν ἐπὶ γῆς σήμερα ἢ ἔχουν κοιμηθεῖ. Ἀφοῦ καὶ μὲ τὸν θάνατον ἀκόμη δὲν χωρίζονται οἱ Χριστιανοί. Ὁ θάνατος δὲν μπορεῖ νὰ χωρίσει τοὺς Χριστιανοὺς διότι εἶναι ὅλοι τους ἑνωμένοι στὸ ἀνεστημένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Γι᾿ αὐτὸ κάθε Κυριακή, καὶ κάθε φορὰ ποὺ τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία, εἴμαστε σ᾿ αὐτὴν ὅλοι παρόντες, μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους καὶ τοὺς Ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων. Εἶναι ἀκόμη καὶ οἱ συγγενεῖς μας ποὺ ἔχουν πεθάνει, ἂν βέβαια εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό. Ὅλοι ἐκεῖ εἴμαστε καὶ κοινωνοῦμε μεταξύ μας μυστικά, ὄχι ἐξωτερικὰ ἀλλὰ ἐν Χριστῷ.

Αὐτὸ φαίνεται καὶ στὴν Προσκομιδή, ὅπου στὸ ἅγιο Δισκάριο, γύρω ἀπὸ τὸν Ἀμνὸ Χριστό, τοποθετοῦνται οἱ μερίδες τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων καὶ τῶν ζώντων καὶ κεκοιμημένων Χριστιανῶν. Ὅλες αὐτὲς οἱ μερίδες ἐμβάπτονται, μετὰ τὸ καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων, στὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὅτι εἴμαστε μέλη της καὶ μποροῦμε νὰ κοινωνοῦμε ὄχι μόνο μὲ τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ μεταξύ μας ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Κεφαλὴ τοῦ ἁγίου αὐτοῦ σώματος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἡ ζωὴ ἔρχεται ἀπὸ τὴν κεφαλὴ στὸ σῶμα. Τὸ σῶμα βέβαια ἔχει ζωντανὰ μέλη, ἀλλὰ ἔχει καὶ μέλη ποὺ δὲν ἔχουν τὴν ἴδια ζωντάνια, δὲν ἔχουν ὅλα τέλεια ὑγεία. Τέτοιοι εἴμαστε οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς. Ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ ὅμως καὶ ἀπὸ τὰ ζωντανὰ μέλη του ἔρχεται ἡ ζωή, τὸ αἷμα τὸ ὑγιές, καὶ στὰ ἄλλα μέλη τὰ λιγότερο ὑγιῆ, ὥστε σιγὰ-σιγὰ νὰ ὑγιαίνουν καὶ δυναμώνουν κι αὐτά. Νά γιατὶ πρέπει νὰ εἴμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία! Γιὰ νὰ λαμβάνουμε ὑγεία καὶ ζωή, ἀφοῦ ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ δυνατότης νὰ ἀναρρώσουμε καὶ νὰ ζωοποιηθοῦμε.

Αὐτὰ ὅλα φυσικὰ δὲν ἔρχονται ἀμέσως. Σ᾿ ὅλη του τὴν ζωὴ πρέπει νὰ ἀγωνίζεται ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, γιὰ νὰ μπορεῖ σιγὰ-σιγὰ μὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, μέσα στὴν Ἐκκλησία, μὲ τὴν ταπείνωση, τὴν μετάνοια, τὴν προσευχή, τὰ ἅγια Μυστήρια, νὰ ἁγιάζεται καὶ νὰ θεώνεται.

Αὐτὸς ὅμως εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ὁ στόχος ὁ μεγάλος. Δὲν ἔχει τόση σημασία ποῦ ἀκριβῶς θὰ φτάσουμε. Ἀξία ἔχει ὁ ἀγώνας μας, τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς εὐλογεῖ πλουσίως καὶ στὸν παρόντα καὶ στὸν μέλλοντα αἰώνα.

Ἡ θέωσις, ὡς σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου

τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου,

Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

: ††† Ο “ΝΕΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ” ΤΟΥ “ΤΡΙΤΟΥ ΑΚΑΘΟΡΙΣΤΟΥ ΦΥΛΟΥ” Τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ὅτι ὑπῆρχαν δύο φῦλα, τό ἄρρεν καί τό θῆλυ, δηλαδή ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα, ὑπῆρχαν καί μερικοί ἐπαμφοτερίζοντες γιά διαφόρους λόγους, κυρίως λόγῳ τῶν παθῶν. Ὅμως τελευταῖα μᾶς προέκυψε καί ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος τοῦ «τρίτου φύλου», ὅπως ὀνομάσθηκε ἀπό τά δικαστήρια, ὕστερα ἀπό πολυετῆ ἀγώνα πού ἔκανε κάποιος ὡς ἄνθρωπος «ἀκαθορίστου φύλου» ἤ «τρίτου φύλου».

Πρόκειται γιά κάποιον πού ὀνομάζεται Νόρι Μέι Γουέλμπι, πού γεννήθηκε στήν Σκωτία ὡς ἄνδρας, ἀργότερα μετακόμισε στήν Αὐστραλία ὅπου ὑποβλήθηκε σέ ἐγχείρηση ἀλλαγῆς φύλου σέ γυναίκα, καί ἐπειδή διεπίστωσε ὅτι δέν αἰσθανόταν ἄνετα ὡς ἄτομο θηλυκοῦ γένους, ἀποφάσισε νά διακόψη τήν θεραπεία μέ ὀρμόνες καί νά ὑποβληθῆ σέ ἐγχείριση γιά νά μή ἀνήκη σέ «προκαθορισμένο» φῦλο. Στήν συνέχεια, ξεκίνησε ἕναν πολυχρόνιο ἀγώνα γιά νά ἀναγνωρισθῆ νομικά ὡς ἕνας ἄνθρωπος «ἀκαθορίστου» φύλου.

Τήν Τετάρτη 2 Ἀπριλίου 2014 «τό Ἀνώτατο Δικαστήριο τῆς Αὐστραλίας ἀποφάνθηκε ὅτι ἡ Πολιτεία τῆς Νέας Νότιας Οὐαλίας ὀφείλει νά ἀναγνωρίση τήν ὕπαρξη αὐτοῦ τοῦ τρίτου “ἀκαθόριστου” φύλου στό ὁποῖο ἀνήκει ὁ Νόρι Μέι Γουέλμπι» (Τά Νέα, 4-4-2014). Ἔτσι, δημιουργήθηκε ἕνας ἄνθρωπος «ἀκαθορίστου φύλου» (non – specific sex), πού δέν εἶναι οὔτε ἄνδρας οὔτε γυναίκα.

Ἐκπλήσσεται κανείς γιά τό ποῦ μπορεῖ νά φθάση ὁ ἄνθρωπος, πού εἶναι ἀπογοητευμένος ἀπό ὅλα καί θέλει νά γευθῆ νέες ἐμπειρίες καί καταστάσεις. Καί ὑπάρχουν πολλοί πού, ὑποστηρίζοντας τά ἀνθρώπινα δικαιώματα κάθε ἀνθρώπου, εἶναι ἕτοιμοι νά ἀποδεχθοῦν καί νά υἱοθετήσουν μιά τέτοια νοοτροπία. Ἄν ὅμως ἀρχίσουμε νά δεχόμαστε τά ἀνθρώπινα δικαιώματα χωρίς τούς ἀναγκαίους περιορισμούς, τότε θά φθάσουμε ὡς κοινωνία στήν καταστροφή.

Ἡ ὑπαρξιστική φιλοσοφία, κάνοντας λόγο γιά τήν ἐλευθερία, ἀναφέρεται στό ὅτι τό μεγαλύτερο πρόβλημα γιά τήν ἐλευθερία εἶναι τό «δεδομένο τῆς ὕπαρξης», τό ὅτι δέν ἔχουμε τό δικαίωμα καί τήν δυνατότητα νά ἐπιλέξουμε τό φῦλο, ἀλλά αὐτό μᾶς δίνεται χωρίς νά ὑπάρχη ἡ δυνατότητα τῆς ἐπιλογῆς. Νά, λοιπόν, πού τώρα λύεται καί αὐτό τό ἀτομικό δικαίωμα καί μάλιστα ἀναγνωρίζεται καί ἀπό τήν Πολιτεία. Ὅμως ποῦ μπορεῖ νά φθάση ἡ κοινωνία μέ τέτοιο σκεπτικό;

Ἡ δυαδικότητα τῶν φύλων εἶναι δεδομένη, καί μάλιστα ἔχει καί βιολογική ὑποδομή. Ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπο ὡς ἄνδρα καί γυναίκα καί ἔτσι ἀναπτύσσεται ὁ ἄνθρωπος στήν κοινωνία, καί ἔτσι πληθύνεται τό ἀνθρώπινο γένος. Δυστυχῶς, λόγῳ πολλῶν αἰτίων ὑφίσταται σήμερα στήν κοινωνία ὁ «γενετικός μολυσμός» καί σέ αὐτό τό θέμα μέ παρέμβαση τοῦ ἰδίου τοῦ ἀνθρώπου.

Στήν Ἐκκλησία, ὅμως, ἔχουμε τήν δυνατότητα νά ὑπερβοῦμε αὐτό τό «δεδομένο τῆς ὕπαρξης», μέ τήν ἐν Χριστῷ ζωή. Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, προσδιορίζοντας τίς πέντε διαιρέσεις, ἤτοι ἀκτίστου καί κτιστοῦ, νοητῶν καί αἰσθητῶν, οὐρανοῦ καί γῆς, παραδείσου καί οἰκουμένης, ἀνδρός καί γυναικός, γράφει ὅτι μέ τήν ἐν Χριστῷ ζωή ἀρχίζουμε ἀπό τήν ὑπέρβαση τῆς διαιρέσεως ἀνδρός καί γυναικός καί προχωρᾶμε καί στήν ὑπέρβαση τῶν ἄλλων διαιρέσεων. Οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας ζοῦν καί πολιτεύονται ὡς ἄγγελοι, κατά τό τροπάριο «ἀγγελικῶς οἱ ἐν κόσμῳ πανηγυρίσωμεν», ἀλλά γίνονται καί ἄγγελοι στόν οὐρανό, ἀφοῦ κατά τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ «ὡς ἄγγελοι Θεοῦ ἐν οὐρανῷ εἰσι» (Ματθ. κβ´, 30).

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν γνωρίζη καί δέν μπορῆ νά γίνη ἐν Χριστῷ ἄγγελος, μέσα στήν μανία του γίνεται αὐτοβούλως ἕνας ἄνθρωπος «ἀκαθορίστου φύλου», καί κάτι χειρότερο, ἀφοῦ καί σέ αὐτά τά ζῶα ὑπάρχει ἔστω ἡ διάκριση τῶν φύλων.

Περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»,

τεῦχος 214, Μάϊος 2014

††† Η Ζωή για τον καθένα αρχίζει, όταν γίνει ελεύθερος Γράφει ο αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Η Ζωή για τον καθένα, ξεκινά όταν νιώσει ελεύθερος... όταν γίνει ελεύθερος, όταν είναι ελεύθερος.

Η Ελευθερία στον άνθρωπο δόθηκε ελεύθερα από τον Θεό. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε ελεύθερος.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε ελεύθερος. Ελεύθερος από κάθε τι που θα τον εμποδίσει να γνωρίσει και να ενωθεί με τον Δημιουργό Του. Η ελευθερία του ανθρώπου δεν έγκειται απλά στο θέμα της «επιλογής» ανάμεσα στο κακό και το καλό. Η ελευθερία του ανθρώπου πρέπει να εμποτίζει την ζωή του με τέτοιο τρόπο ώστε ακόμα και οι έννοιες του καλού και του κακού να μην αντικατοπτρίζουν οριοθετημένους ορισμούς επιλογών.

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι τελικά ο σκλάβος του Θείου Έρωτος, ο Άγιος. Και μόνο έτσι μπορεί να βιωθεί στην τελεία της μορφή η ελευθερία. Μία ελευθερία που χαρακτήριζε την χαρισματική ζωή των δια Χριστόν σαλών, μία ελευθερία που επισκίαζε κάθε ηθικιστική θεώρηση της ζωής. Μία ελευθερία που έσβηνε τα «πρέπει» των ανθρώπων και στην θέση τους έβαζε το «όστις θέλει…».

Το βίωμα του Θεού κάνει πέρα τις βιτρίνες της «έξωθεν καλής μαρτυρίας», διότι ο άνθρωπος του Θεού δεν έχει ανάγκη από την «άποψη» των ανθρώπων για την ζωή του, δεν έχει ανάγκη ούτε από επαίνους, ούτε από ύβρεις, έχει βρει τον Θεό και έχει αναπαυτεί, έχει ειρηνεύσει. Ο άνθρωπος του Θεού, ο Άγιος, ζει και κινείται ήδη απόαυτήν την ζωή μέσα στην Βασιλεία Του, και γι’ αυτό κινείται ελεύθερα, απαθώς, σιωπηλά, με το ήθος των νεκρών.

Όταν στην ζωή μας, θα ανθίσει η πραγματική ελευθερία, τότε θα καταλάβουμε γιατί οι άγιοι δεν μένανε στους τύπους και τα σχήματα, τότε θα καταλάβουμε γιατί ο Χριστός πολέμησε τόσο πολύ τους Φαρισαίους και τους Γραμματείς.

Ίσως τότε θα καταλάβουμε γιατί μας αγαπά, γιατί μας συγχωρεί, γιατί μας δέχεται χωρίς να περιμένει τίποτα από εμάς…διότι Του αρκεί έστω ένα: «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου…».

Βρίσκοντας την ελευθερία του ο άνθρωπος, βρίσκει το "κατ'εικόνα"του και έτσι αρχίζει πλέον να προρεύεται προς το "καθ'ομοίωσιν".

Ο ελεύθερος άνθρωπος, είναι ο άνθρωπος του Θεού, ο άνθρωπος που άγγιξε κατά χάριν την θεανθρωπία, ο άνθρωπος εκείνος που ζει ελεύθερα χωρίς να ενοχλεί, αλλά μόνο να αγιάζεται και να αγιάζει…