Ἀββάς Δωρόθεος – Ἔργα Ἀσκητικά

Ἕνα μεστό κείμενο-πυξίδα γιά τήν πορεία τῆς ἐπιστροφῆς μας, στήν ἁγιοπατερική Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ὁλοκληρωμένο δογματικά καί πλούσιο σέ βιωματική ἐμπειρία, προσφέρεται σάν στερεά τροφή, πού θερμαίνει καί τονώνει τίς χαμένες, στή χώρα τῆς νωθρότητας καί ἀβουλίας, ψυχές. Ἀνοίγει νέους ὁρίζοντες στήν αὐτάρκεια τῆς γνώσης τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων τῆς γενιᾶς μας. 
Ἐπιστολές
Ἐπιστολή Η´
ΣΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΠΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ
— Πρῶτα-πρῶτα, παιδί μου, δέν γνωρίζουμε τόν τρόπο πού οἰκονομεῖ ὁ Θεός τή ζωή μας καί ὀφείλουμε νά Τοῦ παραδίνουμε τόν ἑαυτό μας νά τόν κυβερνήσει —πράγμα πού ὀφείλουμε ἀκριβῶς νά κάνουμε καί σ᾽ αὐτήν τήν περίσταση. Γιατί θά δυσκολευτεῖς, ἄν θελήσεις νά κρίνεις μέ ἀνθρώπινα κριτήρια ὅσα σοῦ συμβαίνουν ἀντί ν᾽ ἀφήσεις στό Θεό κάθε μέριμνά σου. Πρέπει λοιπόν, ὅταν σέ περικυκλώνουν θλιβεροί καί πιεστικοί λογισμοί, νά κραυγάζεις στό Θεό: «Κύριε, οἰκονόμησε αὐτήν τήν ὑπόθεση, ὅπως Σύ θέλεις καί ὅπως γνωρίζεις»1. Γιατί πολλά θέματα τά τακτοποιεῖ ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διαφορετικά ἀπ᾽ ὅ,τι νομίζουμε ἤ ἐλπίζουμε. Καί οἱ ἐλπίδες πού τρέφαμε γιά μερικά πράγματα, ἀπό τήν πείρα ἀποδείχτηκαν λαθεμένες. Μέ λίγα λόγια, πρέπει νά δείχνεις μακροθυμία τήν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ καί νά προσεύχεσαι καί νά μήν προσπαθεῖς ἤ νά νομίζεις ὅτι μέ ἀνθρὠπίνους λογισμούς, ὅπως εἶπα, θά ξεπεράσεις λογισμούς δαιμονικούς. Ὁ ἀββάς Ποιμένας ἐπειδή τά γνώριζε αὐτά, ἔλεγε ὅτι ἡ ἐντολή «νά μή μεριμνήσεις γιά τήν αὐριανή ἡμέρα»2 (Ματθ. 6, 34) ἀπευθυνόταν σ᾽ ὅσους βρίσκονται σέ πειρασμό. Ἄν λοιπόν, παιδί μου, πιστεύεις ὅτι αὐτά εἶναι ἀληθινά, ἐγκατάλειψε κάθε δικό σου λογισμό —καί ἄν ἀκόμα εἶναι συνετός— καί κράτησε τήν ἐλπίδα σου στό Θεό. Σ᾽ Αὐτόν πού δίνει περισσότερα ἀπό ὅσα Τοῦ ζητᾶμε ἤ μποροῦμε νά φανταστοῦμε (Ἐφ. 3, 20). Θά μποροῦσα νά σοῦ ἀπαντήσω σ᾽ ὅλα ὅσα εἶπες, ἀλλά δέν θέλω νά ἔλθω σέ ἀντίθεση οὔτε μέ σένα οὔτε μέ τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μου. Τό μόνο πού λέω εἶναι νά στερεωθεῖς στήν ὁδό πού ὁδηγεῖ στήν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ. Γιατί αὐτή ἡ ὁδός εἶναι ἡ πιό ἀσφαλής καί ἡ πιό ἀμέριμνη. Ὁ Θεός μαζί σου.

Τα Άγια Θεοφάνεια

Ἑορτή μεγάλη σήμερα, ἀγαπητοί μου, γιά ὅλους τους ὀρθοδόξους λαούς. Ἰδιαιτέρως τήν ἑορτάζει ἤ Ἑλλάς, χώρα ναυτική. Οἱ ναυτικοί μας, ὅπου καί νά πλέουν, εἴτε στόν Ἀτλαντικό εἴτε στόν Εἰρηνικό ὠκεανό, τήν τιμοῦν χαρμοσύνως. Σήμερα ἁγιάζονται τά νερά καί οἱ θάλασσες μέ τόν Τίμιο Σταυρό. Ἡ ἑορτή τῶν Φώτων εἶναι τό τέλος μίας ἐκκλησιαστικῆς περιόδου πού ὀνομάζεται Δωδεκαήμερο. Τελειώνει σήμερα τό Δωδεκαήμερο, πού ἄρχισε μέ τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Νά μιλήσουμε γιά τήν ἑορτή τῶν Φώτων; Μικρή ἤ διάνοιά μας, ἀσθενής ἤ γλώσσα μας, καί τό μυστήριο πού ἀποκαλύπτεται σήμερα μέ τή βάπτιση τοῦ Κυρίου ἀπέραντο ὅπως ὁ ὠκεανός. Μᾶλλον πρέπει νά σιωπήσουμε. Ἄλλα γιά νά μή μείνη ὁ ἄμβωνας ἄφωνος τέτοια μέρα, τολμῶ, ἐπικαλούμενος τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κάτι νά πῶ. Ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός παρουσιάστηκε στή γῆ ὡς ἄνθρωπος ὑπό τίς πλέον ταπεινές συνθῆκες, ἦλθε ὡς νήπιο, γεννήθηκε ἀπό πάμπτωχη κόρη σέ μία κωμόπολη τῆς Ἰουδαίας μέσα σέ ἕνα σπήλαιο. Ποιος, βλέποντας τό βρέφος ἐκεῖνο, ἦταν δυνατόν νά φανταστῆ, ὅτι κάτω ἀπό αὐτό τό σχῆμα κρυβόταν ἤ Θεότης; Μετά ἀπό ὀκτώ ἥμερες δέχθηκε τήν περιτομή καί ἔλαβε τό ὄνομα Ἰησοῦς Χριστός, «τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα». Δώδεκα ἐτῶν τόν βλέπουμε πάλι στό ναό τοῦ Σολομῶντος, ὅπου κατέπληξε τούς σοφούς πρεσβυτέρους μέ τίς ἐρωτήσεις καί ἀπαντήσεις του. Μετά, γιά τό διάστημα ἀπό δώδεκα ἐτῶν ἕως τριάντα, ὁρισμένοι λένε πολλά φανταστικά, ἄσχετα ὅμως μέ τό Εὐαγγέλιο. Ἀλλά ἕνα εἶναι τό βέβαιο, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔζησε ἀφανής.

Ορθόδοξος Φιλοσοφία της Αποκαλύψεως Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Θεολόγος, Ειδικός Γραμματέας του ΔΣ της ΠΕΘ 2. Η ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ Η «ΓΛΩΣΣΑ» ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ

Στις δυτικές κοινωνίες καλλιεργείται πολύ η λογική. Όλα τα  προβλήματα της ζωής γίνεται προσπάθεια να λυθούν διά της λογικής. Οι δυτικοί άνθρωποι μοιάζουν παραμορφωμένοι , μοιάζουν να έχουν ένα τεράστιο κεφάλι και μια ελάχιστη καρδιά.  Πολλοί από αυτούς δεν πιστεύουν στο θεό. Δεν πιστεύουν στην αθανασία της ψυχής. Παρά ταύτα όμως…. Πιστεύουν στην απιστία τους . Πιστεύουν στην ύλη.  Θέματα όπως : υπάρχει ή όχι Θεός ; δεν μπορούν να απαντηθούν με επιστημονικά πειράματα και μετρήσεις. Δεν μπορούν επίσης να τύχουν μιάς απόδειξης με βάση τη λογική σκέψη. Ο Ορθός λόγος δεν μπορεί να απαντήσει ούτε θετικά ούτε αρνητικά. Μπορεί μόνο να συνειδητοποιήσει την αδυναμία του.  Γι΄ αυτό και η υπόθεση της πίστης « περνάει »  σε άλλο επίπεδο προσέγγισης , « πιο υπαρξιακό » .

    Η ανθρώπινη κατάσταση στις « οριακές » της στιγμές  φέρει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με το πρόβλημα της πίστης. Αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Απεναντίας μπορεί να θεωρηθεί σύμφυτο με την ίδια τη ζωή.  Από την στάση που θα κρατήσει κανείς , από την ενεργοποίηση θα λέγαμε κάποιας ανώτερης λειτουργίας,   εξαρτάται η υπέρβαση των ηθικών διλημμάτων που τίθενται ενώπιον του. Αποφασίζει έτσι να πιστέψει για « υπαρξιακούς λόγους »  και όχι σαν άμεση συνέπεια διανοητικής  εξερεύνησης - θεωρητικολογίας.Ανακαλύπτει δυνάμεις που τις έχει παραμελήσει, δυνάμεις που ακόμη δεν έχει γνωρίσει.

   Όταν βρεθεί αντιμέτωπος με τα μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης, τότε φτάνει στα όρια του νου, αισθάνεται την ανεπάρκειά του, κατανοεί ότι αυτά τα ερωτήματα ξεπερνούν τη λογική και τη δύναμη της σκέψης του και …τότε ψάχνει μέσα του να βρεί κάποια άλλη δύναμη, δύναμη της ψυχής, που θα μπορούσε να αναμετρηθεί με τα μεγάλα ερωτήματα. Αυθόρμητα στρέφεται προς το θεό και του ζητάει να τον καθοδηγήσει. Μαθαίνει τότε πως ο θεός είναι το Απειρο εκείνο πρόσωπο που διαρκώς ήταν κοντά του, που διαρκώς τον καλούσε  να έλθη στο Δρόμο Του.

  Ο  Θεός έχει περιγραφεί σε ορισμένους ύμνους της εκκλησίας ως «Ζωή, Έρως, Φως, Νου, Χρηστότης » (και άλλα παρόμοια), όρους δηλαδή και εκφράσεις που προσιδιάζουν σε ένα Άπειρο Πρόσωπο μετά του οποίου καλείται να συνδεθεί ο πεπερασμένος άνθρωπος, για να υπερβεί την έλλειψη ελπίδας και να δώσει νόημα στην « εν χρόνω » πορεία της ζωής του..  Όσο και αν η Νεωτερικότητα ( ως κοινωνικο-πολιτισμικό περιβάλλον )  διαμορφώνει τον ανθρώπινο ψυχισμό με γήινο προσανατολισμό, τούτο γίνεται μόνο σε ένα επιφανειακό στρώμα του είναι. Στο βάθος όμως, στον πυρήνα, βρίσκεται εκ φύσεως μια αντιστοιχία με τον Δημιουργό, που καθιστά τον άνθρωπο ένα ον προορισμένο για την αληθινή ζωή "εν κοινωνία", παρά το ότι ακολουθεί το δρόμο του ασώτου υιού της ευαγγελικής παραβολής, στην ιστορική του πορεία.

   Αν μπορεί κανείς να μιλήσει σήμερα για το Θεό και το ευαγγέλιό Του, ως αναγγελία σωτηρίας, αυτό το κάνει γιατί ήδη μέσα στον καθένα υπάρχει ένας  « πυρήνας πίστης » εγκατεσπαρμένος από τον ίδιο το Δημιουργό : Αυτός ο πυρήνας του υπαγορεύει την περί θεού αναζήτηση, ιδιαίτερα σε στιγμές οριακές.  Ο π. Δημήτριος Staniloae (βλ. έργο του "εκκλησία και θεολογία", έκδ.Τήνος, σελ.20)  γράφει πως : « αν μπορεί κανείς σήμερα να ακούει και να υπακούει ένα λόγο περί θεού, αυτό το κάνει διότι μέσα του ενυπάρχει δεδομένη μια έμφυτος ικανότητα γνώσεως, που ο ίδιος ο θεός έχει ενσπείρει, ώστε να μας συνδέει μαζί του ως Υπέρτατη Πραγματικότητα».

   Ο ορθόδοξος Γάλλος συγγραφέας /Θεολόγος Olivier Clement σημειώνει από την πλευρά του,  πως η  εκκοσμίκευση προήλθε οπά την μήτρα¨ του χριστιανικού ευαγγελίου της αποϊεροποίησης του  κόσμου και της κλήσης του ανθρώπου για σχετικοποίηση πάσης  κοσμικής πραγματικότητος…Υπάρχει κάτι συνεπώς μέσα στην εκκοσμίκευση, πού είναι εγγενές με την χριστιανική Πίστη, έστω και αν της εναντιώνεται, ενίοτε με ιδιαίτερη σφοδρότητα.  Μπορούμε συνεπώς να δώσουμε θετική απάντηση στο ερώτημα εάν ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί (έστω έτσι όπως είναι διαμορφωμένος ) να ακούσει έναν λόγο περί Θεού  Αποκαλυπτόμενου και περί πίστεως σε Αυτόν   . 

 Το βασικό  εμπόδιο που οφείλει να ξεπεράσει έχει να κάνει με την ανοιχτότητα που θα δείξει στον λόγο που του απευθύνεται. Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι να δείξει εμπιστοσύνη/ πίστη στη μαρτυρία εκείνων που μας μετέφεραν αυτό το λόγο (αυτήκοοι  και αυτόπτες μάρτυρες) και τον διετύπωσαν γραπτώς στα πλαίσια της αποθησαυρίσεώς του εντός  της κιβωτού – εκκλησίας  ( η οποία  άλλωστε είναι η μόνη, που μπορεί να τον ερμηνεύσει ορθώς σε συνάφεια με την πείρα των Αγίων της).

Την εμπιστοσύνη στην Αποκάλυψη δυσκολεύει αρκετά συχνά η σύγχρονη διανόηση που είναι απορριπτική απέναντι στους ανθρωπομορφισμούς ή κοινωνιομορφισμούς  της βιβλικής γλώσσας, την οποία εκλαμβάνει ως «μυθολογική έκφραση» του ανθρώπινου πνεύματος και μόνο! (φαινόμενο κοινό σε όλες τις θρησκείες). Στο σημείο αυτό βρίσκεται και η αποφασιστική στροφή της εμπιστοσύνης μας στην Αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος, υπό την έμπνευση του οποίου ελάλησαν οι άνθρωποι του θεού (όπως δέχεται η ορθόδοξος Διδασκαλία). 

   Και πράγματι η πίστη χρειάζεται μια πράξη θέλησης – κίνησης  αυτοπαράδοσης στην θεϊκή πρωτοβουλία που μας τοποθετεί σε ένα άλλο επίπεδο ζωής. Η πίστη (θα υπογραμμίσει με έμφαση ο Paul Evdokimov: "η πάλη με τον θεό", εκδ.ΠΟΥΡΝΑΡΑ, σελ. 56) φέρει μέσα της ένα εμπόδιο συμφυές με την πολύ αινιγματική φύση της, που είναι ακριβώς στα μέτρα του μεγαλείου της: Ο Θεός εν τω ουρανώ άνω και συ επί της γης» (εκκλ.5,1).  Ο Απ. Πέτρος (συνεχίζει ο  Paul Evdokimov) εγνώριζε το σκεπτικιστικό  και ειρωνικό πνεύμα που ερωτά: « που έστιν η επαγγελία της παρουσίας αυτού ;  αφ ης γαρ οι πατέρες εκοιμήθησαν πάντα ούτως διαμένει απ’ αρχής κτίσεως». (Β Πετρ. 3,4 ).  Παρόμοια οι Ιουδαίοι  θέλουν να αποσπάσουν μια σαφή απάντηση χωρίς διφορούμενα «εξορκίζω σε ...ίνα ημίν είπης, ει συ ει ο Χριστός» (Ματθ. 26,63). Ζητούν μάλιστα μια εγγύηση ασφαλέστερη: « δείξον ημίν τον πατέρα και αρκεί ημίν» (Ιωα. 14,8).

 Βεβαίως μια παρόμοια απόδειξη σχολιάζει ο Paul Evdokimov  «Θα ήταν κάτι περισσότερο από αρκετή, αλλά οι αποδείξεις τραυματίζουν την αλήθεια και η άρνηση του Κυρίου είναι άμεση και κατηγορηματική: « τι η γενεά αύτη ζητεί σημείον· αμήν λέγω υμίν ει δοθήσεται τη γενεά ταύτη σημείον» (Μαρκ 8,12).   Η επιστήμη επιβάλλει τη θεώρησή της για τα ορατά πράγματα, τα επαληθεύσιμα και με υποχρεώνει  να την δεχθώ. Δεν μπορώ να αρνηθώ την ύπαρξη ενός σκουληκιού της γης η ενός μικροβίου, όμως μπορώ  να αρνηθώ την ύπαρξη του Θεού ( Paul Evdokimov  Η ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ).

  Γιατί, η πίστη κατά τον Απ. Παύλο  «εστίν  ελπιζομένων υπόστασις πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων»  (Εβρ. 11,1). Υπερβαίνει την τάξη των αναγκαιοτήτων. «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες», χωρίς να υποχρεωθούν, να βιασθούν, να εξαναγκασθούν. «Έτσι η πίστη» (συμπεραίνει ο   Paul Evdokimov) παρουσιάζεται σαν μια υπέρβαση της λογικής, που επιβάλλεται από τη ίδια τη λογική, μόλις φθάνει στα όρια της.  Η πίστη λέει: Δώσε τη μικρή σου λογική και δέξου το Λόγο. Είναι μια υπέρβαση προς την κρυμμένη πραγματικότητα, η οποία αποκαλύπτεται. Η βίωσή της αποτελεί δια μιας και την αποκάλυψή της. Αφαιρεί κάθε απόδειξη, κάθε ενδιάμεσο, κάθε αφηρημένη έννοια για το θεό και καθιστά άμεσα παρόντα αυτόν τον Κάποιον, ο οποίος είναι ο πιο βαθειά Γνωστός».  (Paul Evdokimov, "Η ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ", σελ.57).

Στα όρια και πλαίσια αυτής της αινιγματικής φύσεως της πίστεως  καλείται να συνδεθεί και ο σύγχρονος άνθρωπος με τη θεία πραγματικότητα, μακριά από τα «επιχειρήματα»  της Σχολαστικής Θεολογίας (των εννοιών και των αποδείξεων) που μετέτρεψαν την περιπέτεια της ελευθερίας σε «λογική αναγκαιότητα».  Άλλωστε τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, διότι η θεολογία είναι αναγκασμένη από την δύναμη της επανάστασης στην ανθρώπινη διάνοια να εγκαταλείψει τις σχολαστικές μεθόδους (π. Δημ. Staniloae , EKKΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ, εκλ.ΤΗΝΟΣ, σελ.206).  Όπως εξηγεί  σχετικά με το θέμα ο π.Γεώργιος Florofsky (ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ εκδ.ΠΟΥΡΝΑΡΑ, σελ. 30 εξ.) «η Αποκάλυψη κατανοείται με την πίστη και η πίστη είναι θέα και διάκριση. Ο Θεός παρουσιάζεται στον άνθρωπο και ο άνθρωπος βλέπει το θεό. Οι αλήθειες της πίστεως είναι αλήθειες εμπειρίας, αλήθειες ενός γεγονότος. Η πίστη είναι  μια περιγραφική επιβεβαίωση γεγονότων «έτσι είναι» , «έτσι ήταν» και «έτσι θα είναι».  Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η πίστη είναι αναπόδεικτη. Η πίστη είναι μαρτυρία της εμπειρίας».

   Και συνεχίζει ο π. Γεώργιος Florofsky : «Οι αμετάβλητες αλήθειες της εμπειρίας  μπορούν να εκφρασθούν με διαφορετικούς τρόπους «Υπάρχει βέβαια η γλώσσα των παραβολών και των εικόνων, η γλώσσα της θρησκευτικής ποιήσεως  ή η γλώσσα της θρησκευτικής τέχνης. Υπάρχει όμως  και «μια άλλη γλώσσα, η γλώσσα της "κατανοούσης" σκέψεως, η γλώσσα  του Δόγματος.  Ολόκληρο το πάθος του Δόγματος  βρίσκεται στο γεγονός, ότι αυτό δείχνει την πραγματικότητα του Θεού. Και κατά τούτο η μαρτυρία του Δόγματος είναι συμβολική : είναι η μαρτυρία της σκέψεως, μια «διανοητική όραση» της θείας πραγματικότητας «(π. Γεώργιος Florofsky, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ, σελ.33).

Η Αποκαταλλαγή των Πάντων

 

Η "ΑΠΟΚΑΤΑΛΛΑΓΗ" ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

      Οι υποστηρικτές του δόγματος τηςΑποκαταλλαγής των Πάντωναναφέρονται στοΑ' Iω. γ' 8για να στηρίξουν τις κακοδοξίες τους πώς τάχα ο διάβολος επλάσθη από τον Θεό κακός. Όμως το «απ' αρχής ο διάβολος αμαρτάνει»,αναφέρεται όχι στη δημιουργία του, αλλά στην πτώση του. Το ίδιο παρατηρούμε και για τοIω. η' 44.

Ο διάβολος έγινε κακός με την ελεύθερη προαίρεσή του, γι' αυτό και δεν θα αποκατασταθεί, αλλά θατιμωρηθείμαζί με όλους τούς «αγγέλους του» (Ματθ. κε' 41. Άποκ. κ' 10).

Ακόμη χρησιμοποιείται το εδάφιοΘρήνοι γ' 38, όπου αναφέρεται: «εκ στόματος Υψίστου ουκ εξελεύσεται τα κακά και το αγαθόν;».Όμως εδώ γίνεται λόγος για τις δυσχέρειες στη ζωή, όχι για την αμαρτία, για την παιδαγωγία του Θεού, με σκοπό τη μετάνοια και την απαλλαγή από την αμαρτία. Γι' αυτό και στη συνεχεία (στίχ. 42) αναφέρεται: «ημαρτήσαμεν, ησεβήσαμεν, και ουχ ιλάσθης»!

Την ίδια έννοια έχει και το εδάφιοHσ. με' 7. «εγώ ο κατασκευάσας φως και ποιων σκότος, ο ποιών ειρήνην και ο κτίζων κακά, εγώ Κύριος ο Θεός ο ποιων πάντα ταύτα».Δεν πρόκειται εδώ για το ηθικό κακό, για την αμαρτία, αλλά για το φυσικό κακό, δηλαδή για τις θλίψεις. Γι' αυτό και τα «κακά» τίθενται εδώ σε αντίθεση με την «ειρήνη»!

Αναφέρονται ακόμη στοΡωμ. ια' 32: «συνέκλεισε γάρ ο Θεός τούς πάντας εις απείθειαν, ίνα τους πάντας ελεήση». Όμως όπως παρατηρεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος,το «συνέκλεισε» σημαίνει «ήλεγξεν, απέδειξεν, απειθουντας ούχ ίνα μείνωσιν απειθουντες», αλλά για να τούς οδηγήσει στην μετάνοια και να τούς σώσει.

ΤοΕφεσ. α' 9-10, δεν σημαίνει αποκαταλλαγή των πάντων με την έννοια πού το εκλαμβάνουν.Εδώ γίνεται λόγος για το μυστήριο του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, και υπογραμμίζεται πώς οι άνθρωποι, πού ήσαν χωρισμένοι εξαιτίας της αμαρτίας και οι άγγελοι στους ουρανούς, θα ενωθούν και πάλι στο ένα σώμα, υπό την μίαν κεφαλήν, τον Χριστό («ανακεφαλαιώσασθαι τα πάντα έν τω Χριστώ»). Γι' αυτό και στους στίχους 22-23 αναφέρεται: «και πάντα υπέταξεν υπό τούς πόδας αυτού, και αυτόν έδωκε κεφαλήν υπέρ πάντα τη εκκλησία, ήτις εστί το σώμα αυτού, το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου».

Το ίδιο νόημα έχουν και όσα αναφέρονται στοΚολ α' 20-22'«και δι' αυτού αποκαταλλάξαι τα πάντα εις αυτόν, ειρηνοποιήσας δια του αίματος του σταυρού αυτού, δι' αυτού είτε τα επί της γης, είτε τα εν τοις ουρανοίς... νυνί δε αποκατήλλαξεν εν τω σώματι της σαρκός αυτού...».

Αναφέρονται ακόμη και στοΑ' Κορ. ιε' 22-26 και 53-58. Αλλά όταν ο απόστολος λέγει «και εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται»,εννοεί πάντες «οι Χριστού», όπως διασαφηνίζεται στο στίχο 23.Το ίδιο σημαίνει και το «ίνα η ο Θεός τα πάντα εν πάσι»,δηλαδή εν πάσι «τοις Χριστού»!Καταλήγοντας στοστίχο 58συνοψίζει ότι «ο κόπος υμών ουκ εστί κενός εν Κυρίω». Δεν μιλάει λοιπόν γενικά, αλλάαναφέρεται πάντοτε στους χριστιανούςκαι τους ενισχύει στην εργασία των ευαγγελικών αρετών («ο κόπος υμών»).

Η πτώση του διαβόλου και του ανθρώπου δεν έχει την αιτία της στον Θεό, αλλά στην προαίρεση, στην ελευθερία των πνευματικών πλασμάτων του Θεού. Η ανόρθωση του ανθρώπου είναι αποτέλεσμα συνεργίας ανάμεσα στων Θεό και στον άνθρωπο. O Θεός προσφέρει τη σωτηρία και ο άνθρωπος τη δέχεται ή την απορρίπτει (βλ ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ). Αλλά ο Θεός μένει στοργικός Πατέρας και προκαλεί τη βούληση του ανθρώπου με διάφορες παιδαγωγίες όμως δεν την βιάζει, γιατί η βεβιασμένη σωτηρία δεν θα ήταν σωτηρία.

Πρέπει ακόμη να προσθέσουμε πώς σύμφωνα με τη διδαχή της αγίας Γραφής, όπως την ερμηνεύει η Εκκλησία (πρβλ Α' Τιμ. γ' 15), Ο άνθρωπος έχει αθάνατη ψυχή, η οποία όμως μπορεί να χωρισθεί από τον Θεό, πού είναι η ζωή, και να πεθάνει πνευματικά (βλ ΑΙΩΝΙΑ ΚΟΛΑΣΗ).
Πέρα από όσα έχουμε αναφέρει για την πτώση του ανθρώπου και τις συνέπειες της αμαρτίας, για την αιώνια τύχη του (βλ Εσχατολογία της Εκκλησίας μας), παραθέτουμε στη συνέχεια μερικά ακόμη βασικά σημεία για τα θέματα αυτά.

Κατ' αρχήν η αποδοχή του δόγματος,ότι η αμαρτία υπηρετεί το σχέδιο του Θεού, απορρίπτεται κατηγορηματικάαπό την αγία Γραφή.

O απόστολος Παύλος υπογραμμίζει: «Τι ερούμεν; επιμενούμεν τη αμαρτία ίνα η χάρις πλεονάση; μη γένοιτο» (Ρωμ. στ' 1). «Τα οψώνια της αμαρτίας» δεν είναι σωτηρία, αλλά θάνατος «τα γάρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος, το δε χάρισμα του Θεού Ζωή αιώνιος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών» (Ρωμ. στ' 23). Η ζωή δεν θα επέλθει αυτόματα, αλλά με τη χάρη του Θεού, αφού ο άνθρωπος καθαρίσει τον εαυτό του από την αμαρτία.

O Θεός δεν αγαπάει μόνο την κρίση, αλλά και την ελεημοσύνη, ολόκληρη η γη είναι γεμάτη από το έλεός του (Ψαλμ. λβ/λγ' 5. 97/98,3). Ό Θεός είναι αγάπη και καλεί τούς ανθρώπους να μείνουν στην αγάπη Του, εκτελώντας τις εντoλές Του (Ιω. ιδ' 15.21.23. ιε' 10). Όταν κανείς μένει στην αγάπη του Θεού, μένει στη ζωή. Όταν όμως αποτελείδένδρo, πού δεν κάνει καλούς καρπούς, αποκόπτεται και πεθαίνει πνευματικά(Ματθ. γ' 10).

O Θεός «τιμωρεί», δηλαδή παιδαγωγεί, δεν αφήνει όμως τον άνθρωπο χωρίς ελπίδα (βλ Γέν. ν' 15-24)  «διαρρήξατε τάς καρδίας υμών και τα ιμάτια υμών και έπιστράφητε πρός Κύριον τον Θεόν ύμών, ότι ελεήμων και οικτίρμων εστί, μακρόθυμος και πολυέλεος και μετανοών επί τοις κακίαις» (Ιωήλ β' 13), «εκζητήσατέ με και ζήσεσθε και μη έκζητείτε Βαιθήλ... έκζητήσατε τον Κύριον και ζήσατε, όπως μη αναλάμψη ώς πυρ ο οίκος Ιωσήφ και καταφάγεται αύτον, και ούκ, έσται ο σβέσων τω οίκω Ισραήλ.. Ουαί οι επιθυμoύντες την ημέραν του Κυρίου, ίνα τί αύτη η ημέρα του Κυρίου; και αύτη εστί σκότος και ού φώς» (Αμώς ε' 4-6. 18).

O Θεός δεν θέλει το θάνατο του αμαρτωλού. θέλει να επιστρέψει από τον αμαρτωλό δρόμο και να τον σώσει (Ιεζ. ιγ' 23). Με αυτή την έννοια θέλει «πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας έλθειν» (Α' Τιμ. β' 4). Σε ότι αφορά τον Θεό, η αποκαταλλαγή συνετελέσθη. Πρέπει όμως και ο άνθρωπος να δώσει έμπρακτα τη συγκατάθεση του, να δεχθεί την αγάπη και το έλεος του Θεού. Γ' αυτό και ο προφήτης, πού αναφέρεται στον Θεό σαν κριτή, μιλάει για έλεος και οικτιρμούς, και καταλήγει: «μακάριοι οι εμμένoντες έπ' αύτώ» (Ησ. λ' 18).

O Θεός θεσπίζει νόμο και δίνει εντoλές, για να μπορέσει ο άνθρωπος να αποδείξει έμπρακτα την αγάπη του και την ελεύθερη προαίρεση του, υπέρ ή κατά της αγάπης του Θεού. Γι' αυτό ο Θεός υπογραμμίζει: «εγώ ει μι Κύριος ο Θεός σου, όστις σε εξήγαγε εκ γης Αιγύπτου, εξ οίκου δουλείας, ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού... εγώ γαρ ειμί Κύριος ο Θεός σου, Θεός Ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας... και ποιών έλεος εις χιλιάδας τοίς άγαπώσι με και φυλάσσουσι τα προστάγματά μου) (Έξοδ. κ' 1-6). Ο Ζηλωτής Θεός απαιτεί από μας αποκλειστική αγάπη, δεν προσφέρει την αγάπη Του ανεξάρτητα από τη δική μας ολοκληρωτική αφοσίωση.

Για να προσφέρει ο Θεός το έλεος Του στον άνθρωπο πρέπει και ο άνθρωπος να ελεήσει το συνάνθρωπο του. Διαφορετικά θα κριθεί από τον Θεό με το ίδιο μέτρο, «η γάρ κρίσις ανέλεος τω μη ποιήσαντι έλεος» (Ιακ. β' 13, πρβλ. Ματθ. σι' 12. ιη' 35. Μάρκ. ια' 26).
O απόστολος Παύλος προειδοποιεί με σκοπό την αποφυγή της αμαρτίας υπογραμμίζει πώς οι «εκουσίως αμαρτάνοντες» θα τιμωρηθούν, μάλιστα όταν πρόκειται για Χριστιανούς «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος» καταλήγει (Εβρ. ι' 26-31, πρβλ Άμώς γ' 2). Όλοι θα παρουσιασθούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού, για να απολάβουμε αγαθό ή κακό, ανάλογα με τις πράξεις μας (Β' Κορ. ε' 10, πρβλ Ρωμ. α' 18. Ρωμ. β' 5-9. Μάρκ. ιστ' 1,16).

Η τιμωρία του Θεούδεν είναι εκδικητική, αποτελεί πρόκληση στην προαίρεση του ανθρώπου, να επιλέξει την κοινωνία αγάπης με τον Θεό και να μη αποστραφεί την αγάπη Του. Γι' αυτό η εξαγγελία της τιμωρίας συνοδεύεται με προτροπή για μετάνοια (Ησ. ξστ' 24. Δαν. ιβ' 2-3. Ματθ. κε' 41-46. Λουκ. στ' 19-31. Ίω. ε' 29).

     Η αιώνια κόλαση, ο χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό (τη Ζωή) είναι πραγματικότητα στην αγία Γραφή. Είναι επιλογή του ίδιου του ανθρώπου, την οποία αποδέχεται ο Θεός, γιατί είναι αγάπη, δεν εξαναγκάζει τον άνθρωπο, απαιτεί ελεύθερη ανταπόκριση σ' αυτή την αγάπη. Η αγία Γραφή μιλάει για «ευρύχωρον οδόν» πού οδηγεί στην «απώλειαν» και πολλοί, με τη θέληση τους φυσικά, ακολουθούν το δρόμο αυτό (Ματθ. ζ' 13). Υπογραμμίζει με έμφαση πώς η ψυχή μπορεί να απολεσθεί «εν γεέννη» (Ματθ. ι' 28), μιλάει για «ζωήν» και για «πυρ αιώνιoν» και για «γέενναν του πυρός» (Ματθ. ιη' 8-9), για «εξώτερον σκότος» (Ματθ. κε' 13), για βασανισμό «εν πυρί και θείω» εις «αιώνας αιώνων» (Άποκ. ιδ' 10-11), για «την λίμνην του πυρός την καιομένην εν θείω» (Αποκ. ιθ' 20) και για «δεύτερον θάνατον» (Άποκ. α' 11. κ' 6.8).

Όχι λοιπόν αποκαταλλαγή των πάντων, αλλά ζωή αιώνια ή κόλαση αιώνια.Υπάρχουν αμαρτίες πού δεν συγχωρούνται, λέγει η Γραφή (Ησ. κβ' 14. Ματθ. ιβ' 31. Μάρκ. γ' 29). O λόγος του Θεού υπογραμμίζει: «Έξω οι κύνες και οι φαρμακοί και οι πόρνοι και οι φονείς και οι ειδωλολάτραι και πας ο φιλών και ποιών το ψεύδος»! (Αποκ. κβ' 15).
 

 ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ & ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

   π ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Read more:http://www.egolpion.com/5B766C93.el.aspx#ixzz36hyOt1iS

Θα Κάνω Να Επαληθευτούν Οι Προφητείες Του Ησαΐα

Βασούλα, άφησέ Με να σου τραγουδήσω το υπόλοιπο του Ύμνου της Αγάπης Μου, να εξαπλώσω τον Ύμνο της Αγάπης Μου για χάρη εκείνων που δεν ήταν έτοιμοι ν' ακούσουν.

Ναι, Κύριε!
Έλα να λιώσεις τις καρδιές μας,
δείξε μας, Βασιλιά μου, Θεέ μου,
τα Πλούτη της Ιερής Σου Καρδιάς.
Δείξε μας το Φως του Προσώπου Σου.
Κάνε μας να καταλάβουμε ότι Εσύ, Θεέ μου,
προσβλέπεις από τον ουρανό να δεις
αν έμεινε κανείς με πίστη, με αγάπη
και αν Σε αναζητάει κανείς.

Ευλογημένο το Όνομά Σου,
ευλογημένος ο Κύριος μας,
ο Λυτρωτής μας, ο Εμμανουήλ,
γιατί μας ψάλλει τον Ύμνο της Αγάπης Του.
Όπως διακήρυξε με το στόμα των προφητών Του
ότι θα επέστρεφε, μας προετοιμάζει τώρα
γι' αυτή τη συνάντηση.

Κι Εσύ, ευλογημένη Μητέρα,
Εσύ που μας έδωσες τον Λυτρωτή μας,
είσαι πάλι μαζί μας για να προετοιμάσεις
το δρόμο για τον Κύριο και
να μας προετοιμάσεις να Τον συναντήσουμε.
Και ο Κύριος, από το Άπειρο Έλεός Του,
θα μας επισκεφθεί για να δώσει φως
στο σκοτάδι μας και να οδηγήσει τα βήματα μας
στο δρόμο της Ειρήνης, της Αγάπης και της Ενότητας.

"Δόξα εν υψίστοις Θεώ και
επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία."
(Λουκάς 2:14)

Βασούλα Μου, θα έρθω σ' ένα λαό που δεν Με σκέφθηκε ποτέ, ούτε ένα βλέμμα για ό,τι έκανα για τη λύτρωσή τους και θα κάνω να επαληθευτούν οι προφητείες του Ησαΐα: "Βρέθηκα από εκείνους που δεν Με ζήτησαν και φανερώθηκα σ' εκείνους που δεν Με ρώτησαν"¹ Και η κοιλάδα του θανάτου με τους νεκρούς της και τις στάχτες της θα αφιερωθεί στις δύο Καρδιές Μας. Έχε Ειρήνη.

Έλα και επανάλαβε μετά από Μένα αυτά τα λόγια:

Ιησού, γίνε το στήριγμά μου,
χωρίς Εσένα δεν είμαι τίποτα,
χωρίς Εσένα το τραπέζι μου είναι άδειο,
χωρίς Εσένα είμαι νικημένη.
Γίνε η Έμπνευσή μου και πλημμύρισέ με.
Γίνε το Καταφύγιό μου και η Δύναμή μου,
σε αγαπώ και η θέλησή μου είναι δική Σου.
Γένοιτο. Αμήν.

Ο Αγώνας Σου Δεν Τελείωσε Αποφάσισα Να Επισπεύσω Την Επιστροφή Μου

Oita - Ιαπωνία Όταν ήμουν φυλακισμένη στο σκοτάδι και δέσμια στη φυλακή της αμαρτίας, όπου φαντάσματα με βλοσυρή όψη βασάνιζαν την ψυχή μου, κι ενώ πίστευα ότι θα έμενα εκεί, ξεχασμένη κι εξόριστη από το Αιώνιο Φως Σου, Εσύ, σαν χίλιοι εκθαμβωτικοί ήλιοι μαζί, κατέβηκες από τη Δόξα Σου φωτίζοντας την φοβερή μου νύχτα. Ξαφνικά, κάποιος στάθηκε εκεί και η καρδιά μου σκίρτησε γεμάτη ελπίδα. Μια ανάσα γλίστρησε στο πρόσωπό μου και μου άνοιξε τα μάτια και ο Αόρατος Θεός έγινε Ορατός. Κι ενώ στεκόμουν αντιμέτωπη με την Καθαρότητα, τη Λαμπρότητα και την Κυριαρχία, ήρθα στην ύπαρξη. Η πνοή της Παντοδυναμίας με σήκωσε και η αναρχία μου έπαψε να υπάρχει. Χώμα και στάχτη - σου έχω δώσει τώρα μια σάρκινη καρδιά και έχω εμφυσήσει μέσα σου ένα ζωντανό πνεύμα. Παρόλο που ο νους σου είχε βυθιστεί σε βαθιά λήθη, το Έλεός Μου ήρθε σε βοήθειά σου και σε έσωσε, γιατρεύοντάς σε. Είπα: "θα γίνω ο νυμφίος της, ο δάσκαλός της και ο προστάτης της και θα είναι η νύφη Μου, η μαθήτριά Μου και το παιδί Μου, και θα την οδηγήσω από ένα δρόμο θαυμαστό. Τα πόδια της θα πατούν πάνω σε ζαφείρια. Θα είμαι το φως που φέγγει στο σκοτάδι όταν διασχίζει σκοτεινές κοιλάδες και το ραβδί και στήριγμά της όταν τη διώκουν και την κυνηγούν. Αν και θα διασχίζει ερημιές και κοιλάδες, δεν θα διψάσει και δεν θα πεινάσει ποτέ. Θα είμαι το Ποτήρι της και το Σώμα Μου η τροφή της. Θα είμαι το θέμα των ύμνων της και το Άσμα της στις συγκεντρώσεις Μου." Και τώρα, διαλεχτό Μου παιδί, θάρρος, ο αγώνας σου δεν τελείωσε αλλά θα τον τελειώσουμε μαζί, το Χέρι Μου πάνω στο χέρι σου.1 Έχε Ειρήνη και επίτρεψέ Μου να σε διδάσκω καθημερινά! Εγώ δίδαξα τους μαθητές Μου και τους διέπλασα και όπως τους έθρεψα με το Λόγο Μου, έτσι κι Αυτός που σε ανέθρεψε θα σε θρέψει. Με το Άγιο Πνεύμα Μου, θα σε μάθω να αποφεύγεις κάθε τι κακό. Θέλεις πάντα να διδαχθείς από Μένα; Ναι, Κύριε. Ωραία. Τότε θα μάθεις. Ο Πατέρας και Εγώ θα συνεχίσουμε να σκορπίζουμε πάνω σου Διδασκαλίες σαν προφητεία. Η χαρά Μου είναι να διδάσκω, ιδιαίτερα ψυχές όπως τη δική σου που πρέπει να εξαρτώνται αποκλειστικά από Μένα, και είναι καλοπροαίρετες, ανυπόμονες σαν παιδιά που θέλουν να ευχαριστήσουν το δάσκαλό τους! Με ευχαριστούν πολύ τέτοιες ψυχές. Τέλος, θέλω να προσθέσω κάτι ακόμη σχετικά με τα Μηνύματά Μου: Αποφάσισα να επισπεύσω την Επιστροφή Μου. Δεν θα περιμένω πολύ για να επιστρέψω κοντά σας. Παρόλο που πολλοί αρνούνται να πιστέψουν, όταν θα γίνει, θα πιστέψουν, τότε όμως η καρδιά τους δεν θα είναι έτοιμη για να Με δεχθεί. Η επιστροφή Μου επίκειται, γι' αυτό κόρη, ήμουν ανυπόμονος να βιαστείς και να φέρεις εις πέρας το έργο που ο Πατέρας Μου κι Εγώ σου δώσαμε με τη βοήθεια του Αγίου Μου Πνεύματος. Θησαυρέ Μου, επίτρεψέ Μου να συνεχίσω την υπαγόρευσή Μου χωρίς καμιά από μέρους σου καθυστέρηση. Η στοργή Μου για σένα είναι μεγάλη και θα σε βοηθήσω να διορθώσεις την καρδιά σου κι έτσι να Με ευχαριστήσεις . Βλέπεις; Βλέπεις πώς σε απάλλαξα από τη διαδικαστική εργασία; Τώρα θα σε έχω μόνο για Μένα. Θα σε καλώκαι θα είσαι διαθέσιμη. Τα υπόλοιπα Μηνύματά Μου θα σου δοθούν τώρα, πριν από τη μέρα που θα εμφανιστεί ο Αντίχριστος. Πώς θα συνεχίσουμε όταν θα εμφανιστεί; Για λίγο παραπάνω από τρεις μέρες και τρεις νύχτες2 δεν θα μπορείς να συνεχίσεις όπως θέλεις. Αλλά τούτη η σιωπή θα διακοπεί από το ίδιο Μου το Χέρι με το άνοιγμα της έκτης σφραγίδας.3 Χαίρε, γιατί σύντομα θα είμαι μαζί σας! Η Φωνή Μου θα ακουστεί και οι εχθροί Μου θα τρέμουν και θα χτυπούν το στήθος.4 Υποφέρω σήμερα μαζί σου, όπως αγωνιούσα στη Γεσθημανή. Έλα, Βασούλα, σε ευλογώ γιατί Μου έδωσες τιμή και δόξα και γιατί Μου έδωσες το χρόνο σου για να γράψω με το χέρι σου. Σημειώσεις για να καταλάβει ο αναγνώστης. "Για λίγο παραπάνω από τρεις μέρες" Αποκ.11:11: "Και μετά τις τρεις και μισή ημέρες πνοή ζωής από τον Θεό μπήκε μέσα τους και στάθηκαν στα πόδια τους." Αναφορά στους δύο μάρτυρες, τους δύο προφήτες, τον Ηλία και το Μωυσή. Σήμερα οι δύο Καρδιές, η Άμωμη Καρδιά της Αειπαρθένου Μαρίας και η Ιερή Καρδιά του Χριστού προφητεύουν σε μας, εκτελώντας παράλληλη υπηρεσία μ' εκείνη του Ηλία και του Μωυσή. Ο Ηλίας συμβολίζει την προφητεία και την προετοιμασία της ελεύσεως του Κυρίου, όπως ο Βαπτιστής που είχε έρθει με το ίδιο πνεύμα με εκείνο του Ηλία. Ο Μωυσής συμβολίζει το Νόμο. Στις τρεισήμισι μέρες, κάθε ουράνια προφητεία θα σιγήσει. Θα είναι ο καιρός της βασιλείας του Αντιχρίστου. "Σε καιρό, καιρούς και μισό καιρού. Και όταν συντελεστεί ο διασκορπισμός της δύναμης του άγιου λαού, όλ' αυτά θα εκπληρωθούν." (Δαν.12:7). "Το θηρίο που ανεβαίνει από την άβυσσο θα κάνει πόλεμο εναντίον τους και θα τους νικήσει και θα τους σκοτώσει." (Αποκ.11:7). "Και οι άνθρωποι από τους λαούς, τις φυλές, τις γλώσσες και τα έθνη, θα βλέπουν τα πτώματά τους επί τρεις και μισή ημέρες και δεν θα επιτρέψουν να ταφούν. Οι κάτοικοι της γης θα χαρούν για το θάνατό τους και θα ευφρανθούν και θα στείλουν ο ένας στον άλλο δώρα, γιατί οι δύο αυτοί προφήτες βασάνισαν τους κατοίκους της γης." (Αποκ.11:9-10). "Αλλά αυτή η σιωπή θα διακοπεί από το ίδιο Μου το Χέρι με το άνοιγμα της έκτης σφραγίδας." Αυτό θα είναι το τέλος των τρεισήμισι χρόνων της δύναμης του Αντιχρίστου. "Και μετά τας τρεις και μισή ημέρες πνοή ζωής από το Θεό μπήκε μέσα τους και στάθηκαν στα πόδια τους και φόβος μεγάλος κατέλαβε εκείνους που τους έβλεπαν. Τότε άκουσα φωνή δυνατή από τον ουρανό που τους έλεγε, "Ανεβείτε εδώ." Και ανέβηκαν στον ουρανό, μέσα σε σύννεφο, ενώ οι εχθροί τους τους έβλεπαν. Αμέσως έγινε μεγάλος σεισμός και το ένα δέκατο της πόλης γκρεμίστηκε και σκοτώθηκαν από το σεισμό εφτά χιλιάδες άνθρωποι. Οι υπόλοιποι φοβήθηκαν και δόξασαν τον επουράνιο Θεό." (Αποκ.11:11-13). "Ύστερα κοίταξα και όταν άνοιξε την έκτη σφραγίδα, έγινε μεγάλος σεισμός. Ο ήλιος έγινε μαύρος σαν τρίχινος σάκος και ολόκληρη η σελήνη έγινε σαν αίμα ..." (Αποκ.6:12). "Η φωνή Μου θα ακουστεί και οι εχθροί Μου θα τρέμουν και θα χτυπούν τα στήθη τους." "'Ελεγαν εις τα βουνά και εις τους βράχους : "πέστε πάνω μας και κρύψτε μας από το πρόσωπο εκείνου που κάθεται στον θρόνο και από την οργή του Αρνίου."" (Αποκ.6:16).

Τί είναι και τί περιέχει η ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» ;

Τί είναι και τί περιέχει η ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» ;

«Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» είναι και προσευχή και ευχή και ομολογία πίστεως. 

- Είναι προσευχή, διότι μ’ αυτήν ζητούμε παρακλητικά το θείο έλεος. 

- Είναι ευχή επειδή παραδίδουμε τους εαυτούς μας στο Χριστό με το να Τον επικαλούμεθα. 

- Είναι ομολογία, διότι μακαρίστηκε ο Πέτρος επειδή ομολόγησε αυτό το όνομα.

- Παρέχει το Πνεύμα διότι «κανένας δεν λέει τον Ιησού Κύριο, παρά με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος». 

- Χορηγεί θείες δωρεές διότι γι’ αυτήν λέει ο Χριστός στον Πέτρο «θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών». 

- Είναι κάθαρση καρδιάς διότι βλέπει το Θεό και Τον καλεί και καθαρίζει αυτόν που βλέπει.

- Διώχνει τους δαίμονες, διότι με το Όνομα του Ιησού Χριστού διώχθηκαν και διώκονται όλοι οι δαίμονες. 

- Είναι και κατοίκηση Χριστού μέσα μας διότι με το να Τον φέρουμε στη μνήμη μας – - Είναι μέσα μας και με την ενθύμηση κατοικεί και μας γεμίζει ευφροσύνη, όπως λέει, «θυμήθηκα το Θεό και γέμισα ευφροσύνη» . 

- Είναι πηγή πνευματικών σκέψεων και λογισμών, διότι ο Χριστός είναι ο θησαυρός κάθε σοφίας και γνώσεως, και αυτά τα χορηγεί σ’ εκείνους που μέσα τους κατοικεί. 

- Είναι απολύτρωση των αμαρτιών, επειδή λέει γι’ αυτήν «Όσα λύσεις, θα είναι λυμένα στον ουρανό». 

- Είναι θεραπευτήριο ψυχών και σωμάτων, επειδή λέει «στο όνομα του Ιησού Χριστού, σήκω και περπάτα» και «Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός». 

- Χορηγεί το θείο φωτισμό, διότι ο Χριστός είναι το αληθινό φως και μεταδίδει σ’ αυτούς που Τον επικαλούνται από τη λαμπρότητα και τη χάρη Του. «Ας είναι, λέει, η λαμπρότητα του Κυρίου και Θεού μας σ’ εμάς», και «όποιος με ακολουθεί θα έχει το φως της ζωής». 

- Είναι πηγή του θείου ελέους διότι ζητούμε το έλεος. Και ο Κύριος είναι ελεήμων και ελεεί όλους όσοι τον επικαλούνται, και κάνει γρήγορη εκδίκηση εκείνων που βοούν προς Αυτόν. 

- Είναι η μόνη σωτηρία διότι, λέει ο Απόστολος «με κανέναν άλλο δεν μπορούμε να σωθούμε», και «Αυτός είναι ο σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός». Γι’ αυτό και κατά την εσχάτη ημέρα «κάθε γλώσσα θα ομολογήσει» και θα ανυμνήσει, θέλοντας και μη θέλοντας «ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός, για να δοξάζεται ο Θεός Πατέρας». 

Αυτό είναι το σημάδι της πίστεως μας, ότι είμαστε και ονομαζόμαστε Χριστιανοί και δίνουμε μαρτυρία ότι είμαστε εκ Θεού. «Όποιος ομολογεί πως ο Ιησούς είναι ο Χριστός που ήλθε και έγινε άνθρωπος, αυτός είναι εκ του Θεού» λέει όπως είπαμε και πριν, και όποιος δεν ομολογεί δεν είναι εκ του Θεού. Και αυτός που δεν ομολογεί τον Ιησού Χριστό είναι από τον Αντίχριστο.

(Αγίου Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Η Προσευχή του Ιησού, Εκδ. Επέκταση)

Πηγή: orthodoxanswers