Εξομολόγηση – Θεία Κοινωνία Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Μου αποκαλύπτετε μια όχι τόσο ευχάριστη κατάσταση του εαυτού σας, χωρίς όμως να καθορίζετε ακριβώς τι σας συμβαίνει. Η μεταβολή εσωτερικών καταστάσεων και διαθέσεων είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε όλους, όπως ακριβώς και στην φύση άλλοτε έχουμε μια ολόλαμπρη μέρα, άλλοτε μια συννεφιασμένη και άλλοτε καταιγίδες και κεραυνούς.
Αλλά να: Εξομολογηθήκατε, κοινωνήσατε και η ψυχική ειρήνη βασίλεψε και πάλι μέσα σας. Αντιλαμβάνεσθε απ’ αυτό, που πρέπει να καταφεύγετε για να λάμπει στον ορίζοντα της ψυχής σας ολόφωτος ο ήλιος.
Για μια περισσότερο αποδοτική εξομολόγηση σημειώνετε όλα όσα συνειδητοποιήσατε σαν αμαρτίες και πλησιάζοντας τον πνευματικό σας πατέρα παρακαλέστε τον να του τα πείτε όλα από τις σημειώσεις. Μετά μπορεί είτε εκείνος μόνος του να σας ρωτήσει για κάτι ακόμη, είτε εσείς να του προτείνετε να σας ρωτήσει.
Φεύγοντας μετά από μια ειλικρινή και ταπεινή εξομολόγηση, νοιώθετε ανάλαφρος, σαν ν’ απορρίψατε από πάνω σας ένα δυσβάστακτο φορτίο.
Ο φόβος του θανάτου είναι σωτήριος. Εσείς όμως τον στερείσθε, διότι δεν ελπίζετε στην σωτηρία. Η ελπίδα στον σωτήρα Χριστό δεν εξαφανίζει τον φόβο του θανάτου.
Να σκέπτεσθε συχνά τον θάνατο και όλα τα επακόλουθα του. Απ’ αυτά να βγάζετε χρήσιμα συμπεράσματα και να τρέφετε μέσα σας εγκάρδια αφοσίωση στο θέλημα του Θεού».
«Εφ’ όσον εξομολογηθήκατε και λάβατε την άφεση, ειρηνεύετε και ευχαριστείτε τον Κύριο. Βέβαια ο εχθρός σας δημιουργεί σύγχυση και αμφιβολίες, εάν ήταν έγκυρη η συγχώρηση. Έχετε υπ’ όψιν σας ότι η συγχώρηση είναι πάντοτε έγκυρη, ανεξάρτητα από το πρόσωπο του πνευματικού που την έδωσε. Στο μυστήριο της εξομολογήσεως είναι παρών ο ίδιος ο Χριστός. Ακούει με την ακοή του πνευματικού και δίνει την συγχώρηση με την δική του φωνή».

Θεία Χάρις Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Όταν η θ. Χάρις επισκέπτεται την ψυχή, την τέρπει και την θερμαίνει. Όταν απομακρύνεται, την γεμίζει ανησυχία και αδημονία. Συνήθως απομακρύνεται για να την δοκιμάσει ή για να την τιμωρήσει για κάτι κακό που δέχθηκε και μολύνθηκε. Στην πρώτη περίπτωση επιστρέφει σύντομα, μόλις η ψυχή την αναζητήσει θερμά. Στην δεύτερη όμως δεν επιστρέφει, αν δεν προηγηθεί ειλικρινής μετάνοια και καθαρή εξομολόγηση».
«Η χάρις του Αγ. Πνεύματος είναι φωτιά. Η φωτιά διατηρείται με ξύλα. Ξύλα πνευματικά είναι η προσευχή…
Μόλις η χάρις εγγίζει την καρδιά, αμέσως ο νους και η καρδιά στρέφονται προς τον θεό. Ο νους δεν μένει ποτέ ανενέργητος. Εφ’ όσον λοιπόν θα είναι στραμμένος προς τον Θεό, για τον Θεό και θα σκέπτεται. Από αυτό απορρέει η μνήμη του Θεού, που είναι ο παντοτινός συνοδοιπόρος μιας ευλογημένης καταστάσεως. Η μνήμη του Θεού δεν μένει ποτέ άκαρπη, αλλά μας οδηγεί να βλέπουμε τα έργα της θείας τελειότητας, της χάριτος, της αληθείας, της δημιουργίας, της προνοίας, της κρίσεως και της αντιμισθίας. Όλα αυτά μαζί αποτελούν τον κόσμο του Θεού ή την περιοχή του πνεύματος. Ο ζηλωτής χριστιανός αναπόφευκτα παραμένει σ’ αυτή την περιοχή.
Θέλετε να διατηρήσετε τον ζήλο αυτόν; Μόλις διαπιστώνετε ότι η φλόγα της χάριτος αδυνατίζει, πάρτε προσάναμμα από την πνευματική σας καύσιμη ύλη και αναζωπυρώνετε την. Και όλα θα πάνε καλά.
Από το σύνολο αυτών των πνευματικών κινήσεων προέρχεται ο φόβος του Θεού, η ευλαβής στάση της καρδιάς μας μπροστά στον Θεό».

Θάνατος – ΑιωνιότηταΑγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Στα σοβαρά ετοιμάζεσθε ν’ αναχωρήσετε; Δεν το πιστεύω, θα υποφέρετε, νομίζω, λίγο και μετά θα σηκωθείτε υγιής.
Θα έλθει φυσικά και για μας η ώρα του θανάτου. Ο θάνατος δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς ν’ αποφύγει. Άλλος χθες, άλλος σήμερα, άλλος αύριο, όλοι αναχωρούμε για την αιώνια ζωή. Σημασία δεν έχει το πότε, αλλά το πώς φεύγει κανείς. Ετοιμασθήκατε καθόλου;
Αλλιώς κανείς αντικρίζει τον θάνατο από μακρυά και αλλιώς από κοντά. Ο υγιής και ακμαίος δυσκολεύεται να εννοήσει των εαυτό του στα πρόθυρα της άλλης ζωής. Ο θάνατος είναι μεγάλο μυστήριο για όλους. Φωτίζεται αρκετά με την πίστη στον Χριστό, παραμένει όμως βασικά σαν μυστήριο. Δεν υπάρχει λόγος να θλιβόμαστε με ανώφελους φόβους. Ο ίδιος ο Κύριος πέθανε (κατά την ανθρωπινή Του φύση) και πέρασε τω κατώφλι του θανάτου. Έτσι έκανε ευκολότερη την διάβαση αυτή για μας. Βαδίζοντας κι εμείς στα ίχνη Του ας μη φοβηθούμε, διότι μαζί Του θα βρεθούμε στην αιώνια μακαριότητα».
«Ου ώρες ζωής του καθενός είναι μετρημένες. Μακάριος εκείνος που διαρκώς περιμένει την ώρα του θανάτου και καθημερινά ετοιμάζεται.
Ποιος είναι ικανός να πει: «Εάν γάρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι σύ μετ.’ εμού ει»; (Ψαλμ. 22, 4). Εκείνος που στην ζωή του κοπίασε και κοπιάζει να ευαρεστήσει τον Κύριο. Γι’ αυτόν ο θάνατος είναι μια μετάβαση σε άλλη περιοχή γεμάτη παρηγοριά. Εκεί θα μπορεί να ψάλλει: «Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου, αι παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχήν μου» (Ψαλμ. 93, 19).
Βέβαια το πλησίασμα του θανάτου ίσως δημιουργεί κάποιο φόβο. Ας έχετε όμως θάρρος. Ο Κύριος νίκησε τον θάνατο. Αυτός θ’ αναδείξει νικητή και κάθε πιστό.
Ο εχθρός θα κάνει την τελευταία επίθεση του. Ο πιστός που ετοιμάσθηκε, δεν θα δειλιάσει, αλλά θα παραδώσει τον εαυτό του στον Κύριο. Άγγελοι θα πλησιάσουν και θ’ απομακρύνουν κάθε δαιμονική επήρεια. Δεν βαδίζουμε προς το άγνωστο και η ελπίδα μας δεν θα μας πλανέψει.
Εάν πραγματικά ήλθε η ώρα ν’ αναχωρήσετε και εάν αξιωθείτε να εισέλθετε στην βασιλεία των ουρανών, προσευχηθείτε και για μας να μας χαρίσει ο Κύριος μετάνοια και διόρθωση. Η ευλογία του Θεού μαζί σας».

Στάρετς Αλέξιος Μετσώφ (+ 9 Ιουνίου 1923)

Ο ξακουστός στάρετς της Μόσχας, Αλέξιος Μετσώφ, γεννήθηκε σ’ αυτήν την πόλη στις 17 Μαρτίου του 1859. Όταν ήταν επτά ετών η εκκλησιαστική του ζωή ήταν τόσο έκδηλη, που τον φώναζαν οΑλεξάκηϋ!» Ο πρώτος άνθρωπος που τον δίδαξε την ορθόδοξη ήταν η ενάρετη μητέρα του. Μεγαλώνοντας φοίτησε στο λογικό Σεμινάριο της Μόσχας και διατηρούσε στενή πνευματική ση με τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης και τον άγιο Θεοφάνη έγκλειστο.
Ό 1884 νυμφεύτηκε την Άννα και απέκτησαν πέντε παιδιά. Το 2 μετά και από παρότρυνση και της μητέρας του χειροτονήθηκε, οθετήθηκε Ιερέας στον Ι.Ν. του αγίου Νικολάου, στην καρδιά Μόσχας. Κύριο χαρακτηριστικό της οικογενειακής του ζωής η φτώχεια, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε την πλούσια φιλανθρωπική δράση. Σε λίγα χρόνια η πρεσβυτέρα Άννα, εξαιτίας των «Όων συνθηκών διαβίωσης αρρώστησε βαριά με την καρδιά της. Αλέξιος κάθε βράδυ, που επέστρεφε στο σπίτι ρωτούσε: «Ζει η πρεσβυτέρα μου;». Οι προσευχές του την κρατούσαν στη ζωή, αλλά ή αυτή υπέφερε, τον παρακάλεσε να σταματήσει να το ζητά! τον Αύγουστο του 1902 την κάλεσε κοντά του ο Κύριος της ς και του θανάτου. Ήταν τότε 43 ετών. Τότε κλείστηκε στο άτιό του για αρκετό καιρό, εξαιτίας της μεγάλης του θλίψης, ξαφνικά σκέφτηκε να επισκεφθεί τον άγιο Ιωάννη της στάνδης. Βλέποντας τον, του είπε: «Ήλθα να μοιραστείτε τον μου». Ο άγιος του απάντησε: «Δεν θα μοιραστώ τον πόνο σου, ψ, αλλά τη χαρά σου! Άφησε το κελί σου και βγες και πάλι στους ανθρώπους. Τώρα αρχίζεις να ζεις. Νομίζεις ότι σ’ όλο τον }μο δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος απ’ τον δικό σου; Χμ! του, π. Αλέξιε, δίπλα στον συνάνθρωπο. Μπες μέσα στον πόνο Πάρε στους ώμους σου το βάρος του. Τότε θα δεις ότι η δική δυστυχία, είναι ελάχιστη απέναντι των άλλων. Έτσι θα νιώθεις καλά». Του έδειξε λοιπόν τον δρόμο της καρτερίας και Λ ήρωσε προφητικά: «Ηπροσευχή σου, πάτερ, θα ελαφρύνει το Ό της ζωής σου, δίνοντας μεγάλη παρηγοριά στους ‘θρώπους σου…». Έτσι ο π. Αλέξιος ρίχτηκε με περισσότερο στη διακονία των πονεμένων ανθρώπων, δύσκολα χρόνια της Ρωσικής επανάστασης, ο π. Αλέξιος ηκε στο ύψος της αποστολής του, παρηγόρησε τον πονεμένο του Θεού κηρύττοντας το μήνυμα της Ανάστασης. Ο στάρετς Αλέξιος ήταν για τους πιστούς ο «απεσταλμένος του Θεού». Έκανε τα χρόνια αυτά της θλίψης, χρόνια πνευματικής χαράς. Πολλοί κληρικοί σ’ αυτήν την φάση τον είχαν πνευματικό. Όμως τα πρώτα χρόνια της επανάστασης εμφανίστηκε η πονηρή… ανανέωση της εκκλησίας ώστε τώρα οι επαγγελματίες κληρικοί να τα έχουν καλά με το… νέο καθεστώς. Ο Πατριάρχης Τύχων συχνά συμβουλευόταν τον π. Αλέξιο για το θέμα αυτό. Μάλιστα του ανέθεσε και την ευθύνη ειδικού σεμιναρίου για την ομόνοια του κλήρου. Δυστυχώς το σχίσμα αργότερα δε σταμάτησε…
Κάποιος άθεος και άπιστος άνθρωπος, που άκουγε πολλά για τον στάρετς, είπε μια στιγμή: «Θα πάω να δω τον παπά σας»! Μπήκε στην εκκλησία, την ώρα που τελείωνε η λειτουργία. Ο γέροντας ευλογούσε τους πιστούς. Αυτός συλλογιζόταν: «Ηλίθιοι, δεν ξέρουν τι τους γίνεται και προσκυνούν…». Εκείνη τη στιγμή ο διορατικός γέροντας σταμάτησε την ευλογία και τον κοίταξε στα μάτια. Στην συνέχεια, πήγε κοντά στον άπιστο, του χαμογέλασε εγκάρδια και τον ευλόγησε. Εκείνος αισθάνθηκε ρίγος στην καρδιά του. Αργότερα, είπε στους δικούς του: «Ναι, πράγματι, ο παπάς αυτός κάτι έχει μέσα του, κάποια μεγάλη δύναμη. Λεν μπορώ να το εξηγήσω επιστημονικά, αλλά είναι γεγονός»!

Με τον καιρό ο Θεός, βλέποντας την ταπείνωση και την καρτερία μας, θα μας ξαναστείλει τη χάρη Του…( Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος )

Η ψυχρότητα στην προσευχή οφείλεται είτε σε ψυχική κόπωση είτε σε πνευματικό κορεσμό είτε σε σωματικές απολαύσεις και αναπαύσεις είτε σε πάθη, που κυριεύουν την ψυχή, προπαντός στην έπαρση. Όλα αυτά είναι ενάντια στην πνευματική ζωή, μέσα στην οποία κεντρική θέση κατέχει η προσευχή. Έτσι, πρώτα και κύρια προκαλούν το στέρεμα της πηγής της προσευχής μέσα μας. Αυτό, όμως, μπορεί να oφείλεται και σε απομάκρυνση της χάριτος, που συμβαίνει με θεία παραχώρηση.
Και να γιατί: Όταν η ψυχή μας φλέγεται από τον πόθο του Θεού και από την καρδιά μας ξεχύνεται ολόθερμη προσευχή, δεν έχουμε παρά ελεητική επίσκεψη της χάριτος. Εμείς όμως, όταν η ευλογημένη αυτή κατάσταση παρατείνεται για πολύ, νομίζουμε ότι κατορθώσαμε κάτι σπουδαίο με το δικό μας αγώνα και κυριευόμαστε από την κενοδοξία.
Για λόγους παιδαγωγικούς, λοιπόν, απομακρύνεται η χάρη και μένει η ψυχή μας μόνη της, γυμνή και αδύναμη, ανίκανη να ζήσει πνευματικά, ψυχρή και απρόθυμη να προσευχηθεί … Τί θα κάνουμε, λοιπόν, για να ξεφύγουμε απ’ αυτή την κατάσταση; Πρώτα-πρώτα θα φροντίσουμε να εξουδετερώσουμε τις αιτίες της. Και ύστερα, παρ’ όλη την ψυχρότητα της ψυχής μας, θα κάνουμε με επιμονή και υπομονή τον καθημερινό προσευχητικό κανόνα μας, προσπαθώντας αφ’ ενός να συγκεντρώνουμε το νου μας στα λόγια των ευχών και αφετέρου να ξεσηκώνουμε μέσα στην καρδιά μας αισθήματα φιλόθεα.
Με τον καιρό ο Θεός, βλέποντας την ταπείνωση και την καρτερία μας, θα μας ξαναστείλει τη χάρη Του, που θα διώξει το πνεύμα της ψυχρότητος, όπως ο άνεμος διώχνει την ομίχλη.
Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Η καρδιά και ο Θεός (Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

Ο Θεός βρίσκεται παντού. Και σαν βρει καρδιά που δεν Του εναντιώνεται, καρδιά ταπεινή, μπαίνει μέσα της και τη γεμίζει χαρά. Τόση είναι η χαρά της καρδιάς που έχει μέσα της το Θεό, ώστε κολλάει πάνω Του και δεν θέλει ποτέ να Τον αποχωριστεί. Σε καρδιά φουσκωμένη από εγωισμό δεν πλησιάζει ο Κύριος. Κι έτσι αυτή καταθλίβεται, μαραζώνει και σιγολιώνει, βυθισμένη στην άγνοια, τη λύπη και το σκοτάδι. Όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, μόλις στραφούμε με μετάνοια και πόθο προς τον Κύριο, η θύρα της καρδιάς μας ανοίγει σ’ Εκείνον. Η εσωτερική ακαθαρσία ξεχύνεται έξω, για να παραχωρήσει τη θέση της στην καθαρότητα, την αρετή, τον ίδιο το Σωτήρα, τον μεγάλο Επισκέπτη της ψυχής, τον κομιστή της χαράς, του φωτός, του ελέους. Θείο δώρο είναι αυτή η ευλογημένη κατάσταση, όχι δικό μας κατόρθωμα. Και αφού είναι δώρο, πρέπει να ευχαριστούμε το δωρητή με ταπείνωση. Ταπείνωση! Η βάση κάθε αρετής και η προϋπόθεση της πνευματικής καρποφορίας! Έχετε ταπείνωση; Έχετε το Θεό. Τα έχετε όλα! Δεν έχετε ταπείνωση; Τα χάνετε όλα! Να συντηρείτε, λοιπόν, στην καρδιά σας το αίσθημα της ταπεινοφροσύνη ς. Η φυσική και ομαλή σχέση μας με το Θεό προϋποθέτει καρδιά έμπονη, συντριμμένη και ολοκληρωτικά αφοσιωμένη σ’ Αυτόν, καρδιά που μυστικά αναφωνεί κάθε στιγμή: “Κύριε, εσύ τα γνωρίζεις όλα· σώσε με!”. Αν παραδοθούμε στα χέρια Του, η σοφή και άγια βουλή Του θα κάνει μ’ εμάς και σ’ εμάς ό,τι είναι πρόσφορο για τη σωτηρία μας… Το έργο της αδιάλειπτης προσευχής δεν είναι μόνο για τους ησυχαστές, αλλά για όλους τους χριστιανούς, στους οποίους ο Κύριος, μέσω του αγίου αποστόλου, παραγγέλλει: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Υπάρχουν διάφορες βαθμίδες προσευχής μέχρι την αδιάλειπτη. Όλες είναι έργο του Θεού, που παρακολουθεί τις καρδιές των ανθρώπων εξίσου, ανεξάρτητα από την ιδιότητα τους ως μοναχών ή κοσμικών. Και όταν μια καρδιά, όποια κι αν είναι, στρέφεται σ’ Αυτόν, την πλησιάζει με αγάπη και ενώνεται μαζί της.
Πώς διατηρείται στην καρδιά ο φόβος του Θεού. Ο φόβος του Θεού είναι γέννημα της πίστεως και προϋπόθεση της πνευματικής προκοπής. Όταν εγκατασταθεί στην καρδιά, σαν τον καλό νοικοκύρη τα ταχτοποιεί όλα. Έχουμε φόβο Θεού; Αν ναι, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο, που μας τον έδωσε, και ας τον φυλάξουμε σαν πολύτιμο θησαυρό. Αν, όμως, δεν τον έχουμε, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποκτήσουμε, γνωρίζοντας ότι για την έλλειψή του ευθύνονται η απροσεξία και η αμέλειά μας. Από το φόβο του Θεού γεννιέται η μετάνοια, η συντριβή, το πένθος για τις αμαρτίες. Μακάρι το αίσθημα αυτό, ο πρόδρομος της σωτηρίας, να μην απομακρύνεται ποτέ από την καρδιά! Για να διατηρηθεί μέσα μας ο φόβος του Θεού, πρέπει να κρατάμε αδιάλειπτη τη μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως, ενωμένη με τη συναίσθηση της παρουσίας του Κυρίου: Ο Θεός είναι πάντα κοντά μας και μέσα μας, βλέποντας, ακούοντας και γνωρίζοντας τα πάντα, ακόμα και τους πιο κρυφούς λογισμούς μας. Όταν αυτή η τριάδα -φόβος Θεού, μνήμη θανάτου, συναίσθηση θείας παρουσίας- εγκατασταθεί μέσα μας, τότε η προσευχή ξεχύνεται από την καρδιά αυθόρμητα· τότε η ελπίδα της σωτηρίας γίνεται στερεή. Το φόβο του Θεού τίποτα δεν τον διατηρεί τόσο, όσο η μνήμη της φοβερής Κρίσεως. Η μνήμη, όμως, αυτή δεν πρέπει να μας δημιουργεί αθυμία, αλλά να μας εμπνέει αγωνιστικότητα και μετάνοια. Ας προσπαθούμε να μένουμε αμόλυντοι από το ρύπο της αμαρτίας. Κι αν κάποτε-κάποτε αμαρτάνουμε, ας καθαριζόμαστε με την Εξομολόγηση. Έτσι, ελπίζοντας πάντα στο έλεος του Θεού, δεν θα λιποψυχούμε. Ο Κριτής μας, άλλωστε, είναι σπλαχνικός και φιλάνθρωπος. Δεν ψάχνει να βρει κάτι για να μας καταδικάσει. Απεναντίας,

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Στίς ἀρχές τοῦ 7ου μ.Χ. αἰῶνος καί πιό συγκεκριμένα τόν Ἰανουάριο τοῦ 614 μ. Χ, στήν “ἔρημο” τῆς Παλαιστίνης, ἀσκήτευε κάποιος ἀσκητής εὐλαβέστατος, πού εἶχε καί δώδεκα ὑποτακτικούς. Κάποιο πρωί, μετά τήν Θεία Λειτουργία, τούς μάζεψε ὅλους γύρω του καί τούς εἶπε τά ἑξῆς:

• Παιδιά μου, τήν προηγουμένη νύκτα εἶδα ἕνα φοβερό ὅραμα. Εἶδα ὅτι βρέθηκα στό Ἅγιο Θυσιαστήριο τοῦ πανσέπτου ἱεροῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στά Ἱεροσόλυμα. Γύρω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα ἦσαν ἀρκετοί διάκονοι, πανέτοιμοι γιά τήν Θεία Λειτουργία. Ὁ δέ κυρίως ναός ἦτο γεμάτος ἀπό μοναχούς καί χριστιανούς.

Ξαφνικά, μέ πολύ μεγάλη βοή ἄρχισε νά εἰσέρχεται ἀπό τήν κεντρική εἴσοδο τοῦ ναοῦ ἕνας βρωμερός χείμαρος, γεμάτος ἀκαθαρσίες καί περιττώματα, πού πλημμύρισε ὁλόκληρο τό δάπεδό του, βρωμίζοντας τούς πάντες καί τά πάντα. Καί ἀφοῦ ἡ βρωμερή καί δυσώδης αὐτή ἀκαθαρσία κάλυψε ὁλόκληρο τόν ναό, ἄρχισε κατόπιν διά μέσου τῆς Ὡραίας Πύλης νά εἰσέρχεται καί στό Ἅγιο Βῆμα καί νά κυκλώνη τό κάτω μέρος τῆς Ἁγίας Τραπέζης.Οἱ χριστιανοί καί οἱ μοναχοί μέσα στόν Κυρίως ναό ἀλλά καί ὅλοι οἱ Λειτουργοί, ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καί διάκονοι, λερώθηκαν ὄχι μόνο στά πόδια τους ἀλλά καί στά λειτουργικά τους ἄμφια, ἀφοῦ ἡ ἀκαθαρσία ἔφθασε μέχρι τά γόνατά τους.
Ἔγώ ὅμως, συνέχισε ὁ εὐλαβέστατος καί ἅγιος ἐκεῖνος ἀσκητής, γεμάτος φόβο καί τρόμο γιά νά μήν βρωμίσω ἀπό αὐτήν τήν ἀκαθαρσία, ἀνέβηκα στό σύνθρονον τοῦ Ἁγίου Βήματος πού εἶναι πίσω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα καί ἀπό κεῖ ἄρχισα νά κραυγάζω καί νά διαμαρτύρωμαι μέ θυμό πρός τούς ἀρχιερεῖς, τούς ἱερεῖς, τούς διακόνους καί τούς μοναχούς, διότι τούς ἔβλεπα νά στέκωνται ἀδρανεῖς καί ἀδιάφοροι. Μερικοί μάλιστα ἀστειεύονταν καί ἄλλοι γελοῦσαν γιά ὅσα συνέβαιναν γύρω τους! Γελοῦσαν μέ τήν φοβερή κατάντια τους. Καί τούς εἶπα μέ ἱερή ἀγανάκτησι:

• Μά δέν βλέπετε τί γίνεται γύρω σας; Δέν βλέπετε πόσο ἀξιοθρήνητοι γίνατε μέ τόση ἀκαθαρσία ἐπάνω σας; Γιατί δέν πλένετε τούς χριστιανούς καί δέν καθαρίζετε τόν ἑαυτό σας; Γιατί δέν τό κάνετε; Γιατί τόσο ἀδιάφοροι, ἀναίσθητοι καί ψυχροί καί μάλιστα μερικοί ἀπό σᾶς καί γελῶντες;….

Παρά τίς παρατηρήσεις μου ὅμως, δυστυχῶς ὅλοι τους παρέμειναν ἀδιάφοροι καί ἀναίσθητοι. Καί ξαφνικά, βλέπω δίπλα μου δύο ὁλόλαμπρους νέους. Ἦσαν Ἄγγελοι Κυρίου. Γυρίζω πρός αὐτούς καί μέ παρρησία τούς ρωτῶ:

• Ποῦ ὀφείλεται ὅλη αὐτή ἡ βρωμερή κατάστασις; Καί γιατί προεκλήθη;

Κι αὐτοί μοῦ εἶπαν ὅτι ὅλη αὐτή ἡ βρωμερή καί δυσώδης ἀκαθαρσία, ὀφείλεται:
πρῶτον, στήν κακή διαγωγή τῶν περισσοτέρων κληρικῶν παντός βαθμοῦ καί
δεύτερον, στήν κολασμένη καί ἀνήθικη ζωή τῶν λαϊκῶν χριστιανῶν. Καί συμπλήρωσαν οἱ Ἄγγελοι:

• Ὅλη αὐτή ἡ ἀκαθαρσία τῶν περιττωμάτων, πού καταβρώμισε τόν ἱερό ναό, τό Ἅγιον Βῆμα, τούς κληρικούς, μοναχούς καί χριστιανούς, ὅλη αὐτή ἡ βρωμιά θά καθαρισθῆ ἀμέσως, ἀλλά… διά πυρός καί σιδήρου!…

Καί -ὦ τοῦ θαύματος! – ἀπό τήν ἑπομένη ἄρχισε πόλεμος μεγάλος μέ τούς Πέρσες, οἱ ὁποῖοι κατέλαβαν τήν Ἱερουσαλήμ στίς 22 Ἱανουαρίου μέ τούς Ἁγίους Τόπους. Κατέσφαξαν χιλιάδες χριστιανούς, μεταξύ τῶν ὁποίων ἦσαν καί πολλοί ἐρημίτες καί ἀσκητές. Καί μεταξύ αὐτῶν καί ὁ εὐλογημένος αὐτός ἀββᾶς, πού εἶδε τό φοβερόν αὐτό ὅραμα καί πού τό διέσωσαν ὁρισμένοι ἀπό τούς ὑποτακτικούς του, πού κατάφεραν νά σωθοῦν ἀπό τήν τρομερή ἐκείνη σφαγή.
Χιλιάδες τά πτώματα στούς δρόμους καί τό αἷμα ἔτρεχε σάν ποτάμι. Χιλιάδες καί οἱ αἰχμάλωτοι. Τότε ἦτο, πού πῆραν οἱ Πέρσες σάν λάφυρο καί τόν Τίμιο Σταυρό (22 Ἰανουαρίου τοῦ 614). Δυό-τρεῖς μέρες πρίν, εἶδε τό φοβερό ὅραμα ὁ ἅγιος ἐκεῖνος ἀσκητής.
Ὕστερα ἀπό 14 χρόνια ὁ αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου Ἡράκλειος νίκησε σέ ἐκστρατεία (τό 628 μ.Χ.) τούς Πέρσες καί ἐπανέφερε θριαμβευτικά τόν Τίμιο Σταυρό καί πάλι στά Ἱεροσόλυμα, ὅπου τόν ὕψωσε στίς 14 Σεπτεμβρίου, γεγονός πού γιορτάζουμε πανηγυρικά ὡς τήν παγκόσμιο ἡμέρα Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Γιά τήν ἔλλειψι προσευχῆς καί κάθε πνευματικοῦ ἀγῶνος ἀπό τόν ἱερό κλῆρο παντός βαθμοῦ, ἀκόμη καί ἀπό τήν πιθανή χλιαρότητα τῶν μοναχῶν – ἀσκητῶν καί τήν ἀκόμη χειρότερη καί βορβορώδη ζωή τῶν τότε χριστιανῶν, ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά γίνουν ὅσα περιγράφει ἡ ἱστορία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἆραγε, ἐκεῖνος ὁ εὐλογημένος ἀσκητής ἄν ζοῦσε στίς ἡμέρες μας, ποιά σκοτεινή εἰκόνα θά ἐδέχετο ἐξ ἀποκαλύψεως;
Γι᾿ αὐτό, ἄν δέν μποροῦμε τίς μεγάλες νηστεῖες, ἀγρυπνίες, ὀρθοστασίες καί λοιπά ἀσκητικά ὀρθόδοξα παλαίσματα, μποροῦμε ὅμως προφορικά νά ἐπικαλούμεθα τό πανάγιον Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ,
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».